Déjà vu-verschijnselen heb je in alle soorten en maten, maar ik doel op het gevoel dat je overweldigt als een plek waar je nooit eerder was totaal vertrouwd overkomt. ‘Ik zal nimmer enige streek of stad zien die niet vermoeiend zal zijn van bekendheid omdat ik alles, zonder uitzondering, reeds gezien zal hebben'', schreef Gerard Reve ooit.

In steden als Rome of Palermo herkende ik obscure steegjes, ja zelfs barsten in trottoirstenen en patronen die afgebladderde verf op muren en deuren vormde. Die ‘ik was hier al eens'-sensaties had ik ook in Half Moon Bay, München, op een RV-park bij Barstow, in Città della Pieve, in Kathmandu en op tal van andere plekken. Een lijn valt er niet in te ontdekken. In Amsterdam, Groningen of Brussel heb ik dat niet.

‘Vermoeiend' heb ik het verschijnsel nooit gevonden. Ook niet eng. Wel magisch. En hoewel het vermoedelijk gaat om een neurologische storing die verwant is aan epilepsie en die vooral voorkomt onder hoogopgeleiden die ook hun dromen onthouden, een rijke verbeelding hebben en een periode van vermoeidheid of stress doormaken, is nog niet verklaard waarom ik in de Parkstad zonder navigatieapparatuur telkens verdwaal, maar in Barcelona al vanaf mijn eerste stappen in die stad zonder kaart de weg wist.

Gepubliceerd op: 15.03.10 06:00