En daar begon ze, terwijl het licht nog op rood stond en auto’s voorbijreden, gejaagde schijnbewegingen te maken. Voet op de trapper, wel oversteken, voet op de grond, toch niet oversteken, duwen tegen de fiets met de handrem ingeknepen, snelle hoofdbewegingen tussen het rode licht en de voorbijrijden auto’s en mompelen, vooral veel mompelen. Waar ik het even daarvoor met de herfstzon op mijn gezicht geen bezwaar vond om even te moeten wachten, daar begon ik nu te verlangen naar groen licht. Dat kwam echter niet.
De vrouw wipte nog steeds gejaagd met haar voet van trapper naar de grond en weer terug. Ineens ving haar blik iets op. Op de grond naast het verkeerslicht lag een pastelkleurig kindertasje. Haar haast om aan de overkant te komen verdween op slag. De tas had nu haar volledige aandacht en haar handen reikten al in de richting van deze plotselinge buit. Ze vroeg nog even aan iemand naast haar of het tasje misschien van die persoon was, maar zonder dat ze het antwoord afwachtte griste ze het van de grond en openende het net zo bruusk zoals zij in ons midden was verschenen. In het tasje zat een pop en het was voor ons allemaal duidelijk dat dit van een fiets moest zijn gevallen en dat er zich waarschijnlijk op datzelfde moment elders in de stad enorm kinderleed voltrok, nu een kind achter op de fiets van haar moeder merkte dat haar lievelingspop weg was. Das was wat wij, de wachtenden, dachten, maar niet de vrouw.
Haar ogen vlamden van gretigheid om deze vondst tot haar bezit te maken. Iemand probeerde nog: ‘Het is misschien beter om het hier te laten liggen want iemand zal het wel missen’, maar we waren de vrouw al kwijt. Zij vertoefde inmiddels in een volkomen andere dimensie; in de luchtledige lagen van gretigheid waar het besef van ruimte en tijd verdwenen is. Er was nog maar één ding dat haar boeide en dat was háár vondst. Terwijl ze de kindertas definitief om haar pols schoof, sprong het licht op groen. Wij staken over, maar de vrouw zag het niet. Ze bleef achter in haar cocon van hebzucht.

Reageren? info@hansvanbergen.nl

Gepubliceerd op: 05.11.11 00:03