Op dat moment wist Nooteboom dat hij schrijver wilde worden. Zó treffend vond hij het beeld van de bisschop van Roermond, je zag het helemaal voor je. Dat wilde Nooteboom ook kunnen.

Het oproepen van beelden is de essentie van schrijven. Met de pen doen wat de fotograaf met de camera doet. Messcherpe beelden creëren die voor altijd in het geheugen gegrift staan. Want ook grote literatuur wordt afgekloven door de tand des tijds. Wat resteert is het merg van het kunstwerk, zijn de beelden. Ook het moment dat ze tot je kwamen, vergeet je niet. Ik zie mijn leraar klassieke talen nog gesticulerend voor de klas staan toen we de passage bij Homerus behandelden waar de Griekse dichter beschrijft hoe het woord, ‘wanneer het eenmaal ontsnapt is aan de omheining der tanden', nooit meer is terug te halen, voor altijd vrij zijn weg zoekt en geluk brengt of onheil sticht. Een beeld dat in het moderne medialandschap niets aan actualiteit heeft verloren.

Cees Nooteboom heeft ons een stalenboek geschonken van prachtige beelden van kathedralen en stegen, van landschappen en kunstwerken, van geuren en kleuren. Maar het mooiste vind ik dit: ‘Herinnering is een hond die gaat liggen waar hij wil.'

Gepubliceerd op: 09.03.10 06:00