En zo kan het gebeuren dat er tussen het schrijven van het eerste en laatste woord van dit artikel een uurtje of vier is verstreken. Het leven van een journalist is een feestje. Zeker als je voor deze rubriek de aflevering Fawlty Towers mag maken. Dan is het terugkijken van fragmenten op YouTube een heerlijk tijdrovende bezigheid. Of beter, voor wie – zoals ik – een grote fan is van Britse komedies, moet je stellen dat het verslavend is.

Als de ster van de serie, acteur John Cleese, in mei van dit jaar tijdens de reünie van Fawlty Towers aan de massaal aanwezige pers interviews geeft, laat hij zich onder meer kritisch uit over het gebrek aan kwaliteit op de tv. In de Engelse krant The Guardian beschuldigt hij de omroepen ervan niet genoeg te investeren in jong schrijvend talent. Hij heeft zelfs overwogen nooit meer televisie te kijken. Wat er wordt uitgezonden, is – op een enkele uitzondering na - lang niet meer zo goed als vroeger.

Cleese en co hebben er nota bene zelf voor gezorgd dat de lat zo hoog is gelegd. Fawlty Towers is de maatstaf, zo meldt de website van de BBC. De serie die 34 jaar geleden voor het eerst in Engeland werd uitgezonden, wordt tot op de dag van vandaag beschouwd als het kroonjuweel uit de Britse tv-historie. Niet zo vreemd dus dat de meeste komedies die daarna zijn geschreven niet aan die norm kunnen voldoen.

De impact van Fawlty Towers is groot. Zeker als je bedenkt dat er slechts twaalf afleveringen zijn gemaakt. Maar het zijn eigenlijk allemaal klassiekers waarin hoteleigenaar Basil Fawlty (Cleese), zijn dominante vrouw Sybil, kamermeisje Polly Sherman en de Spaanse ober Manuel van het ene misverstand in het andere rollen. Zelden is pure chaos zo geestig in beeld gebracht.

Wie kent Basil's befaamde uitspraak ‘Don't mention the war' niet? In ‘The Germans' kan hij het niet laten om zijn Duitse gasten te beledigen en te herinneren aan de Tweede Wereldoorlog. Zijn Hitler-loopje in de lobby van het hotel is legendarisch. Ik heb de afleveringen tientallen keren gezien en, hoe voorspelbaar het inmiddels ook is geworden, telkens weer moet ik lachen.

De hoogoplopende ruzies tussen Basil en Sybil zijn memorabel. Net zoals het hardnekkige gebrek aan communicatie tussen de slecht Engels sprekende Manuel (‘I know nothing') en Basil, die uit pure machteloosheid zijn ober graag een draai om de oren mag geven. De vierde belangrijke rol (Polly) wordt gespeeld door Connie Booth, destijds de vrouw van Cleese, met wie hij ook het script schreef. De reden voor de relatief lange periode tussen het uitzenden van deel een van de serie (in 1975) en het tweede deel (1979) was hun scheiding.

Het typetje Basil is overigens gebaseerd op Donald Sinclair, de eigenaar van Gleneagles Hotel in Torquay. Cleese ontmoet hem in 1970 tijdens de opnames voor ‘Monty Python', een andere zeer succesvolle Engelse komediereeks. Hij zal hem later omschrijven als ‘the most marvellously rude man I've ever met'.

Wereldwijd wordt elke dag wel ergens een aflevering van Fawlty Towers op tv vertoond. Na de laatste aflevering op 25 oktober 1979 is er regelmatig gespeculeerd over een derde serie of een film over Fawlty Towers. Cleese heeft er vaak aan gedacht, zo verklapt hij tijdens de reünie een half jaar geleden, maar het idee nooit willen uitvoeren. “Ik heb het meerdere keren met Connie besproken. We zijn gestopt op ons hoogtepunt, beter had het nooit kunnen worden.” Het is goed zo.

Gepubliceerd op: 09.11.09 06:00