Willibrord Davids, voorzitter van de Irak-onderzoekscommissie, zei het toch. Met toevoeging van de verzachtende omstandigheden: de premier had het druk met beschuldigingen van afluisterspijkers door een Oranje-telg en met schertsfiguren als Hilbrand Nawijn en Mat Herben, dan schiet er geen tijd over voor zaken van oorlog en vrede.

Klopt. Sms't hij met Jan Smit of bereidt hij met ambtenaren een nationaal appel stoepjes schoonvegen voor, dan blijft ook wat liggen.

Veel gênanter is het ontstaan van de beleidslijn-Irak. Volgens de commissie is die helemaal te herleiden op een brainstorm op het ministerie van Buitenlandse Zaken op 9 augustus 2002. Het kost weinig moeite om je zo'n bijeenkomst voor te stellen: de net aangetreden minister Jaap de Hoop Scheffer met zijn onafscheidelijke grapefruit-grimas omringd door ambtenaren die indruk willen maken op de nieuwe baas. Het departement wordt in Den Haag ‘de apenrots' genoemd, vanwege de architectuur van het gebouw maar ook vanwege het primatengedrag van diplomaten. De beslissersposes en vastberaden smoelen tijdens de sessie zijn een op een gekopieerd uit Amerikaanse politieke films.

Normaal is in Nederland het minste briesje al genoeg voor een weeralarm. Maar bij brainstormen gaat kennelijk geen enkele bel rinkelen. Wie wind zaait, zal storm oogsten, luidt het spreekwoord. Onnodig om te zeggen wat je met het zaaien van brainstorm kunt oogsten.

Gepubliceerd op: 13.01.10 07:00