Statistisch gezien lopen er in Nederland maar weinig mensen rond die nooit een aflevering van Medisch Centrum West zagen. De cijfers zeggen genoeg: bij elk deel van de serie, die uitgezonden werd tussen 1988 en 1994, zaten minimaal drie miljoen mensen voor de buis. Op het hoogtepunt waren het er zelfs 4,5 miljoen. Alleen enkele wedstrijden van het Nederlands elftal wisten Medisch Centrum West qua kijkcijfers te overtreffen. Moet je je voorstellen: in 1998 telde Nederland ruim 14 miljoen inwoners. Dat betekent dat destijds grofweg één op de drie mensen wekelijks de televisie afstemde op de gebeurtenissen in het fictieve ziekenhuis. Als een nieuw seizoen Medisch Centrum West begon, konden andere omroepen met hun programma's, hoe goed ook, wel inpakken, want van concurreren was geen sprake: de serie kaapte alle kijkers weg.
Het gros van Nederland kan de begintune, Maladie d'Amour van Robert Strating, nog altijd mee neuriën. De impact van de serie was enorm. Dat ontging ook de Nederlandse Hartstichting niet. Die club zag Medisch Centrum West als ideaal platform om thema's rond hart- en vaatziekten onder de aandacht te brengen en sloot hierover met de TROS een overeenkomst. Zo zat de serie vol met subtiele medische informatie. De medische gevallen die voorbijkwamen en de ethische discussies die werden gevoerd, waren zeer realistisch. Allerlei ziektes en problemen passeerden de revue.

Eerlijk gezegd, is al die goed bedoelde informatie mij volledig ontgaan. En ik kan ook niet zeggen dat ik via de serie enorm veel kennis over hart- en vaatziekten en hoe die te voorkomen, heb opgedaan. Ik herinner me, en met mij doen dat waarschijnlijk nog veel meer kijkers, vooral de personages en hun persoonlijke sores. Marc Klein Essink als sympathieke en aantrekkelijke internist en chef de clinique Jan van de Wouden, Rob van Hulst als etterbakje Eric de Koning en Erna Sassen als de vlotte verpleegster Suzanne Lievegoed (die met dat enorme stekelhaar). Hoofdzuster Reinie Hermans die na een hoop gedoe trouwde met dokter Dick van Lennep (de ambtenaar van de burgerlijke stand kreeg bij de huwelijksvoltrekking een toeval).
Het einde van de serie (die altijd werd opgenomen op een leegstaande verdieping van het Zuiderzeeziekenhuis in Lelystad) in februari 1994 werd ingeluid door een show van Ivo Niehe. Hij laadde een studio vol met de complete cast en tientallen diehard fans. Die allerlaatste en honderdste aflevering zal ongetwijfeld gezorgd hebben voor één groot tranendal in menig huishouden. Het einde hing samen met de wens van de TROS en Veronica om met elkaar een dagelijkse soap te maken die kon concurreren met Goede Tijden Slechte Tijden. Die soap werd Onderweg Naar Morgen waarin ook weer een ziekenhuis een belangrijke rol speelde, omdat ONM het gat dat Medisch Centrum West had achtergelaten moest opvullen. Dat dat nooit gelukt is, weten we allemaal, want de soap is inmiddels verschillende keren van omroep gewisseld en is qua kijkcijfers nog nooit in de buurt gekomen van zijn voorganger.

Gepubliceerd op: 12.10.09 06:00