Woensdag overleed 'de Neel' na een slepende ziekte. In Maastricht, zijn tweede thuis. Want Jean was een man van Geleen (niet Sittard-Geleen), van de mijnwerkersstad, voetbalclub Maurits en later Fortuna'54. Hij was amper 29 jaar toen hij sportjournalist werd bij De Nieuwe Limburger in 1965. Hij had toen al een periode van 'twaalf ambachten, dertien ongelukken' achter de rug. Na de avonddienst vertelde hij in de Maastrichtse kroegen sterke verhalen over zijn tijd als postjongen op het SBB en friturehouder. Jean Nelissen was een man van de nacht. Hij kwam pas na de middag tot leven en ging dan vervolgens tot in de kleine uurtjes door. Hij genoot met volle teugen als hij om vier of vijf uur 's morgens in alle vroegte Nic Corvers van de gelijknamige friture op de Rijksweg in Geleen in een potje dammen met tien zetten van het bord kon vegen. Want Jean Nelissen mag dan wel bekend geworden zijn als wielerverslaggever, hij was op sportgebied zeker niet eenkennig. Als hij niet voor de NOS onderweg was naar de wielerkoersen, schreef hij voor zijn krant over andere sporten. Als hij er een verhaal in zag, pakte hij ermee uit in zijn krant. Want daar ging toch zijn hart naar uit. Met name de concurrentiestrijd tussen de Zuid-Limburgse kranten hield hem scherp. In alle vroegte belde hij zijn collega's om schaterlachend te vertellen als hij 'het weer een keer geklopt had'. In zijn jacht op primeurs schrok Nelissen er niet voor terug zich met een fotograaf urenlang in de bosjes rondom een hotel of voetbalstadion te verstoppen als hij een transfer op het spoor was. Dat ging wijlen Hens Coerver, de manager van Roda JC, op een gegeven moment zo de keel uithangen, dat die Nelissen eigenhandig in de luren legde. Coerver onderhandelde in Hoensbroek urenlang met een nieuwe speler voor Roda. Een grote neger, die niemand kende en Nelissen ertoe dwong om urenlang de hele wereld af te zoeken naar een foto van een voetballer die op hem leek. Nadat het verhaal in de krant had gestaan, compleet met foto's uit het struikgewas, bekende Coerver dat hij aan tafel had gezeten met een muzikant uit Duitsland.

Zijn grote bekendheid kreeg Jean als wielerverslaggever van de NOS. In totaal 38 keer volgde hij de Tour de France als verslaggever. In 1969 kreeg Nelissen een contract bij de NOS. Ondanks zijn Limburgse accent hield hij daar bijna dertig jaar stand. Dankzij een uitgelezen archief dat hij eigenhandig opbouwde. Jean verdiepte zich in de mens achter de sporter. Hij wilde meer dan alleen maar renners en rugnummers oplepelen. Hij wilde de mensen bezighouden, entertainen. Hij sleepte iedereen er met de haren bij, kon vertellen over de hobby's van de opa en de schoonmoeder van de coureurs. Twee uur geen live-beelden vanwege de mist; Jean maalde er niet om. Hij praatte de tijd moeiteloos vol. Dan vergaloppeerde hij zich soms wel eens door de Flêche Walonne te vertalen als Waalse fles, maar aan de andere kant gaf hij ook nieuwe impulsen aan de Nederlandse taal. Zo was hij de eerste die een renner 'virtueel' in de gele trui liet rijden.
Nelissen leefde in het wielerwereldje, was renner met de renners en ploegleider met de ploegleiders. Hij hing niet alles aan de grote klok. Vertrouwde niet alles toe aan het papier. Bewaarde, net als andere wielercollega's, de spannendste verhalen voor in het café. Maar als doping ter sprake kwam, gingen zijn nekharen overeind staan. Hij liet zichzelf al in 1967 injecteren met verboden middelen om te bewijzen dat doping wel degelijk werkt. Hij kon begrip opbrengen voor de renners die doping gebruikten, maar keurde het absoluut niet goed. 'Wie de regels niet respecteert, is een bedrieger', was zijn credo. Dat werd hem in het wielerwereldje niet altijd in dank afgenomen, maar wel vergeven. Want hij werd alom gerespecteerd om zijn feitenkennis. En om zijn persoon, want hij was een aimabel man en een uitstekend causeur. Tenminste als hij onder vrienden of collega's was, want hij stapte niet zomaar een café of restaurant binnen als hij niet zeker wist dat hij daar ook bekenden zou treffen.
De laatste jaren was het stiller geworden rond Jean Nelissen, maar in de dagen voorafgaand aan de Tour de France wist men hem toch steeds weer te vinden. Voor een reclamespotje op de radio, een column of een interview. Daarin verhaalde hij steeds weer over zijn alcoholgebruik en zijn voorliefde voor sigaren uit de Dominicaanse Republiek. „Maar ik ben niet verslaafd. Als ik genoeg heb, drink ik gewoon koffie", voegde hij daar altijd aan toe.
Onlangs kwam zijn 26ste boek uit. De titel ervan, Het intrigerende wielerleven van Jean Nelissen, zou misschien een afscheid kunnen suggereren, maar was zeker niet zo bedoeld. Nelissen zat nog vol plannen, had ideeën voor nog twee boeken. Maar die zullen er niet meer komen!

Gepubliceerd op: 02.09.10 00:03, laatste update: 02.09.10 21:29