Ik lees het, ik schrik en probeer over te gaan tot de orde van de dag.
Wat moet je anders? Bij zulk nieuws voelt een mens zich overdonderd, sprakeloos. Elk woord dat je er over zegt, is er een te veel. Want je weet niks. In het leven gebeuren soms dingen die een buitenstaander nooit kan doorgronden. Je staart in een afgrond van onpeilbaar leed. Ook onze autoriteiten kunnen niet veel. Ze zullen straks proberen een justitiële schroefdop op een kolk van emoties te draaien.
We leven in een tijd die geen respect heeft voor de heiligheid van het raadsel. Niets is privé. Elke plek waar een camera kan komen, is van ons allemaal. Op dus naar het huis van Anita C. met onze tekeningen, knuffels en kaarsjes. Want anno 2010 willen we 'medeleven' laten zien en 'betrokkenheid' tonen. Alles met de beste bedoelingen, zeker. Maar met wie en met wat?
Medelijden is tegenwoordig vooral ook mede kijken. Een vrouw, zo lees ik in de krant, laat haar zoontje bij Anita's babykerkhof een kaarsje aansteken. "Hij is pas drie, maar heeft wel door wat er is gebeurd. 'De baby is nu een sterretje', zei hij gisteravond".
Ach, misschien is dat opvoedkundig wel heel goed zo'n kind op zo'n plek. Misschien steek ik mijn kop in het zand. Maar soms heb ik de indruk dat daar net zo veel te zien is als daarboven.

Gepubliceerd op: 03.09.10 07:00, laatste update: 03.09.10 09:41