De Troetelbeertjes in Wonderland en Dirty Dancing hebben twee dingen met elkaar gemeen: ze hebben hetzelfde bouwjaar (1987) en ik zag ze in dat jaar allebei in de bioscoop. Zo hopte ik als elfjarig meisje in twaalf maanden tijd van de totale onschuld van een stel knuffelberen -die vanuit een land in de wolken waken over het welzijn van kinderen- naar een setting waarin het uitvoeren van een sensuele dans de boventoon voerde. Het bezoek aan die eerste film was uiteraard geen enkel probleem. Met papa aan de ene hand en mama aan de andere kon er niet veel misgaan. De avonturen van de kleurige Troetelberen waren weliswaar reuze spannend, maar ook vooral erg braaf.
Hoe anders was dat bij Dirty Dancing? Iedereen had zijn mond vol over de film die eigenlijk niet kon. Die vol zat met seks en vunzigheid. Alsof er een wereldschokkende pornofilm de filmtheaters binnenkwam! Van een collega hoorde ik dat veel leeftijdsgenoten van hem in die tijd niet mochten gaan naar de anderhalf uur durende Sodom en Gomorra-praktijken van Patrick Swayze en Jennifer Grey. Ook de Evangelische Omroep meende de film blijkbaar uitgebreid te moeten bekritiseren.
Van al die commotie herinner ik me bijzonder weinig. En dat ook bij mijn ouders thuis de twijfel even toesloeg toen ik aankondigde samen met een vriendinnetje, zónder begeleiding dus, naar Dirty Dancing te willen, is mij compleet ontgaan. Mijn moeder vertelde me onlangs desgevraagd dat ons bioscoopbezoek wel degelijk onderwerp van overleg is geweest tussen beide moeders aan de schoolpoort. Uiteindelijk heeft de moeder van mijn vriendinnetje de proef op de som genomen en is ze de film gaan vóór kijken. Want de tere kinderziel mocht niet beschadigd worden. Tja, en toen bleken alle verhalen over die ‘erotisch getinte 'dansfilm al snel schromelijk overdreven. En dus zaten mijn vriendinnetje en ik niet veel later tijdens een woensdagmiddagvoorstelling te kijken naar Patrick Swayze op groot scherm terwijl haar moeder (onze lift) elders in de stad aan het winkelen was.
Hoewel we ons als elfjarigen (met jazzballet als hobby) niet konden voorstellen dat we ook ooit zo zwoel zouden dansen met een jongen, genoten we anderhalf uur met volle teugen van de vele dansscènes. En natuurlijk sprak ook het weinig diepgaande verhaal van een tienermeisje dat tijdens een zomervakantie verliefd wordt op de dansleraar ons bakvissen enorm aan. Hoe ze tijdens de film verandert van een onzekere houten Klaas in een zelfverzekerde danseres maakte indruk. Bepaalde scènes kan ik nu jaren later nog altijd navertellen: het oefenen van de lift van
Johnny (Patrick Swayze) en Baby Houseman (Jennifer Grey) waarbij ze keer na keer omkieperen en de vonken er van af spatten, de scène waarin hij tijdens een repetitie met zijn hand langs haar zij streelt en zij haar lachen niet kan inhouden (die scène is blijkbaar onbedoeld vastgelegd, maar werd zo leuk bevonden dat de regisseur hem in de film liet zitten) en natuurlijk het spectaculaire slot waarin het duo een zaal vol stijve vakantiegangers op zijn kop zet. En hoe zoet de soundtrack (I've Had) The Time Of My Life ook is, het blijft een geweldig nummer.
Aanvankelijk verwachtte niemand dat de film een succes zou worden. Blijkbaar dachten ook de makers dat. Het gerucht ging zelfs dat iemand suggereerde om de filmnegatieven maar te verbranden en dan de verzekeringspremie op te strijken. Wat zaten ze ernaast! De film werd massaal bekeken. Dansscholen merkten overduidelijk het Dirty Dancing-effect: ineens wilde iedereen ‘smerig' leren dansen. Overigens is dat effect bij mij en mijn vriendinnetje alweer snel overgegaan. Zodra we drie jaar later op de middelbare school verplicht op dansles moesten, was de pret over. Maar ik had natuurlijk in plaats van een Patrick Swayze een puistige puber tegenover me. En dat danst toch wat minder lekker.

Gepubliceerd op: 10.05.10 06:00