Zet mij op een cruiseschip en je bent verzekerd van één grote spuugpartij. Zelfs het minuscuulste golfje zorgt voor een draaierig gevoel en een groenige gelaatskleur. Niet bepaald romantisch. Het woord zeebenen komt niet voor in mijn woordenboek. Een cruise maken is dan ook géén optie. Net als een kano- of zeiltochtje bij meer dan windkracht 3 dat niet zijn. En van een overtocht per ferry word ik ook zeker niet wildenthousiast. Tenzij ik een grootverpakking reismedicijnen binnen handbereik houd, mijd ik het water liever.

Maar soms zie je in grote havens van die joekels liggen: enorme cruiseschepen, verdiepingen hoog, met de meest luxueuze zwembaden en restaurants. Voorzien van alle denkbare vakantieactiviteiten: bioscoop, casino, zonnedek. Dan gaat het toch even kriebelen. Maar ja, tegelijk weet ik dat zelfs de meest uitnodigende zeebioscoop en de strandstoel aan boord gaan deinen in open water.

In The Love Boat heb ik nog nooit iemand kotsend over de reling zien hangen. Zeeziekte bestond er niet. Misschien dat ik daarom altijd aan de buis gekluisterd zat als de serie op tv kwam. Tussen 1977 en 1986 voer het cruiseschip Pacific Princess 241 keer uit. De boot nam wereldwijd miljoenen passagiers mee op sleeptouw. Van Portugal (Barco do Amor) tot Zuid-Afrika (Die Plesierboot), overal leefden televisiekijkers mee met het wel en wee van Captain Merrill Stubing en zijn dochter Vicky, Doc Bricker, Gopher Smith, barkeeper Isaac Washington en hostess Julie McCoy.

Elke aflevering verliep volgens een min of meer vast stramien. In de eerste shots heette de bemanning de passagiers welkom en in de laatste beelden nam ze weer op informele wijze afscheid. Voorzien van hun grootste tandpastaglimlach maakten de bemanningsleden een praatje met diegenen die later in de aflevering een hoofdrol bleken te vervullen. Wie herinnert zich niet de spierwitte pakjes van de crew en de kniebroek van Captain Stubing met bijpassende kniekousen? En in het begin en aan het einde van een aflevering was het natuurlijk vooral love dat de klok sloeg.

Eerste tien minuten van een willekeurige Love Boat-aflevering:

Meteen daar op die loopbrug kwamen de verschillende verhaallijnen samen: één over de bemanning die zorgde voor de komische noot, één liefdesverhaal over passagiers en één die deels grappig deels serieus van aard was. Die verhaallijnen werden door verschillende groepen schrijvers bedacht. De basis voor het geheel vormde de tv-film The Love Boat. En die was weer gebaseerd op het boek Love Boats, uit de koker van Jeraldine Saunders, een voormalige hostess op een cruiseschip die daarin haar ervaringen beschreef. Als zij maar de helft van de gebeurtenissen die de televisie haalden in het echt heeft meegemaakt, heeft ze een behoorlijk afwisselend beroep gehad. Prachtige zonsondergangen, maanschitteringen op de altijd rustige zee, nooit slecht weer. Verliefde stelletjes, ruziënde koppels (maar aan het einde kwam alles weer goed), bejaarde zussen, hele families met kinderen. De diversiteit aan passagiers op de Love Boat was enorm. En ook na negen seizoenen werden hun beslommeringen absoluut niet saai.

Toch kwam er in 1986 een einde aan de serie. Niet alleen, omdat de kijkcijfers waren gedaald, maar ook omdat Fred Grandy, een van de hoofdrolspelers (Gopher Smith), besloot dat hij zijn acteercarrière wilde inruilen voor een politieke loopbaan. Dat lukte: hij werd congreslid voor de Republikeinen in zijn thuisstaat Iowa. Over zijn uitverkiezing zei hij ooit in een interview: "Als er geen Gopher was geweest, was er ook geen Fred Grandy in het Congres.”

Gepubliceerd op: 21.12.09 06:00