Jarenlang met de zomervakantie naar dezelfde camping in Cadzand-Bad. Grote stacaravan waar we met twee gezinnen in konden. De vaders moesten thuis blijven om te werken, de moeders met de vier koters naar zee. Op de knieën zoeken naar haaientanden, die zoveel geld zouden opbrengen dat vriend Bert en ik een zeilboot konden kopen. Dan zouden we naar de overkant van de zee zeilen. Daar lagen de haaientanden voor het oprapen, zei Bert. En dan konden we ons van de verkoop barstensvol met frikadellen, ijsjes en cola stoppen. "Beter idee, we kopen zo'n giechelende dolfijn," zei Bert met goud in zijn ogen. We hadden net stiekem naar de toen populaire tv-serie Flipper staan kijken op die ene camping met tv, waar we niet mochten komen omdat we bij de concurrent logeerden. Met die flipper zouden we mensen gaan redden. Tegen betaling. Veel frikadellen met sloten cola wachten ons, zei Bert. Want we hadden ze dagelijks gezien, die domme Belgen. Die met een pens vol bier en frites de zee in zwommen en bijna verzopen door de kramp.

Helaas is van ons briljant idee niet veel terecht gekomen. De zee heb ik jarenlang gemeden als de pest. Sinds die film over de vreselijke witte haai, Jaws, kon je beter maar niet meer de golven ingaan, als je tenminste je familie niet eeuwig wilde laten treuren bij twee door een haai uitgespuwde badslippers.

Na tien jaar verdwenen plots zeefobie en haaienvrees. Gered door Baywatch. Gretig grepen andere zeeverlaters en ik ons vast aan de twee ferme, blonde reddingsboeien van Pamela Anderson. De cast van deze serie over de bekende reddingsbrigade van Santa Monica Bay zat vol met gespierde torso's, Blue Lagoon-ogen en hard rennende zeemeerminnen met wimpers als surfplanken. Met borsthaar, zo stoer en krullend als scheepstrossen, rende, dook, zwom en voer David - the Hoff - Hasselhoff als Mitch Buchanan naar alles wat zijn diepzeeblauwe ogen voor menselijk wrakhout aanzagen. Geen oog voor nimfen in tanga's op het strand. Altijd op scherp, en alert: geen wonder dat the Hoff af en toe na de opnames een stevige duik nam in whisky en ander sterk nat. Maar onovertroffen was CJ Parker, die sensuele witte haai met een rood badpak aan. Voor deze rol perste Pamela Anderson met meer gemak haar acteertalent dan haar figuur in een krap badpak, dat gilde als een sirene. De makers van de serie Baywatch wilden haar voor deze rol, nadat ze de beelden van een screentest met een rennende Pamela in nauwsluitend badpak in slow-motion hadden bekeken. Een tsunami van opwindende gedachten overviel hen, en na hen de miljoenen kijkers van Baywatch en zijn opvolger Baywatch Hawaï.

Die beelden van de over het stand rennende 'red hot Baywatchers', op weg naar een bijna verzopen stumper of ander watergevaar, waren de ongekende hoogtepunten van deze hitsige serie.

Naar de Zeeuwse kust ben ik nadien nog vaker teruggekeerd. Maar hard rennen over het strand zat er met het klimmen der jaren niet meer in. Veel te bang dat ze zouden roepen: hé vader, nog flink wat kilo's eraf, en je bent net de oudere broer van the Hoff.

Gepubliceerd op: 30.06.08 06:00