Reve zal ook in dit geval inspiratie hebben geput uit zijn geliefde katholicisme, dat het koesteren van relieken tot kunst verhief: botjes, houtsplinters en stofvezels worden al eeuwenlang aanbeden en de liefhebber kan zelfs vandaag de dag nog langs bij de knieafdrukken van de biddende Petrus en het uitgegraven en bijna twee millennia bewaarde gat waarin het kruis van Christus heeft gestaan.

Elke vorm van geloof of heiligenverering kent wel zo'n cultus. Dus ontkomt ook Anne Frank er als symbool van de oorlog niet aan. In Het Achterhuis zelf heeft men de verdwazing heel behoorlijk buiten de deur weten te houden. De verdwazing concentreerde zich de afgelopen jaren op de kastanje erachter. Een onafzienbare rij van boomchirurgen, takkendokters, twijgstrijkers en schorsfluisteraars trok voorbij. Een Stichting Support Anne Frank Tree werd opgericht. Met een harnas moest de oude baas de strijd tegen de vergankelijkheid winnen.

De wind heeft nu alsnog het laatste woord aan de Prinsengracht. De handel in splinters begint. Wat volgt is een brede maatschappelijke discussie over een vervangboom. Het wordt, nu de ooggetuigen van toen langzaam uitsterven, de meesterproef voor de naoorlogse generatie. Hoe gaan we door met herdenken? Gaan we stilstaan bij de Kiezen Holocaust of de Holokitsch?

Bekijk ook het fotoalbum van Annes gevelde kastanje.

Gepubliceerd op: 25.08.10 06:00