De voetballers van VVV zijn deze week op trainingskamp in het Turkse Belek om zich klaar te stomen voor de tweede helft van het seizoen. Verslaggever Peter Leijsten doet elke dag op deze plek verslag.



Stropdas

Na nog geen twee volledige trainingen in de F-jes, het zal in 1980 of daaromtrent geweest zijn, was ik me er al van bewust dat er voor deze linksback later geen loopbaan als betaald voetballer in het verschiet zou liggen. Je kunt je medespelers op die leeftijd in het kleedlokaal nog zo overtuigend tactisch onderwijzen, wanneer je nog geen bal over twee meter kunt overspelen houdt het al gauw op natuurlijk.
Tijdens de op één na laatste training van VVV in Belek werd ik nog maar eens fijntjes aan mijn beperkingen herinnerd. Omdat ook op trainingskamp de boog niet altijd gespannen kan staan, had co-trainer Willy Boessen een achtkamp georganiseerd. Een spellencircuit met veel ballen en nog meer pylonen.
Ik vatte post bij het onderdeel waar de spelers, opgedeeld in tweetallen, op dertig meter afstand van elkaar in een vierkant vak van laten we zeggen zestien vierkante meter moesten gaan staan. Doel: in vijf minuten tijd elkaar zo vaak mogelijk de bal door de lucht (stuiteren buiten de vakken is uit den boze) toespelen zonder dat daarbij ledematen of bal het vak verlaten. ‘De Stropdas’ zou de Kromme die oefening in zijn tijd ongetwijfeld gedoopt hebben.
Conclusie: gehoopt mag worden dat Gonzalo García daadwerkelijk - zoals zijn reputatie luidt - geen trainingsbeest is en zijn klasse bewaart voor de momenten waarop er ook een tegenstander op het veld staat. De Spanjaard, een koppel vormend met Ferry de Regt, eindigde troosteloos onderaan met 18 succesvolle passes. Het feit dat reservekeeper Robert Böhm in combinatie met Kevin van Dessel dat aantal moeiteloos passeerde, zou zomaar reden voor bezorgdheid kunnen zijn bij de gemiddelde VVV-fan, dunkt mij zo. Patrick Paauwe en Ken Leemans (29 passes) wonnen overigens dit onderdeel, Frank van Kouwen en Alex Nkume de achtkamp. Ere wie ere toekomt.
Nog één afsluitende training vanmorgen en dan zit het erop. Geen moment te vroeg, ook profvoetballers in de bloei van hun leven willen na ruim een week op een hotelkamer met een collega weer eens hun gezin zien. Niets menselijks is ook VVV-spelers vreemd.
Thuis zijn we overigens bij lange na nog niet. Hetzelfde vliegtuig dat VVV en ondergetekende later vandaag terug naar Nederland brengt, herbergt ook het gezelschap van Sparta Rotterdam. Met andere woorden: potentieel naast elkaar in twee vliegtuigstoelen zitten straks Ayodele Adeleye (die van de misselijkmakende elleboogstoot) en Sandro Calabro (die van de gebroken neus en het bebloede shirt). Dus neem me niet kwalijk dat ik nog even enkele schietgebedjes ga prevelen.

Regen

Ironie noemen ze dat met een niet eens zo moeilijk woord. Wat? Op donderdagmorgen om negen uur klaar staan om te gaan trainen op de velden van je dure resort in een land ver van je eigen omdat het weer in januari trainen dáár onmogelijk maakt. En je vervolgens niet kunt trainen omdat…het regent. Welnu, dát noemen ze ironie.
Tegenvallertje voor Jan van Dijk. Zelfs de officiële eredivisiebal die keeperstrainer Wim Jacobs Lengiz Gürel in het vooruitzicht stelt indien hij het voor elkaar krijgt dat VVV alsnog mag gaan trainen, helpt niet. Het is ook niet dat Gürel het niet wil. De Turkse regelneef van het trainingskamp heeft te maken met de grillen van de grote baas van Kaya Hotels. En die statige Turkse meneer met prachtige borstelsnor blieft het eenvoudigweg niet dat er deze morgen voet wordt gezet op zijn velden.
Erger: het oefenduel 's middags tegen RKC loopt ook gevaar door het afschuwelijke, winterse weer. Want meneer de hoteleigenaar is blijkbaar niet de enige Turk die begint te hyperventileren wanneer grassprieten in aanraking komen met regenwater.
Het goede nieuws tijdens de lunch is dat het is opgehouden met normaal regenen. Nee, nu komt het pas echt met bakken uit de lucht. ,,We bellen niet van tevoren en rijden gewoon naar het Arcadia-complex waar we moeten spelen”, stelt Wim Jacobs. Goed gezien, geef ze al helemaal geen alibi, die gazonfundamentalisten. Doe dat en de lokale Partij voor het Gras gelast de oefenpot telefonisch af.
Het hoofdveld van Arcadia - tiptop in orde - blijkt 's middags inderdaad verboden terrein, maar op een bijveldje mogen de profs van VVV en RKC om drie uur dan toch gaan voetballen. Een uur na de door VVV gewonnen wedstrijd (2-1) staat daar trouwens een training op het programma van ADO Den Haag. ADO is namelijk net geland in Turkije en wil ook trainen. U moet weten, afgelopen dinsdag keerde ADO terug van een trainingskamp in Tunesië. Omdat het weer daar zó slecht was dat de mannen van Raymond Atteveld nauwelijks konden trainen. Voordat ze naar Belek waren gevlogen, hadden ze er goed aan gedaan eerst even bij Jan van Dijk te informeren. Na bestudering van de weersverwachtingen voor de komende dagen bij de incheckbalie van het hotel weet hij namelijk: ‘Het ziet er niet goed uit'.
Ondertussen, in een land ver weg van Turkije testte een eredivisieclub deze week haar splinternieuwe veldverwarming. Operatie geslaagd, het gras van De Koel ligt er nu bij als dat van het Julianapark in Venlo daags voor de start van het Zomerparkfeest. Klopt, ook dat is ironie.

U zei?

Venlonaren, wen er maar vast aan: de dagen waarin vooral local heroes als Piet Pala, Ger van Rosmalen en Huub Vercoulen De Koel bevolkten, liggen achter ons. En keren ook niet meer terug. Trendwatchers (ik heb ze ook niet verzonnen) zouden zeggen: global branding is hot, local marketing is not.
Telt u even mee? Een Japanner, twee Nigerianen, een halve Italiaan, een Bosniër, een Portugees, een Duitser, een Uruguayaanse Spanjaard en een paar reserve-Hollanders - excuseer, Belgen – huizen in de Venlose selectie op trainingskamp in Belek. Dat VVV zich ondertussen op het veld makkelijk kan meten met Roda, weten we sinds dit seizoen. Maar ook in de categorie ‘internationaal gezelschap' doet de Koelclub niet meer onder voor de import-Koempels uit Kerkrade.
Gepensioneerd leraar Engels Piet Matthijs uit Venlo is zo vriendelijk om spelers van de club die bij binnenkomst de Engelse taal niet of nauwelijks machtig zijn, bij te spijkeren. Na een paar dagen trainingskamp durf ik wel te beweren dat een opfriscursusje links of rechts voor de technische/medische staf en de spelers van Nederlandse bodem ook niet zou misstaan. Een greep uit de grappigste taalbloopers van het trainingskamp tot nog toe:

‘Where does your girlfriend live?'
‘She lives between Groningen and Spain.'
‘In France?'
(Conversatie tussen verzorger Jan Reijmer en Gonzalo García.)

‘You want a painstiller?'
(Hersteltrainer Nol Hornix tegen Maya Yoshida die klaagt over pijn aan zijn gebroken voet.)

‘What is your mate?'
(Soufiane Dadda informeert naar de schoenmaat van de Nigeriaanse reus Michael Uchebo.)

‘You can collect your spullen there.'
(Keeperstrainer Wim Jacobs op het vliegveld van Antalya tegen Maya Yoshida.)

‘Schéids!'
(Diezelfde Jacobs wil de ontzettend Turkse scheidsrechter van het duel MVV – VVV opmerkzaam maken op een aanstaande wissel)

Goed, we kunnen er natuurlijk wel lacherig over doen, maar voetbal in de eredivisie is een serieuze zaak. En het kan niet zo zijn dat Babylonische spraakverwarring er straks voor zorgt dat VVV alsnog het eredivisieschap verspeelt.
Dus daarom vanuit Turkije deze noodkreet aan Piet: doe er wat aan, jongen! Dit kan niet langer getolereerd worden. Niks geen training maandagmorgen na terugkomst in Venlo, maar collectief aanschuiven voor ‘English grammar, part I'. Dank u.

De hele dag bezig met een bal, een salaris waar ook mijn chef van droomt en aandacht van vrouwelijk schoon is inbegrepen. Zelfs wanneer je naam Wayne Rooney is. Nee, voor compassie met eredivisievoetballers ben je bij mij doorgaans aan het verkeerde adres.
Het valt me dezer dagen echter zwaar om níet medelijden te krijgen met Maya Yoshida, de Japanse neo-international die VVV graag wil contracteren en mee is op trainingskamp. Nog geen vijf minuten na het verlaten van het vliegtuig op Turkse bodem kwam Yoshida, die voor vertrek vlijtig de foto's in de presentatiegids van de selectie vergeleek met de levende personen om hem heen om zo de namen van zijn ploeggenoten te leren, er plots achter dat hij zijn mobiele telefoon kwijt was. Hetgeen hem er overigens niet van weerhield om bij de bagageband snel nog even de koffer van een bejaarde vrouw op haar karretje te plaatsen. Ongevraagd. Gewoon omdat dat hoffelijk is en hoffelijkheid in Japan blijkbaar nog altijd niks kost. Toen een speuractie niets opleverde, trok Yoshida wit weg en sloot hij een paar seconden de ogen. Zo ver weg van huis en haard met enkel (nog) vreemde mensen en dan je belangrijkste verbinding met thuis verliezen, ik geef het je te doen.
Anderhalve dag later tegen MVV volgde Yoshida's debuut voor VVV. Een debuut dat vier minuten duurde en eindigde met een gebroken middenvoetsbeentje. In het hotel eten de spelers van een lopend buffet, maar bij Yoshida is er nu sprake van een McDrive: om beurten rijden de VVV-spelers de Japanner rond in de rolstoel waaraan hij nu gekluisterd is.
Maar denk nu niet dat Yoshida met een nors gezicht rondrolt in zijn ‘Suzuki' (copyright: Ken Leemans). Een email met het onderwerp ‘Turkey is not kind for me' aan zijn zaakwaarnemer is nog wel de grootste krachtterm die hij gebezigd heeft.
Ik ben dan ook oprecht blij voor ‘m dat hij in de hotellobby met zijn Apple laptop (Japanners zijn niet alleen hoffelijker dan Europeanen, ze hebben ook meer verstand van computers) tenminste nog kan Skypen met het thuisfront. Gistermiddag wrong hij zich in allerlei bochten om zijn gipsen linkervoet voor de webcam te halen. Maar niet voordat hij aan het einde van de lunch naar de tafel met de technische staf was gerolstoeld om toestemming te vragen voor een chatsessie met het thuisfront. Want eigenlijk stond er rust voorgeschreven voor de selectie.
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik denk dat deze jongen een verrijking is voor het Nederlandse voetbal. En mocht het als voetballer niet lukken, dan toch zeker wel als mens.

Je kunt veel zeggen van de lobby van hotel Kaya, maar gezellig is-ie op zeker niet. Aan architect en interieuradviseur heeft dat overigens niet gelegen, beiden zijn op het eerste gezicht vaklui, hebben geen broddelwerk afgeleverd. Verre van. Nee, het probleem vormen de bezoekers. Het overgrote deel van de clientèle in de maand januari bestaat uit voetballers. Niet lopen niet alleen voetballers rond die van het spel hun werk hebben gemaakt overigens, ook een beetje hoofdklasser of Verbandsligist overwintert doodleuk in Turkije.
Het punt met de moderne voetballer is dat de luxe van de hotelkamer ze nauwelijks lijkt te interesseren. De hamvraag is enkel: ‘Hebben we WiFi op de kamer?'. Liever een kamer in een aftands F1 hotel met uitgezakt matras en één kanaal met non-stop Geer&Goor op de televisie maar mét draadloos internet dan de presidentiële suite in een 7 sterren hotel in Dubai zónder internet.
Welnu, de kamers van hotel Kaya hebben geen draadloos internet. Tot afgrijzen van de VVV-spelers die, een enkele uitzondering daargelaten, allemaal hun laptop hebben meegenomen voor de vrije uurtjes.
Tot zover het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat er in de ruime hotellobby wel de mogelijkheid bestaat om op internet te gaan. Gratis nog wel. In beste Turkse traditie betreft het uiteraard wel een netwerk met de nodige ups maar nog veel meer downs. Een kniesoor die daar op let. Smachtend naar MSN op drieduizend kilometer van huis kijk je niet zo nauw. Het gevolg is dan ook dat de lobby in de avonduren meer weg heeft van een zielloos, steriel internetcafé dan een gezellige ontmoetingsplaats. Geen zithoek is onverlaten, werkelijk overal staren mensen onderuitgezakt naar opengeklapte laptops.
Gepraat wordt er niet of nauwelijks. Tenzij je ‘is bij jou de verbinding ook weer weggevallen' daaronder mag classificeren. Het is in de avonduren trouwens ook verdomd lastig om iemand recht in de ogen aan te kijken. Een gemiddelde laptopaccu houdt het een dik uur vol, dus al gauw moeten er alternatieve energiebronnen worden aangeboord. Stopcontacten van lampen worden dan ook bruut geconfisqueerd voor een hoger doel.
Eigenlijk mag het nog een wonder heten dat ik nog niemand zijn laptop op de vleugel centraal in de lobby heb zien openklappen om vervolgens op het krukje online te gaan zitten pokeren. Maar ik kan niet uitsluiten dat dat deze week nog gaat gebeuren.

Je kunt als chef-planning ieder trainingskamp nóg zo gedetailleerd hebben voorbereid, sommige zaken heb je eenvoudigweg niet in de hand. Ongeschreven regel bij de incheckbalie: er is áltijd wel wat. VVV-trainer Jan van Dijk zag in zijn tijd bij FC Groningen eens een keer een speler geconfisqueerd zien worden door de douane. Romano S. had nog een boete openstaan…Inderdaad, die is niet alledaags. Nee, uiteraard met stip op één in de categorie vliegveldbloopers: Het Vergeten Paspoort.
Van alle VVV-spelers zullen de twee Nigerianen Alex Nkume en Michael Uchebo ongetwijfeld de meeste Air Miles geklokt hebben, dus het mag een verrassing heten dat Uchebo in de hal van Eindhoven Airport zaterdagmiddag koortsachtig (en uiteindelijk vruchteloos) in zijn handbagage op zoek is naar zijn reisdocument. Oops. Landgenoot Nkume schudt meewarig het hoofd. ,,Wat een sukkel”, gromt Van Dijk.
Technisch directeur Mario Captein is er de man niet naar enkel te doemdenken in een crisissituatie. ,,We hebben een Guillano Grotje”, meldt hij opgewekt per mobiele telefoon aan oud VVV'er Mario Verlijsdonk, die net terug is uit Belek met Helmond Sport en op een ander gedeelte van de luchthaven op zijn bagage wacht. Verlijsdonk weet genoeg. Vorig seizoen stond Helmond Sport in Düsseldorf. Een delegatie van pak ‘m beet 25 man en 24 paspoorten. Want dat van Guillano Grot lag nog thuis op het nachtkastje: Helmond Sport in de vlieger naar Antalya, Grot in de trein terug naar huis.
Zo ver hoeft het voor Uchebo niet te komen. Aangezien VVV er vroeg bij is in de Lichtstad, kan een flitsretourtje Venlo wellicht alsnog soelaas bieden. Herman Aarts, vrijwilliger van de club die meegaat op trainingskamp, biedt zich aan voor de race tegen de klok. Stuifsneeuw en opstoppingen vanwege een aantal ongelukken maken dat slagen van de operatie geenszins gegarandeerd is.
Half zeven is de deadline om in te checken, een tijdslimiet die Aarts uiteindelijk met een minuutje of twee zal verslaan. Eigenlijk had het zo spannend niet hoeven te zijn, verklapt de privé-chauffeur later op de avond in het vliegtuig dat koers heeft gezet richting Turkije. Maar wanneer blijkt dat Uchebo in zijn eigen Venlose wijk Groenveld de weg nog niet goed kent, kunnen alle tijdschema's weer overboord natuurlijk.
Als ‘dank' voor zijn inspanningen blijkt 's nachts in Antalya dat de koffers van Aarts en Uchebo uiteindelijk toch niet zijn ingeladen. Dat kan er ook nog wel bij na een stroeve eerste dag: Diogo Viana komt het land niet in, Maya Yoshida is zijn telefoon kwijt en twee man van het gezelschap krijgen dinsdag pas hun spullen. Buiten dat is alles uitstekend gegaan…

Gepubliceerd op: 15.01.10 00:03, laatste update: 16.01.10 00:39