Als je filmsterren ‘in het echt' ziet, dan vallen ze vaak tegen. Ze zijn kleiner, dikker of gerimpelder dan op tv of in de film. Zodra je held(in) van het witte doek of het tv-scherm de alledaagsheid in stapt, verdwijnt de betovering als schuim op een lauw pilsje. En dat is nog veel erger als je oog in oog staat met een bijna levensechte look-a-like van een filmster.
Bij mij in de straat wordt dagelijks een kloon van een oude filmster uitgelaten. Sjofel sjokt hij naar de boom of het veldje, waar hij een drol of wat druppels achterlaat. Een goedmoedig beestje op nerveuze poten. Het is een Schotse collie, maar een gekrompen versie van de meest bekende collie aller tijden: Lassie. Meer medelijden dan bewondering voel je voor deze stakker.
Vroeger zou je zelf nerveus op je benen staan te trillen als je een Lassiehond tegenkwam - want niemand noemde zo'n hond Schotse collie -. Een echte Lassiehond, dat wilde elk kind dat wekelijks naar de avonturen van deze dappere blaffer keek.
Van 1962 tot 1980 zond de NCRV de serie Lassie uit. Eerst in zwart-wit, later kreeg je de echte kleuren te zien van deze hond, die het pad effende voor een hele dierentuin aan acterende dolfijnen, kangoeroes, paarden, beren, pony's, leeuwen en apen. Voordat Lassie op het tv-scherm boeven achterna rende, had hij al heel wat goede daden verricht in de bioscoop. Zeven films had hij al in zijn mand liggen.

Maar het populairst was hij op tv, zeker in Nederland. De NCRV nam Lassie in 1962 over van de Amerikanen, die al sinds 1954 met betraande ogen naar de hondstrouwe collie zaten te kijken. Trouw tot in het diepst van zijn botten, waakzaam zelfs in zijn slaap en oppassend ook als hij aan het eten was uit zijn voederbak na de zoveelste heldhaftigheid. Lassie was een soort Florence Nightingale op vier poten. Een echt NCRV-beest eigenlijk. Hij gaf altijd het goede voorbeeld, liet zich niet door slechteriken van het goede pad afbrengen en trotseerde zelfs de boosheid van zijn bazen als die niet doorhadden hoe slim Lassie was. Een bijna ‘bovenbeestelijke' hond was Lassie: een dominee, vermomd als Schotse collie. Hij leek zelfs christelijk te kunnen blaffen.
Lassie kwam poten te kort om zijn baasjes Jeff en later Timmy te behoeden voor misstappen. Daarbij moest hij ook nog eens een oogje in het zeil houden als Jeff met zijn dikke vriendje Porgy en diens slome tekkel op avonturenpad gingen. En hij moest er ook nog voor zorgen dat ‘Gramps', de opa van Jeff, en Jeffs moeder vertrouwen in hem hadden als trouwe bewaker/opvoeder van Jeff. Een voorloper van minister André Rouvoet van Jeugd en Gezin was hij.
En wat een hondenbaan had Lassie. Waar andere acteurs bij onraad moord en brand mogen schreeuwen en konden beschikken over schmink, vermommingen en kledingadviseurs, had Lassie alleen maar zijn ‘waf' en ‘woef'. En daarmee moest hij het doen in alle vervelende situaties waaruit hij mensen moest zien te redden: brandende huizen, ondergesneeuwde auto's en donkere bossen met wilde beesten.

Maar eigenlijk was die Lassie een doodsaai beest. Oei, wat was hij braaf. Flipper en die gekke pony Polly haalden nog wel eens rottigheid uit en Mr. Ed gaf nog wel eens iemand een knal voor zijn kont met zijn hoeven en lachte dan hinnikend zijn Fernandel-gebit bloot.Maar Lassie? Nee, die piste nooit eens tegen het been van een boef en vrat nimmer een koekjesdoos leeg.
Het mooiste van de serie vind ik nog die basketballschoenen die Jeff droeg. ,,Krijg je zweetvoeten van”, zeiden mijn ouders. ,,Geen probleem”, antwoordde ik. Als je geen Lassiehond hebt om je te beschermen op straat tegen grote honden en oudere jongens, heb je altijd nog je zweetvoeten. Daar loopt iedereen voor weg. Niet veel later kreeg ik een parkiet en een paar sandalen.

Gepubliceerd op: 19.10.09 06:00