Volgens de overlevering zou de naam Ventoux afgeleid zijn van het Keltische ven-top, dat ‘besneeuwde top' betekent. Maar veel romantici hangen de theorie aan dat Ventoux een verbastering is van het Franse venteux (winderig). De beruchte mistral kan uit het niets een genadeloze storm ontketenen die het maanlandschap op de berg urenlang geselt. Hoe angstaanjagend dat is, ondervond Ger Theunissen (63) in de hete zomer van 1995. Met drie fietskameraden uit Ulestraten werd hij bijna letterlijk het ravijn in geblazen. "Na enkele kilometers klimmen begon het opeens hard te waaien en kwam er een auto naar beneden waarvan de bestuurder met zijn wijsvinger naar het voorhoofd wees. Een paar kilometer hogerop kwam er weer een auto en deze bestuurder deed precies hetzelfde. We hadden geen idee waarom. Toen we boven de boomgrens kwamen werden we als een kaartenhuisje omver geblazen. We zijn diep bukkend met alle kracht die we hadden tegen de storm op naar de volgende bocht gelopen. Daar hoefden we maar een beetje bij te trappen omdat de wind ons naar boven duwde. We waren blij dat we heelhuids de top haalden. Daar stond een Belg met auto en caravan. Hij wilde naar beneden, maar meteen begon de caravan heen en weer te schudden. Hevig ontdaan besloot hij de nacht door te brengen boven op de top. Hij verging van de angst.”

Om een lang verhaal kort te maken: dappere Ger leeft nog. Sterker nog, drie jaar later was ie alle gruwelbeelden vergeten en klauterde hij opnieuw naar de hemel boven de Provence. Want als er één rode draad is die de verhalen van onze lezers aan elkaar snoert, dan is het wel de fascinatie voor de ‘Kale Berg', die soms religieuze vormen aanneemt. Jan van der Heijden uit Geleen, die pas op 68-jarige leeftijd voor het eerst de Ventoux bedwong, werd tijdens zijn tocht overspoeld door poëtische gevoelens:

Voor mij was vandaag de dag van de Ventoux
'k Was er wat bang voor, ik geef het graag toe
Vanuit de diepte lijkt hij zo ijselijk steil
en 't is niet de bedoeling dat ik er ‘s nachts van ijl

Om eerlijk te zijn: de helden die de illusie hebben onderweg de Italiaanse meesterdichter Petrarca te overtreffen, die in 1338 een spirituele tocht naar boven maakte, zijn veruit in de minderheid. De drie wegen naar de top (vanuit de dorpen Bedoin, Malaucène en Sault) vergen het uiterste van de fietsrecreant, niet het minst door de voortdurend wisselende omstandigheden. Hay Feuler uit Belfeld beklom alle drie de flanken en nam als aandenken een steen van de Ventoux mee, die nu als een pronkjuweel naast zijn vijver ligt. Maar terug gaat hij niet meer. "De laatste zes kilometer vanuit Sault waren verschrikkelijk. Dertien procent steil en zeer gevaarlijke rukwinden. Ik kon maar zeer langzaam vooruitkomen en de auto's kwamen zeer vlak langs mij. Twee uur en drie kwartier na de start bereikte ik de top. Ik denk dat ik de Ventoux niet meer beklim per fiets, het kan erg gevaarlijk zijn. Het was wel een hele ervaring!”
Gevaarlijk of niet, het asfalt blijft vol dromen geplaveid. Liefst 550.000 fietsers doen elk jaar een poging om zichzelf te overtreffen, met soms fatale gevolgen. De Dodenberg, zo wordt de Ventoux wel genoemd. Wie zich vanuit Bedoin naar boven hijst, wordt gedwongen na te denken over leven en dood want het monument voor Tommy Simpson is niet te missen. Midden in de steenwoestijn, in 1967, bezweek de Britse Tourheld, geveld door een cocktail van hitte, uitputting, alcohol en dope. Jo Aelmans (53) legde er als eerbetoon zijn MP3-speler neer. Maar de chemisch analist uit Munstergeleen moest tot zijn spijt constateren dat in deze wereld niets meer heilig is. "Tommy heeft er niet lang plezier van gehad. Na een half uur was dat ding al weer weg.”

Jos Thijssen (46), de ‘Contador van Nederweert', legde er zijn achterband en een volle bidon neer. Maar dat was meer om de hemel op z'n blote knieën te danken dat ie het nog allemaal kon navertellen. In volle afdaling kreeg hij binnen drie kilometer twee klapbanden. Ook de weg omhoog was een hels avontuur geweest. "Toen ik drie dagen lang tegen de top van de Mont Ventoux had aangekeken, wist ik dat ik geen keuze meer had: ik zou hem beklimmen. De temperaturen schommelden al dagen rond de 38 graden. Vanuit Malaucène via een omweg naar Bedoin leek het alleen maar warmer te worden. Bij een van de laatste woningen voordat het gevreesde bos begint, trof ik een ouder Duits echtpaar dat me wel wilde helpen met de waterbevoorrading. De vrouw zette zich schrap en wou me vooral duidelijk maken dat dit een onverantwoorde onderneming was bij deze temperaturen. Ze had volgens mij gelijk: ik had nog geen fietser gezien. Er waren momenten dat het achterwiel doorslipte op het gesmolten asfalt zodra ik op de pedalen ging staan. Twee kilometer voor het Simpson monument zag ik de eerste fietser. Hij lag langs zijn fiets in de berm. Toen bleek dat de man nog in leven was, ben ik maar doorgereden. Op de top kreeg ik zelfs applaus van de mensen die me van verre hadden zien aankomen.”

Ook Ria Slegers verdient een staande ovatie. De 39-jarige juriste uit Oirsbeek fietste niet alleen in 2007 en 2009 van alle drie de zijden naar boven, maar deed dat ook nog samen met dochter Femke (4). De manier waarop was geniaal. De tweewieler van kleine Femke werd vrolijk aan de mountainbike van mama gehaakt. Alsof het een tochtje door de Efteling is. "Ik weet niet precies hoe lang we over de berg rijden. Dat interesseert ons niet zoveel. Dit jaar in ieder geval langer dan twee jaar geleden. En als Femke in het zitje mee omhoog gaat, gaat het natuurlijk sneller dan wanneer ze op haar eigen fiets mee omhoog moet. De combinatie met haar fiets is een stuk zwaarder, maar tja, dan duurt het maar wat langer. Met onze combinatie stoppen we natuurlijk wel eens voor het openmaken van een pakje koekjes, maar voor de rest rijden we lekker ons eigen tempo.”

Ria & Femke fietsten één keer omhoog voor de Pim Foundation, een organisatie die ernstig zieke en gehandicapte kinderen steunt. En zo zijn er wel meer Ventoux-apostelen die een hoger doel hebben. Zo wist Maurice Honderdors dat er maar één plek op aarde is waar hij zijn Diana ten huwelijk wilde vragen. Inderdaad, op 1912 meter hoogte. Diana: ,,Bij het monument van Tommy Simpson zijn we even gestopt om een typisch Tour de France-petje neer te leggen. Na ongeveer vierenhalf uur hadden we de top bereikt. Hier vroeg Maurice mijn jawoord.”

Slechter verging het Jos Caubo. De rasoptimist uit Venlo dacht zonder eten, jas en enige vorm van training ‘binnen een uurtje' die 22 kilometer omhoog te fietsen. De grootste miskleun van zijn fietsleven. "Klappertandend van de kou passeerde ik het monument voor Tommy Simpson. Ik had niets bij me om als aandenken achter te laten, maar ik zei hardop ‘Tom, al kom ik hier naast je te liggen, ik zal boven komen!' Volledig uitgeput ging ik het kroegje op de top binnen, bestelde een koffie, en kocht een ansichtkaart. De dame achter de bar knikte begrijpend, gaf me een pen, en ik schreef een kaart naar mijn huisadres in Venlo: De tekst? Good gedaon jong!”

Bekijk het fotoalbum bij dit artikel voor meer lezersfoto's van de Mont Ventoux

Gepubliceerd op: 25.07.09 06:00