Dagblad De Limburger - Limburgs Dagblad

(Foto Harry Heuts)

Tip een vriend

Multimedia:

Voor altijd in het concentratiekamp

In het voormalig nazi-concentratiekamp Laura is zondag onder grote mediabelangstelling de urn met as van de vorig jaar overleden Heerlense overlevende Herman van Hasselt bijgezet. Van Hasselt zat maandenlang gevangen in Laura, waar hij en andere politieke tegenstanders van de nazi's werden ingezet bij het testen van motoren voor de V2-raket. De plechtigheid, een unicum in de Duitse historie, vond plaats in het bijzijn van Van Hasselts weduwe en zijn zoon.

Door Serge Sekhuis

Herman van Hasselt liet zijn herinneringen aan zijn maanden in gevangenschap enkele jaren geleden op film vastleggen. 'Geklaute Jugend 'heet de documentaire die daarvan het resultaat was.

Klik hiernaast door om die film, gemaakt door Filmstudios Sirius, in zijn geheel te bekijken. Verder ook een uitgebreide serie foto's die onze fotograaf Harry Heuts zondag maakte van de officiële plechtigheid in het voormalig concentratiekamp waar tussen september 1943 en april 1945 zo'n 2.500 politiek gevangenen van uiteenlopende nationaliteiten onder erbarmelijke omstandigheden te werk werden gesteld. In Laura moesten zij onder andere de motoren testen van de door Wernher von Braun ontwikkelde V2-raket.

De trots van zoon Wil van Hasselt (gedeelte uit de toespraak)

Lieve pap,

"Ik ben trots op je. Niet omdat je nee durfde te zeggen tegen de bezetter en meedeed aan het verzet, maar veel meer omdat je, hoewel je de mensheid van haar slechtste kant hebt gezien, de kunst hebt verstaan om later niet te generaliseren. In jouw ogen had niet het Duitse volk schuld, maar de verantwoordelijke politici en de kampbewaarders. (..) Je nam wraak op hen door hier terug te keren en te getuigen van hun misdaden, door aanzienlijk langer te leven dan de acht dagen die een SS'er je hier als 'luie Hollander' voorspelde. Ze hebben je lichamelijk gebroken, maar niet je levenswil. (..) Ik ben ook trots op je omdat het woord discriminatie jou volstrekt vreemd was. Je trad elk mens onbevooroordeeld tegemoet en gaf ze je vertrouwen en respect. (..) Net als ik was je enig kind. Je hebt de oorlog overleefd dankzij je kameraden. Zij hebben je zowel in Laura als in Buchenwald behoed voor de dood. Je leven lang ben je ze trouw gebleven. Door de wens hier begraven te worden, wil je die kameraden ook over je graf heen helpen: met een waarschuwing voor altijd. (..) Nog is het niet zeker of deze Gedenkstätte wel behouden blijft. De eigenaar van de grond overweegt verkoop, de politiek is besluiteloos. Maar ik hoor het je zeggen: 'knappe jongen die mij hier nog weg krijgt'. Ofwel: ik ben dood, maar leve de Gedenkstätte."