“Om meteen maar een misverstand uit de wereld te helpen: ik ben niet arrogant. Al kleeft dat etiket wel aan mij. Als je lang bent, graag een pak draagt en niet bang bent om je zegje te doen, ben je kennelijk arrogant. Maar ik heb vrienden uit alle lagen van de bevolking, ook uit Vinkenslag. Pas als die tegen mij zeggen ‘Hé Thal doe eens normaal' ga ik me zorgen maken. Ik profileer mezelf wél graag. Maar dat is geen arrogantie. Meer mijn drang tot entertainen. Had ik vroeger op school al. De schoolomgeving is toch een groot theater. Als het te rustig in de klas was maakte ik een opmerking om de boel wakker te schudden. Maar niet op een vervelende manier. Leraren vonden mij wel bijdehand maar niet irritant. Als voetballer kon ik dat wel zijn. Scheidsrechters konden mijn bloed soms drinken, want ik was verbaal altijd tegen ze bezig. Kreeg ik bijvoorbeeld geel van Mario van der Ende en riep ik uit frustratie ‘jij kunt straks lachen op 't Vrijthof!' kreeg ik weer geel en dus rood. Zat ik in de kleedkamer mijn zonde te overdenken: ‘hou toch eens je kop lange!' Maar de volgende wedstrijd deed ik het toch weer. Omdat ik altijd wilde winnen en niet tegen hiërarchie kan. Daar word ik rebels van. Als bij het milieupark zo'n type staat die mij behandelt als een domme rukker omdat ik niet precies weet welk vuil waar moet, dan moet ik me echt inhouden. Nee, dat is geen agressie. Het is een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel. Ik kan er niet tegen als mij of mijn omgeving onrecht wordt aangedaan. Daar zal ik altijd tegen ageren. Als vroeger bij MVV de zwakkere spelers schoppen kregen, sprong ik voor ze in de bres. Laat mij maar de hoge boom zijn die wind vangt. Geruisloos in een groep opgaan is lastig als je qua lengte boven de massa uitsteekt. Dat wil ik ook niet. Sta ook altijd vooraan als er een bespreking is. Niet wegkruipen op de achterste rij. Wees actief, doe mee. En durf voor je mening uit te komen. Dat doe ik zelf, maar verwacht ik ook van anderen. Ik hield een keer een presentatie bij Sphinx en zag aan de lichaamstaal van een van de luisteraars dat hij mijn verhaal niks vond. Dan stap ik na afloop op zo iemand af: ‘ik zag dat je je kapot zat te ergeren, wat stoorde je zo aan mijn verhaal?' Dat is inderdaad direct, maar wel de enige manier om onvrede weg te nemen. Ik had ook denken ‘laat maar zitten' maar dan was ik er nooit achter gekomen wat die man dwars zat.

GESTRAND HUWELIJK

Communicatie is zó belangrijk. Als je dingen nooit uitpraat, gaat het woekeren en groeit het uit tot een onbeheersbaar gezwel. Bij MVV hadden we begin jaren negentig een geweldig elftal waarmee we op een haar na Europees voetbal miste. Met datzelfde team degradeerden we anderhalf jaar later. Alleen omdat sluimerende ergernissen niet werden uitgepraat. Mijn huwelijk liep op de klippen omdat ik meende dat ik mij enorm aanpaste in die relatie, maar zij juist vond dat ik mij helemaal niet aanpaste. En zo hingen we als aangeslagen boksers tegen elkaar aan. Allebei ontevreden over elkaars rol in het huwelijk en kennelijk niet in staat om dat duidelijk te maken. Dat heeft mij de ogen geopend. Ik ben sindsdien veel directer geworden. Zeg veel duidelijker wat ik wil: dit ben ik, take it or leave it. Mijn huidige vriendin Dewi, een mondige bedrijfsjuriste, kan daar prima mee omgaan. Die is net zo. Het is dansen op de vulkaan, maar die spanning heb ik kennelijk nodig. Nee, ik ben geen makkelijke man. Heb narcistische trekjes. Wil graag op het podium en in de spotlights staan. Daar moet je als vrouw wel tegen kunnen. Mijn huidige vriendin kan dat. Dan zegt ze cynisch ‘zo, ben je weer aandacht tekort gekomen vandaag?' Zij wil namelijk ook op dat podium. Duwt mij er zelfs vanaf als het even kan. Dat werkt bij mij het beste. Dat mijn vorige twee lange relaties op de klippen liepen, vind ik erg. Het voelt toch als falen. Uit mijn eerste relatie heb ik een dochter, Jamie van twaalf jaar. De vrouw waarmee ik getrouwd ben geweest, mijn tweede relatie, was weduwe en had twee jonge kinderen. De acht jaar dat wij samen waren, heb ik de vaderrol voor die twee opgenomen. Was stapelgek op ze, zij noemden mij ook papa. Sinds het huwelijk drie jaar geleden op de klippen liep, heb ik ze niet meer gezien. Volgens mijn ex willen ze dat niet. Ik denk dat het voor haar te complex werd. Ze kreeg een nieuwe vriend en vond het kennelijk te heftig als ik daar ook nog tussendoor zou fietsen. Dat begrijp ik ook wel. Vrouwen zijn planmatige strategen. Stippelen een plan uit om te overleven. Maar dat ik haar kinderen niet meer zie, doet wel veel pijn. Het is een schaafwond die moeilijk heelt. Ik voel me ook schuldig ten opzichte van Jamie. Heb ik haar niet teveel verwaarloosd in de acht jaar dat ik ook vader was voor die twee kleintjes? En wat doe je dan: overcompenseren, verwennen. En Jamy is net als ik hé. Ze vindt het niet leuk dat ik dit zeg, maar ze begint steeds meer op mij te lijken. Dan sta we met boze koppen tegenover elkaar en vliegen elkaar vervolgens in de armen. We zijn allebei emotioneel. Grote mond maar gevoelig.

SPHINX

Ik doe soms wel macho maar ben niet van steen. Alle beslommeringen bij Sphinx het afgelopen jaar zijn mij niet in de koude kleren gaan zitten. Aan honderd man vertellen dat er voor hun geen toekomst meer is in het bedrijf, is vreselijk. En ik besef me terdege dat ik voor een aantal van hen altijd de boeman zal blijven. ‘Daar heb je die Thal in zijn maatpak met mooie praatjes! Maar ik ben wel mooi mijn baan kwijt!' Als commercieel directeur had ik mij van het proces afzijdig kunnen houden. Want het was formeel mijn pakkie-an niet. Maar ik vond niet dat Ed Evers als directeur productie daar alleen voor moest opdraaien. Dus hebben we het samen gedaan. Gesprekken met vakbonden, gemeente, werknemers. Tropenmaanden. Om de fabriek in Maastricht te sluiten was zakelijk gezien een goede beslissing want we draaiden verlies. Maar emotioneel gezien is het een heel slechte beslissing geweest. Al durf ik wel te stellen dat we voor degenen die hun baan verloren, een heel goed sociaal plan uit het vuur hebben gesleept. We hebben het budget daarvoor zelfs flink overschreden. Wat mij alleen enorm heeft gestoord is hoe sommigen in de Maastrichtse politiek er over oordeelden. Zo van ‘Sphinx heeft van ons nog wel 45 miljoen euro gekregen!' Hoezo gekregen! In ruil voor dat geld hebben ze het beste stuk grond van heel West-Europa nu in hun bezit. Want dat is de grond van het oude Sphinx-complex. Het spel mag best hard gespeeld worden maar speel het wel eerlijk en met respect voor elkaar.

MONA-RECLAME

En aan respect ontbreekt het steeds meer in deze maatschappij. Laatst reed ik door de stad en moest iets uitwijken, daardoor moest een vent op een scooter ook uitwijken. Die kerel stapt af en draait volledig door. Gooit zijn scooter op straat en begint tegen mijn auto te schoppen. Hij was echt buiten zinnen. Ik was wat versuft door een hevige migraine aanval en zag het als een film aan mij voorbij trekken. Toen ik thuis zat, kwam de woede. Waar gaan we naar toe in dit land? Ik mis duidelijke leiding. In dit land en deze provincie. Wat voor een beeld willen we uitdragen? Dat is volstrekt onduidelijk en dus worden we door het westen nog steeds niet serieus genomen. En wat krijg je dan? Zo'n infantiele Mona-reclame waarin een idioot met een Mona-toetje op zijn kop ‘daar wor je toch blij van hé' brabbelt met zo'n nep-Limburgs accent. Voor mij reden die toetjes volledig te boycotten. Daar wordt weer het beeld neergezet van de gezellige maar oerdomme Limburger. Maar ik vrees dat we met een gouverneur als Frissen dat beeld niet ombuigen. Dat is een echte provinciaal, die zal dat ‘akelige westen' echt geen lesje leren. Ik heb veel meer vertrouwen in Jos Som, de burgemeester van Kerkrade. Een vent met flair en veel kennis. Een bruggenbouwer bovendien en daardoor volgens mij ook zeer geschikt. Limburg moet zichzelf ook niet als geheel willen profileren, dat is het namelijk niet. Je moet gewoon de sterke punten eruit pikken. Maastricht als fraai boegbeeld, Kerkrade met zijn WMC dat iedere muziekliefhebber in Europa kent en Venlo met VVV dat dankzij voorzitter Hai Berden echt aan de weg timmert.

VOORZITTER MVV

Ja, ik weet dat mijn naam in Maastricht genoemd wordt als nieuwe MVV voorzitter als Joseph Goumans stopt. Natuurlijk streelt mij dat als ijdel mens én echte MVV'er. En ik sluit ook niet uit dat het er ooit van komt. Alleen zie ik dat niet op korte termijn gebeuren. Ik doe het namelijk alleen als het een betaalde baan wordt en ik er fulltime mee bezig kan zijn. Alleen als je een voetbalclub op een professionele manier leidt, kun je er iets van maken. Daarom wil ik ook nu de politiek niet in. In de gemeenteraden zitten hobbyisten, ook daar moet je professionals neerzetten. Mensen met écht bestuurlijke ervaring. Als ik nu in de Limburgse politiek zou stappen, erger ik mij al na een maand rot aan de traagheid en bureaucratie. Ik hou van tempo, niet van zeveren om het zeveren. Ja, weer die onrust hé. Daarom vind ik een stad als New York ook zo heerlijk. Die stad dendert 24 uur per dag door. Als ik door Manhattan loop, baal ik ervan dat ik slechts een buitenstaander ben en geen deel uitmaak van die stad. Ik hou van steden. Als ik in Milaan ben, kijk ik met bewondering naar de Dom. Hoe hebben ze dat in die tijd weten te maken? Ik heb veel belangstelling in de geschiedenis van de plekken die ik bezoek. Met MVV zijn we eind jaren tachtig naar de DDR geweest. Dat heeft grote indruk op mij gemaakt. We hadden stapels van dat Oost-Duits monopolygeld waar je buiten de DDR niks aan had. Omdat we zoveel geld overhadden, kochten we in een muziekwinkel allemaal instrumenten. Daar marcheerden we met de hele selectie als de Bremer stadsmuzikanten door Dresden met trommels en trompetten. De mensen keken hun ogen uit. Omdat die instrumenten niet de grens over mochten, hebben we ze weggegeven aan mensen op straat. Je had die gezichten moeten zien! Een paar maanden later viel de muur en wij hebben daar met MVV toch de aanzet toe gegeven. Ha, ha. Ik ben tijdens die trip wel geïnteresseerd geraakt in de DDR. Omdat ik nooit zo van het klaverjassen was, heb ik daar twee boeken gekocht van toenmalig partijleider Erich Honecker. Daarin stippelde hij zijn visie uit. Toen ik dat las, kreeg ik meer begrip voor zijn communistische ideeën. Zijn kant van het verhaal had ik nog nooit gehoord. Al kan het in de praktijk nooit werken. Niet iedereen is gelijk. Mensen met toegevoegde waarde mogen beter beloond worden. En dat zijn heus niet alleen directeurs en managers. Iemand die op de werkvloer zijn stinkende best doet, hart heeft voor de zaak en open staat voor nieuwe ideeën is net zo goed van toegevoegde waarde. Het is in het bedrijfsleven net als met een voetbalelftal: je hebt leiders en waterdragers. En alleen met een combinatie van beiden kun je winnen. Ik ben in dat elftal de spits die het karwei afmaakt. Zo ben ik bij MVV ook ooit begonnen: als echte spits. Maar ik ben te snel achterin gaan spelen. Voor een man die graag vooraan op het podium staat inderdaad niet de ideale positie. Ha, ha!”

Gepubliceerd op: 07.11.09 07:00