De combinatie had een aardig Olympisch nummer op kunnen leveren, een biatlon op bevroren water. Die had internationaal gegarandeerd meer kijkers opgeleverd dan eindeloos rondjes rijden in een hal, wat door iedereen buiten Nederland vooral wordt beschouwd als een uitstekend slaapmiddel.
De nationale aversie tegen vechten trekt zijn sporen tot in ons taalgebruik. Naar Afghanistan gestuurde troepen gaan voor een ‘opbouwmissie’. Alsof je een bataljon buurtwerkers in spijkerpak en sandalen naar Centraal-Azië uitzendt.
Oorlogvoeren over oorlogvoeren kunnen Nederlanders wel als de beste. Terwijl de politieke loopgravenstrijd over Irak nog woedt, neemt de slag om de verlening in Uruzgan steeds verwoestender vormen aan. Het geschut van Maxime Verhagen vuurt onophoudelijk twitterberichten en andere stoere statements af. De bommenwerpers van Wouter Bos gooien hele ladingen nee’s af boven het Binnenhof.
Verstandige landen discussiëren wel over het uitzenden van militairen, maar voorkomen dat zo’n kwestie in de sfeer van de politieke spelletjes terechtkomt. Zonder breed draagvlak worden geen mensenlevens geriskeerd.
In Nederland ontbreekt het aan regie om het gooi- en smijtwerk van de jongetjes Verhagen en Bos te voorkomen. De verontwaardiging over zulke besluitvorming bewaren we voor de rapportage van de commissie die zich over een jaar of acht over Uruzgan mag buigen.

Gepubliceerd op: 17.02.10 06:00