Zat de weg vol gaten en bobbels, dan was je in België. Nu is het ook in Nederland hotsknots.
In België zie je dan meestal een bord: ‘Weg in slechte staat’, of ‘Route en mauvais état’. Uit zo’n bord spreekt berusting. Ja, zeggen de Belgische autoriteiten, wij weten dat deze weg slecht is, maar we hebben geen geld om hem op te knappen. En het kan nog wel even gaan duren. Daarom hebben we hier maar een bord neergezet om u te waarschuwen. In de tussentijd leven we mee met u en met uw schokbrekers.
In Nederland zie je zulke borden veel minder. Als ons zeer open asfaltbeton (zoab) te zeer open is, zullen de autoriteiten dat niet snel toegeven. Zo slecht is die weg toch niet? En moppert de Nederlander niet altijd? Bovendien is het plaatsen van een waarschuwingsbord hetzelfde als het zwaaien met een witte vlag: de erkenning van een  nederlaag. En dat kost onze autoriteiten moeite. Die in België niet. Besturen is daar niets anders dan het tegen betaling incasseren van nederlagen.
 Vooral in Zuid-Limburg zie ik nog steeds veel vorstschade. Een gematigde variant van het heuvelland zet zich voort op de rijbaan. Nog niet zo lang geleden werd er in dit gebied veel corrupt aanbesteed, maar lagen de wegen er wel pico bello bij. Nu gaat overal wat meer tijd in zitten. Want eerlijkheid duurt het langst.

Gepubliceerd op: 24.08.10 07:00