De jaren tachtig: schoudervullingen, pastelkleuren en Phil Collins. En natuurlijk Miami Vice, de tv-serie waarin de drie voornoemde eighties-elementen week in week uit op een voetstuk worden geplaatst. In elk geval de schoudervullingen en pastelkleuren; Phil Collins slaat gelukkig regelmatig een weekje over.

De serie draait om twee door de wol geverfde cops, Ricardo Tubbs (Philip Michael Thomas, kenmerk: über-relaxte houding, zonnebril) en Sonny Crockett (Don Johnson, kenmerk: roze t-shirt onder wit Armani-colbert met opgerolde mouwen). Het duo opereert in de lillende onderbuik van Miami, bakermat van drugshandel, prostitutie, gokken en mensensmokkel. Onder leiding van de mysterieuze luitenant Castillo (weergaloos neergezet door de immer schorre Edward James Olmos) binden ze de strijd aan met het schorem dat de sfeer in de kleurrijke Art Deco-wijken van Miami durft te verpesten. Omdat het een Amerikaanse serie is, krijgen we als kijker dus wilde achtervolgingen en massale schietpartijen te zien.

Wat Miami Vice onderscheidt van andere politieseries is de manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht. Bedenker Michael Mann, die na de serie zou scoren met films als Heat en Collateral, heeft het briljante idee om de beeldtaal van de op dat moment razend populaire muziekzender MTV te gebruiken voor een politieserie. Videoclipachtige montage wordt afgewisseld met kunstzinnige shots en verrassende camerabewegingen. Om de MTV-stijl helemaal compleet te maken, wordt het geheel overgoten met een saus van popmuziek. Niet zomaar wat deuntjes op de achtergrond zoals in andere series, maar een soundtrack met de versterker op tien. Ook tijdens scènes waarin de hoofdpersonen met elkaar spreken, de liefde bedrijven, op elkaar schieten of sterven.

De muziek is zo belangrijk, dat soms zelfs voor lief wordt genomen dat de dialogen volledig ondersneeuwen. Soms blijft gesproken tekst helemaal achterwege. Dan vertellen de beelden van Crockett en Tubbs die ‘s nachts door Miami rijden onder de klanken van Phil Collins' In the air tonight het hele verhaal of voelen we dankzij Peter Gabriel's We do what we're told precies wat onze helden doormaken, zonder dat er een woord wordt gesproken. Collins komt zelfs in een aantal afleveringen langs, wat niet wil zeggen dat de muziekkeuze gezapig is. In tegendeel, Miami Vice staat bol van songs van de hipste bands uit de jaren tachtig. Aangevuld met klassieke rockhits en de synthesizerklanken van componist Jan Hammer, die wereldhits scoort met de titelmuziek en het slepende Crockett's theme.

In de periode 1984 tot 1989 is er voor jonge kijkers weinig beters op de buis dan Miami Vice. De unieke mix van stijl, mode, seks, geweld en popmuziek blijkt een schot in de roos. De eerste drie seizoenen zijn zo populair, dat popsterren als (daar is-ie weer) Phil Collins of Sheena Easton en Amerikaanse iconen als Willy Nelson of Frank Zappa maar wat graag komen opdraven voor gastrollen. Vanaf seizoen vier dalen de kijkcijfers. Dat is mogelijk een gevolg van het feit dat de afleveringen steeds donkerder van toon worden. Met het verdwijnen van de feel good-factor, haken de MTV-adepten massaal af. Na seizoen vijf is de koek op.

Bekeken met de ogen van vandaag de dag is Miami Vice geen onverdeeld genot. De eighties-mode doet soms pijn aan de ogen en sommige scripts zijn ronduit belachelijk. Wat wel fier overeind blijft, is de (op wat missers na) geweldige muziek en het besef dat Miami Vice het genre van de tv-misdaadserie heeft gemoderniseerd.

Gepubliceerd op: 03.08.09 07:00, laatste update: 03.08.09 19:37