Toen Peter Winnen me onlangs vertelde dat hij steeds meer is gaan genieten van zijn twee legendarische etappezeges op L'Alpe d' Huez begreep ik wat hij bedoelde. Als sportman zit je in een oneindige spiraal waarin er nauwelijks tijd is om dingen echt door te laten dringen. Heb je wekenlang toegewerkt naar die ene wedstrijd, begint de dag erna alweer de voorbereiding op een volgende. Ook ik leef, uitgezonderd een lange periode waarin in geen wedstrijd liep, al veertien jaar van het ene naar het andere doel. Rust gun ik mezelf zelden. Laat staan tijd om na te genieten van een goede prestatie. Altijd is er dat stemmetje in mijn hoofd dat roept dat het nog beter kan. Nog sneller vooral. Dat mijn onvermoeibare ijver om mezelf niet teleur te stellen een doodlopende straat is, ondervond ik in oktober vorig jaar tijdens de marathon van Eindhoven. Vier weken na de Mergelland Marathon, die ik had gewonnen, kwam ik mezelf na een snelle start – 1.13.50 halverwege - zo hard tegen dat ik enkele wandelpauzes nodig had om de finish te halen. Met kapot gelopen voeten en een verdoofd gevoel strompelde ik vervolgens naar het 41 kilometerpunt om er mijn vrouw op te wachten. Zij liep in Eindhoven haar eerste marathon. Wachtend in de stromende regen zag ik een bonte stoet atleten voorbijtrekken. Allemaal liepen ze tussen 3.30 en 4.00 uur en bijna allemaal waren ze daar ontzettend blij mee. Zoveel geluk zag ik om me heen dat mijn eigen teleurstelling niet meer ter zake deed. Ruim op schema zag ik mijn vrouw in de verte aankomen. Ook zij lachte de vermoeidheid weg. Na de finish liep ze nog uren rond met de kartonnen gouden medaille die een vriendin voor had geknutseld. In haar onmetelijke voldoening zag ik mijn eigen onvermogen om te genieten weerspiegeld. Vijftien marathons heb ik gelopen, waarvan tien sneller dan 2.40 uur, maar zo blij als mijn vrouw in Eindhoven ben ik nog nooit geweest. Daarvoor zaten het onbestemde verlangen naar een nog snellere tijd en een nog hogere klassering iets te vaak in de weg. Het is gelukkig nog niet te laat. Dankzij mijn vrouw zijn mijn ogen opengegaan. In Rotterdam wil ook ik trots zijn op mezelf. Zelfs als ik mijn doel niet heb gehaald.

Gepubliceerd op: 13.03.10 09:00, laatste update: 13.03.10 21:38