Het is maar goed dat tv-makers zich niet altijd iets aantrekken van tv-recensenten. Want die waren unaniem vernietigend in hun commentaar op Allo Allo toen de BBC in 1982 startte met deze comedy over het Franse verzet. Eerlijk is eerlijk, ook ik vond de serie aanvankelijk niks. Veel te veel John Lanting-achtige klucht met zich in linnenkasten verstoppende acteurs en flauwe, schalkse woordspelingen. Want wat is er nu leuk aan een iedere aflevering terugkerende klucht over een schilderij van een vrouw met blote borsten verstopt in een holle salami? Op het eerste oog niets. Maar het gekke is dat ik er na een aflevering of vijf dubbel om lag. En dat was de kracht van Allo Allo. De eindeloze herhaling van dezelfde grappen. De Duitse kapitein Hans Geering die in plaats van ‘Sieg Heil!' iedere keer ‘Klopff' riep, verzetsleider Michelle Dubois die haar plannen steevast inleidde met ‘listen very carefully, I shall say this only once' (luister goed, ik vertel dit slechts één keer) en de Engelse undercoveragent die ons in gebrekkig Frans begroette met ‘good moaning'. Je wist iedere aflevering precies wat je kon verwachten en dat maakte de serie onweerstaanbaar.

Met dank ook aan de uitmuntende Britse acteurs. Gordon Kaye zette als de sullige cafébaas René Artois een wereldrol neer. Alleen al de manier waarop hij zijn vrouw Edith terechtwees als die hem betrapte op overspel met een van de serveersters: ‘You stupid women! Can't you see I'm comforting this girl!' (Stom mens! Kun je niet zien dat ik dit meisje aan het troosten ben!') was geniaal. En geniaal was ook Richard Gibson als Gestapo-officier Herr Otto Flick. Speciaal naar het fictieve plaatsje Nouvion gestuurd om het schilderij ‘The fallen Madonna with the big boobies' op te sporen. Een man met een hart van steen en de passie van een Liebherr-koelkast. Iedere aflevering gaf hij zijn liefje/slaafje Helga Geerhart toestemming hem één kus te geven. Maar daarbij hield hij zijn lippen stijf op elkaar zonder enige emotie te tonen. Waarom Helga hem dan tóch zo adoreerde, was net zo onbegrijpelijk als de blinde passie die alle knappe vrouwen in het dorpje koesterden voor de vadsige René. En het grappige was dat dit ook nooit werd uitgelegd. Zelfs mannen vielen op René, zoals luitenant Hubert Grüber die de cafébaas begroette met de eveneens legendarisch geworden zin: ‘do you want to see my little tank?' (wil je mijn kleine tank zien?).

Omdat veel acteurs al op leeftijd waren toen de serie in 1982 van start ging, kwam er in 1992 na 92 afleveringen een gedwongen einde aan Allo Allo. Omdat wij hier pas eind jaren tachtig begonnen met uitzenden (door de Tros), hebben we nog tot ver in de jaren negentig plezier gehad om de verwikkelingen van René en zijn dorpsgenoten. Ik herinner mij een feest in mijn toenmalige studentenhuis. Het thema was Allo Allo en de gasten werden geacht zich aan dit thema te houden. Wij verheugden ons op veel Herr Flicks en spannende Helga's met netkousen, maar ook in de jaren negentig waren studenten liever lui dan moe. En dus kwam iedereen als ‘meestervermommer' monsieur Ernest Leclerc verkleed als uienverkoper. Bij de Appie een string uien halen, om je nek slingeren en klaar was Kees. We hebben nog wekenlang tranen met tuiten gehuild.

Gepubliceerd op: 02.11.09 06:00, laatste update: 02.11.09 09:46