Je had de superintelligente Flipper die als reddende engel optrad in zeeën en oceanen, Skippy die bij nacht en ontij richting onraad hopte en bordercollie Lassie die immer te hulp schoot.
Op dit lijstje van dieren in de hoofdrol van een televisieserie hoort ook leeuw Clarence thuis, als onbetwiste ster van de kinderdramaserie Daktari (Swahili voor dokter). Maar terwijl zijn zwemmende en huppende collega's vooral uitblonken in het bestrijden van het kwaad, was Clarence liever lui dan moe. Helemaal precies weet ik het niet meer - ik was pas acht jaar toen de Evangelische Omroep de serie op de televisie bracht. Ik heb vooral het beeld op mijn netvlies van een zonnende leeuw die alleen in actie kwam als hij wapperend met zijn manen bovenop een rijdende jeep kon zitten. Clarence was vooral een traag exemplaar van het leeuwenras dat rustig afwachtte tot hij zijn vleesmaaltijd kreeg voorgeschoteld. Jagen? Dat kwam in het woordenboek van Clarence niet voor. Nee, als huisdier van de familie Tracy (dierenarts Marsh Tracy en zijn dochter Paula) werd er keurig voor hem gezorgd en kon hij zijn dagen vullen met een beetje sjokken en luieren.

De televisieleeuw verdiende zijn roem vooral met zijn enorm schele blik. Ik kan me goed voorstellen dat regisseur Ivan Tors als een blok voor Clarence viel toen hij hem tegenkwam in een dierenopvang bij Los Angeles. De stand van zijn ogen maakte de leeuw, doorgaans niet het meest vriendelijke beest van de Afrikaanse savanne, uiterst aandoenlijk en zelfs lachwekkend. Als kijker wilde je, net als Paula in de serie, rondjes rijden op zijn rug. Je wilde hem aaien en knuffelen, want Clarence zou nooit zijn tanden in je lijf zetten. Nee, hij was vooral heel zachtaardig. Zo ontfermde hij zich zelfs een keer over een nest struisvogels.

Toch is het heel verstandig dat Ivan Tors in de jaren zestig Daktari niet alleen rondom de luie Clarence bouwde. Dat zou heel saai zijn geworden. De serie bevatte gelukkig ook actie. Als die actie niet kwam van stropers, kwam ze wel van de dieren. De drukke chimpansee Judy was altijd in voor een flinke portie ondeugd. Maar ook de andere beesten in het wildhospitaal van Marsh Tracy, het Afrikaanse Wameru Study Center for Animal Behavior (dat eigenlijk gewoon een Amerikaans safaripark was), zorgden voor allerlei avonturen. Neem alleen de beginbeelden al: even de hartslag van een luipaard beluisteren met een stethoscoop, even een olifant een verbandje om zijn kop doen of een tijger aaien. In Daktari kon het allemaal.

Of het in het echt er ook allemaal zo aan toe ging? Waarschijnlijk niet, hoewel Ivan Tors grote delen van de serie baseerde op het leven van de Nederlandse dierenarts Toni Harthoorn, die in de jaren zestig in Kenia een dierenopvang runde. Toevallig belandde de regisseur tijdens een vakantie bij Harthoorn en zijn vrouw. Omdat hij enorm onder de indruk was van hun werk, besloot hij eerst een film (Clarence, the Cross Eyed Lion) te maken en vervolgens een televisieserie waarvoor de arts model stond. Die Harthoorn schreef trouwens geschiedenis met zijn studies naar Afrikaans wild. Hij vond het verdovingsgeweer uit en zorgde er daarmee voor dat dieren verdoofd en zonder stress konden worden getransporteerd.

Gepubliceerd op: 07.12.09 06:00