Graag zou ik u op deze plek berichten over hoe ik als zevenjarig ventje glunderend van voorpret plaats heb genomen in de lokale bioscoop om daar te kijken naar Star Wars. Hoe ik genoot van de actie, de humor en de prachtig vormgegeven ruimteschepen. En hoe daarna de raspende stem van Darth Vader nog dagen in mijn hoofd rondspookte. Maar als ik dat zou doen, dan zou ik liegen.

Deze jongen mocht namelijk in 1977 – want over dat jaar hebben we het – nog helemaal niet alleen naar de bioscoop. En omdat er geen volwassene te vinden was die met mij naar wat mijn oma ‘die ruimteonzin' noemde, wilde gaan, ging het hele feest niet door. Vreselijk jaloers was ik op de klasgenoten die wel waren geweest. Ik hing aan hun lippen als ze vertelden over de heldhaftige acties van de rebellen en de misdaden van de het snode Empire. Een van de jongens (meiden gingen blijkbaar niet naar Star Wars in die tijd) vertelde vaak over een sleutelscene in de film: de dood van de oude Jedi-ridder Obi Wan Kenobi in een gevecht met Darth Vader. ,,En toen hadden ze allebei een zwaard van licht dat bromt als ze slaan en toen sloeg Darth Vader die andere met zijn lichtzwaard en toen bleven er van hem alleen zijn kleren over”, klonk het dan kinderlijk enthousiast.

Niet alleen mijn klas, maar de hele wereld was eind jaren zeventig in de ban van Star Wars. Regisseur George Lucas had het voor elkaar gekregen om met zijn sentimentele ruimtesprookje rond het wel en wee van Luke Skywalker en zijn vrienden de fantasie te prikkelen van jong én oud. Want al was er in mijn familie niemand voor te porren, de lange rijen volwassen fans aan de Amerikaanse bioscoopkassa's spraken boekdelen. Gemaakt in 1977 voor het destijds astronomische bedrag van elf miljoen dollar, heeft de film tot nu toe wereldwijd bijna een miljard dollar opgeleverd.

Het had overigens niet veel gescheeld of de Adventures of Luke Starkiller, zoals de film in eerste instantie zou gaan heten, had nooit het levenslicht gezien. De grote Amerikaanse studio's zagen niks in het idee van Lucas om een soapopera in de ruimte te maken. Na jaren van leuren en zeuren in Hollywood en diverse aanpassingen aan het script kwam Star Wars op 25 mei 1977 dan toch in de bioscopen. De film ontpopte zich na een trage start binnen drie weken tot een absolute kaskraker. Bioscopen die Star Wars in eerste instantie niet hadden geprogrammeerd, smeekten de distributeur om een kopie. De uitverkochte zalen bezorgden filmstudio 20th Century Fox een verdubbeling van de jaarwinst.

Bedenker Lucas en de hoofdrolspelers Harrison Ford (Han Solo), Mark Hamill (Luke Skywalker) en Carrie Fisher (Princess Leia) werden wereldsterren. De film zou de komende jaren nog twee zeer succesvolle vervolgen krijgen (The Empire Strikes Back en Return of the Jedi) en vanaf 1999 kwamen er nog eens drie delen in de bioscoop. Ook deze nieuwe Star Wars-films leverden weer honderden miljoenen dollars op, al kunnen ze qua verhaal en sfeer absoluut niet tippen aan de originele trilogie.

En ik? Wel, ik moest wachten tot 1983 totdat ik een Star Wars-film in de bioscoop kon gaan zien: Return of the Jedi, het slot van de reeks. In mijn eentje, overigens. Want nog steeds kon ik niemand vinden die met mij naar die ‘ruimteonzin' wilde gaan kijken. Kon me niks schelen. Ik zat in de zaal. Dertien jaar oud. Glunderend van voorpret. En ik vond het geweldig!

Gepubliceerd op: 12.07.10 07:00