Myrna (10) vond met name de uitgestalde prothesen van gehandicapten die vergast werden en kinderkleertjes ‘een beetje eng'. Ivy (17) denkt dat de angstige, wanhopige en wanhopige gezichten bij de gebouwen in het kamp het zo erg maken. "Het enige dat we kunnen doen is heel even in hun huid kruipen, heel even die angst te ervaren als je door de ingang van een gaskamer loopt. (...) Heeft het zin na al die jaren nog stil te staan bij een verleden dat zo afschuwelijk is? (...) Zonder nagedachtenis zal de geschiedenis zich herhalen, zoals die zich altijd al herhaald heeft.”

HIERONDER LEEST U HET HELE VERHAAL VAN DE JONGEREN ZELF

Auschwitz, 4 mei 2010

Een bus uit Duitsland, een pools folkloristische zang- en dansvereniging, allen Nederlanders op weg naar Auschwitz.
4 mei 2010 was de dag dat leden van Podlasie uit Brunssum vanuit het IBIS hotel uit Krakau vertrokken naar het voormalige concentratiekamp Auschwitz en daarna een bezoek aan wat ze hier kamp 2 noemen, Birkenau.
Een 9-tal jeugdleden beleefde deze dag allemaal op hun eigen wijze en willen daarvan hun verhaal met u delen.

We hebben ze hun eigen verhaal laten optekenen en dit in de ongekuiste vorm gelaten.


Sven (8 jaar) en papa: We zijn eerst naar Auschwitz 2 geweest. Daar hebben we een gaskamer bezocht. Ze deden de gaskamers activeren door er Cyclon B in te gooien. Het duurde een kwartier voordat alle mensen gestorven waren. Daarna deden ze ze in een lift die naar boven ging en dan kwamen ze in een oven terecht en werden ze verbrand. We zijn ook nog in een vrouwenbarak geweest. Er sliepen 700 vrouwen in één barak. Ik vond het heel interessant.

Ivo (11 jaar): Het mooie Auschwitz: We waren naar de barakken geweest. Daar sliepen de mensen. In het museum zagen wij de resten van haarborstels, tandenborstels, haarplukken, po's en potten. Daarna ging onze reis verder naar Birkenau voor de kranslegging en uit respect 2 minuten stilte.

Minouk (16), Amber (17) en Imre (17): We vonden het bezoek aan Auschwitz zeer interessant. We hebben nu een beeld hoe de mensen in het concentratiekamp hebben geleefd. Het is niet uit te leggen hoe de sfeer was, dit moet je echt zelf meemaken. De kranslegging was zeer indrukwekkend. Je stond even stil bij wat er vroeger allemaal in het kamp is gebeurd. Het is onbegrijpelijk.

Myrna (10 jaar): Ik vond het een beetje eng. Omdat er vroeger mensen in ovens werden verbrand en ze dachten dat ze gingen douchen. De gehandicapten mensen werden meteen verbrand omdat de SS niks aan hun had. Je zag de handen en benen liggen (prothesen), dat vond ik het engst. In het museum lagen kinderkleertjes en spullen van kinderen, die in Auschwitz dood gingen. Daar durfde ik niet naar binnen. De kransleggen vond ik heel mooi. We moesten twee minuten stil zijn. Ik vind het goed dat we dodenherdenking hebben. We kunnen er aan denken dat de mensen in Auschwitz heel hard hebben moeten wreken. Wij hoeven dat gelukkig nu niet meer.

Kelsey en Dionne (14): We zijn vandaag naar Auschwitz Birkenau geweest. Daar hebben we veel gezien zoals barakken, gaskamers, afgeschoren haar en prothesen van mensen. We hadden er wel veel meer van verwacht maar het was wel interessant. We hebben in Birkenau een krans gelegd namens Brunssum. Daarna gingen we naar de slaapbarakken van de vrouwen. Daar was het donker en er waren overal teksten in de muur gekrast.
Mening Dionne over Auschwitz: ik ben er wel wat meer te weten gekomen wat daar gebeurde en sommige dingen waren wel vies of zielig.
Mening Kelsey over Auschwitz: ik vond het wel interessant om te zien maar na een tijdje had ik het wel gezien.

Ivy (17): Vervallen gebouwen en verhalen over een verleden dat ver achter ons ligt. Hopen dat dit nooit meer gebeurt. Maar waarom hopen we dit? Wat maakt dit zo erg? Die gebouwen zijn het niet, nee die raken me nauwelijks, het verhaal, de geschiedenis die zich hier afgespeeld heeft was het ook al niet. Nee, wat dit zo erg maakt zijn ze gezichten bij de gebouwen, die gezichten met een blik van angst, verwarring, wanhoop maar een enkele keer met een blik van vertrouwen, het weten dat zij boven de mensen stonden die de foto's namen.

Iedereen heeft het erover hoe erg het is dat er zo veel onschuldige zijn gestorven, maar niemand kan het zich voorstellen, niemand behalve de overlevende.. Het enige dat wij kunnen proberen is om heel even in hun huid te kruipen, om heel even die angst te ervaren als je door de ingang van een gaskamer loopt, om het verdriet te voelen van al die moeders wiens kinderen hun schoentjes hebben achter gelaten hier in Auschwitz.

Heeft het nog wel nut om na al die jaren stil te staan bij een verleden zo afschuwelijk, dat mensen het er tot op de dag van vandaag nog benauwd van krijgen? Moeten we niet gewoon verder met het leven en proberen deze wereld mooier te maken? Het heeft nog nut, want zonder deze nagedachtenis zal de geschiedenis zich herhalen, zoals deze zich altijd al herhaald heeft. Wat kunnen we anders doen om de wereld mooier te maken dan stil te staan bij de verschrikkingen van jaren geleden? Verschrikkingen die zoveel emoties oproepen dat deze haast niet onder woorden te brengen zijn. Er is maar een woord voor: Onwaarschijnlijk.

Mooie woorden, lege woorden, aan u om uit te maken welke u relevant vind, welke voor een herbeleving in aanmerking komen.
Ik heb de kinderen bedankt voor hun medewerking.

Ivo, de jongeman die een van de stukjes heeft geschreven, vroeg of de groep om 8 uur nog een minuut stilte wilde houden, omdat dit normaal is in Nederland. Iedereen doet dat dan!
Wij hebben dit natuurlijk gerespecteerd



Johan Elzinga
Podlasie

Gepubliceerd op: 07.05.10 13:25, laatste update: 07.05.10 14:03