De voetballers van Roda JC zijn deze week op trainingskamp in het Spaanse Malaga om zich klaar te stomen voor de tweede helft van het seizoen. Verslaggever Rob Sporken doet elke dag op deze plek verslag.



Een populair spelletje bij voetballers is het zogenaamde latje trappen. U weet wel, vanaf zestien meter proberen de doellat te raken. Jeanvion Yulu-Matondo is ditmaal de pineut. De spits is als laatste overgebleven en mag, nee moet, op de doellijn gaan staan. Gebukt met de rug naar de andere spelers, die één voor één proberen zijn achterwerk aan gort te knallen. De bibberende Belg komt goed weg, niemand weet hem te raken. John Roox heeft tijdens deze executie het hoogste woord nu hij voor de tweede keer deze week is ontsnapt door op één na laatste te eindigen bij het latje trappen.
John is de keeperstrainer. Beter gezegd de Vénlose keeperstrainer, want John is een echte VVV-man. Het is voor de rest van de staf meer dan voldoende om de voormalige sluitpost uit De Koel geregeld op de korrel te nemen. John heeft namelijk de neiging overal waar hij met Roda komt te roepen: ‘Hier heb ik nog nooit verloren’. Vreemd als je onder andere bijna vijftien jaar bij VVV hebt gevoetbald. Hoe knap de Noord-Limburgers het op dit moment doen, ze staan niet bepaald bekend als clubje dat in de jaren tachtig en negentig zelden verloor. Geen wonder dat de Roda-boys meteen een antwoord klaar hebben als John zich weer eens roert. Ger Senden vraagt zich af hoe vaak de doelman op Kaalheide is geweest. ‘Het kan niet vaak zijn geweest, want wij speelden in de eredivisie’, aldus Senden. Waarop de rasechte Venlonaar fijntjes laat weten wel bij de grootste club van Nederland te hebben gespeeld. ‘Want niemand heeft zoveel kantoren als de VVV’.
Gezien de stekelige opmerkingen aan zijn adres is het maar goed dat hij op de laatste dag van het trainingskamp het latje trappen opnieuw ternauwernood overleeft. Eerder deze week was hij al het mikpunt van spot door strompelend aan het ontbijt te verschijnen. Een dag eerder had John namelijk ‘driehonderd voorzetten’ gegeven tijdens een intensieve afwerkoefening. Tja, dat kan het lange lijf niet meer aan.
Dat John ondanks zijn VVV-verleden goed in de groep ligt, heeft mede te maken met zijn gevoel voor humor. John is niet alleen snel op de kast te krijgen, hij kan ook uitermate droog uit de hoek komen. Als Barcelona uit de beker wordt geknikkerd, concludeert John met een stalen gezicht: ‘Toch vervelend voor die ploeg, want het was de kortste weg naar Europees voetbal.’

‘Gho is the gometeam'. Een louche ogende Spanjaard vraagt voorafgaande aan Roda's oefenduel tegen Osnabrück aan Pascal Hermans wie de thuis spelende ploeg is. Laten we maar Roda zeggen, zie je Hermans denken, en hij wijst naar de jongens in het geel. Zich niet realiserend dat een verkeerd antwoord had kunnen leiden tot een financiële chaos. We hebben hier namelijk te maken met bel-Spanjaarden. Zelfs op een niemandalletje als Roda-Osnabrück op een bijveldje in de Spaanse bergen kan worden gegokt.
In eerste instantie let niemand op de nieuwsgierige Spanjaard en zijn kompaan. Immers, niet iedereen met een mobiele telefoon maakt deel uit van het wereldwijde gokcircuit. Maar als de twee zich iets te opvallend proberen te verstoppen achter een cornervlag, geen pottenkijkers in hun buurt dulden en vanaf minuut één constant de gsm tegen hun oor hebben geplakt begint een lichtje te branden. Twee supporters van NEC, dat negentig kilometer verderop verblijft, nemen het laatste restje twijfel weg. ‘Hé, die twee stonden deze week ook bij het duel van NEC voortdurend te bellen.' NEC veegde het hopeloze Pelister met 8-0 van de mat, na een ruststand van 1-0. ‘Die Macedoniërs deden in de tweede helft niets meer, ze lieten alles lopen. Toen NEC na een zware blessure van John Goossens eerder wilde stoppen, riepen de Macedoniërs; niets ervan, we gaan gewoon door. Je kunt nu wel raden waarom.'
Als de twee mysterieuze bel-Spanjaarden door hebben dat over hen wordt gefluisterd, zonderen ze zich af. Een Roda-fan probeert bij zijn bezoekje aan een plasboom in contact te komen met het duo. Zonder succes, één van hen drukt zijn wijsvinger tegen zijn lippen om aan te geven niet gestoord te willen worden. Negentig minuten lang kwebbelen de twee vrolijk door.
Langs de kant wordt cynisch geopperd dat een doelpunt van Yulu-Matondo wel eens veel geld zou kunnen opleveren. In tegenstelling tot een dansje van Yulu ná een eventuele treffer. Te voorspelbaar en dus weinig mee te verdienen, zo is de overtuiging. Nadat de Roda-aanvaller in de tweede helft de 1-1 heeft gescoord, brengt hij de bellers in grote verlegenheid. De Belg maakt een paar vreemde bewegingen, maar om nu te zeggen dat we hier te maken hebben met een authentiek Yulu-dansje, nou nee. Benieuwd welke informatie hierover is doorgebeld.

‘Sol Andalusi - Health and Spa Resort'. Het is de exotische naam van het complex op een klein half uur rijden van Malaga waar Roda JC deze week op trainingskamp verblijft. Toegegeven, het klinkt spectaculairder en spannender dan Kaalheide. Maar daarmee is dan ook alles gezegd. Het hotel annex appartementencomplex opende ruim drie jaar geleden de poorten met als doel welgestelde en vooral oude gasten door hun laatste jaartjes heen te loodsen. Wie hier zijn ogen sluit hoort alleen het gezang van kwetterende vogels en het geraas van wuivende palmbomen. De stilte doet pijn aan de oren. Blijkbaar vinden zelfs de Spaanse 65-plussers het té rustig en té afgelegen, want akelig veel appartementen zijn onbewoond. Op enkele balkons hangt het bordje ‘Te koop'. Een éénkamer-appartement kost al snel 2,5 ton. Mede door de crisis is het project nog geen doorslaand succes. En dus probeert men nu een andere doelgroep aan te spreken: voetbalclubs. Pal naast het resort zijn twee prima velden aangelegd, die na elke training worden onderhouden door een heuse groundsman. Kortom, perfecte omstandigheden om te werken voor coach Harm van Veldhoven en zijn mannen.
Als de zon eenmaal is weggedoken achter de bergen is een zoektocht naar enig vertier een kansloze missie. Daarom is voor deze derde avond een heuse quiz gepland. Teammanager/quizmaster Pascal Hermans vuurt vijfendertig voetbalvragen af op vijf geformeerde groepen. Hoeveel doelpunten scoorde Henk Vos in zijn carrière; welke twee spelers werden door Ajax afgetest, omdat de Amsterdammers kozen voor Finidi George; welke club voetbalt in het Stadium of Light; dat soort werk. Hersenkrakers die vooral voor verbaasde blikken zorgen bij de aanwezigen. Het is van levensbelang niet als laatste te eindigen. Alle groepen hebben voor aanvang van de quiz een opdracht op een papiertje geschreven. De verliezende partij moet de opdracht uitvoeren die het winnende team trekt. De falende droomformatie Van Veldhoven-Roox-Van Mierlo-Vormer-Sutchuin-De Jong is de klos en moet als straf een optreden verzorgen in de suffige loungebar van het hotel. Enkele bejaarden schrikken wakker als een dramatische versie van ‘We gaan naar Zandvoort aan zee' door de ruimte galmt. Helaas, ook deze oubollige voorstelling brengt geen leven in de brouwerij in Sol Andalusi.

Het is iets na tienen in de ochtend als de Roda-selectie in een gure wind tussen de palmbomen naar het trainingsveld wandelt. Met aan alle kanten de bergen als decor doet (afgezien van de voor Zuid-Spaanse begrippen frisse temperatuur) niets denken aan Kerkrade. Totdat de spelers een bekend stuk textiel zien wapperen. Verhip, zit je op meer dan 2200 kilometer verwijderd van het thuisfront, hangt er doodleuk aan een stellage langs de zijlijn van het veld een geelzwart spandoek: ‘Ultra's Kerkrade'. Meegenomen en opgehangen door zeven supporters (vijf jongens, twee meisjes) van de gelijknamige supportersgroep die de ploeg achterna zijn gereisd. ‘Je bent fan of je bent het niet.'
Tweehonderd euro hebben ze neergeteld voor het tripje. Althans voor de vliegreis en het hotel. Maar daarmee ben je er natuurlijk niet. Er zal ook gegeten en zeker gedronken moeten worden. En om de trainingen te bezoeken moeten taxi's (‘Busjes hebben ze hier niet') worden opgetrommeld. Het zevental verblijft in Torremolinos, op zo'n twintig minuten rijden van het afgelegen resort waar Roda zijn tenten heeft opgeslagen. In het eigen hotel valt weinig te beleven, ‘er verblijven alleen een paar oudjes'. Vanavond zullen ze dan ook in het centrum van de badplaats op zoek gaan naar vertier al is het de vraag of er veel te beleven valt. Door de lage temperaturen zit de lokale bevolking liever thuis rond de kachel.
De supporters zijn echte diehards, volgen Roda overal. ‘Of ze moeten naar Zuid-Afrika gaan, dan wordt het te duur'. Maar Malaga is te doen en als je toch vrije dagen over hebt, is de keuze snel gemaakt: inpakken en wegwezen, je helden achterna. Ze bekijken de training, maken foto's en kletsen bij met Ger Senden en Norbert Keulen, iconen die hun club ook altijd trouw zijn gebleven. Martin van Geel kan het wel waarderen. Met een Ultra-sjaal om de nek gaat de directeur geduldig op de foto. En ook Harm van Veldhoven laat zijn gasten niet in de kou staan. Na afloop van de training dirigeert de coach de hele spelersgroep naar de stellage voor een groepskiekje. Terwijl de voetballers daarna hun kamers opzoeken en zich klaarmaken voor de lunch, bellen de Ultra's in de lobby een taxi. Terug naar Torremolinos, waar het uitgaansleven op zijn gat ligt. ‘Ach ja, we zijn in de eerste plaats hier voor Roda.'

Daar sta je dan met je goed gedrag bij de incheckbalie op het vliegveld van Düsseldorf. Voor je zit een stuurs kijkende Duitser zonder humor, achter hebben zich medespelers verzameld die geen greintje medelijden tonen. Terwijl duidelijk is gecommuniceerd dat iedereen maximaal 15 kilo mag meenemen op trainingskamp, sjouwt Ruud Vormer voor het gemak een sporttas én koffer mee. Goed voor een kilootje of 28. De norse medewerker van Air Berlin kan er niet om lachen, Vormers teamgenoten uiteraard wel. Of Ruudje svp de verzameling Playboy's wil lozen, vraagt de één. Heeft Ruudje verdorie de Gouden Schoen bij zich, schampert een ander.

Het is een bekend gegeven: een tripje met een grote groep voetballers verloopt zelden vlekkeloos. Aangezien zo'n beetje alles wordt geregeld, hoeven de spelers zelf bijna nergens aan te denken. Nou goed dan, het paspoort niet vergeten en letten op het gewicht van je bagage. Niet te veel gevraagd, zou je denken. Wel dus, zo blijkt opnieuw.

De eerste dag van Roda's trainingskamp in Malaga staat in het teken van de race tegen de klok. Ook in Zuid-Spanje duikt de zon tegen het einde van de middag weg achter de bergen. En Harm van Veldhoven heeft toch echt in zijn notitieboekje op dag 1 een training in het schema opgenomen. Kijkend op zijn horloge en de uren tellend die nog gereisd moeten worden, ziet de trainer de bui al hangen als het vliegtuig te maken krijgt met een korte vertraging. Bijna drie uur vliegen, koffers ophalen, naar het resort rijden, inchecken; het wordt een dubbeltje op z'n kant. Het tweede deel van de reis (vanaf het moment dat het vliegtuig is geland) verloopt dan ook in sneltreinvaart. ‘Vamos' krijgt de Spaanse chauffeur te horen als net iedereen in de bus zit. Op naar het in de bergen gelegen hotel. Na in recordtempo te zijn ingecheckt, staat de selectie even later al op het veld om na ruim anderhalf uur terug te keren naar de kamer. De schemering is net ingevallen, het is inderdaad een dubbeltje op z'n kant.

En dan te bedenken dat het weinig had gescheeld of het bonte gezelschap was 's morgens al in Kerkrade gestrand. Mogelijk vanwege het vroege vertrekuur moet de chauffeur van de spelersbus blijkbaar nog op gang komen. Op de tweede rotonde doorboort hij bijna de flank van een BMW sportwagen om nog geen kilometer verder met zijn volle gewicht op de rem te springen als hij er fijntjes op wordt gewezen dat het stoplicht toch al een tijdje op knalrood staat. ‘Normaal is hij onze beste chauffeur' klinkt het in de bus. En dan maar vragen waarom Roda bij zoveel uitwedstrijden met knikkende knieën aan de aftrap verschijnt.

Gepubliceerd op: 16.01.10 00:03, laatste update: 16.01.10 00:38