Ik denk dat ze zo'n stapel cadeautjes wel mooi vindt. Toen we vorige week bij het huis van Sinterklaas in Weert waren, was ze ook heel erg onder de indruk van de enorme stapels pakjes die daar overal stonden. Toen we eenmaal bij de enige echte sinterklaas in de ontvangstkamer mochten, had ze al snel genoeg van de man met de grote baard. Dat hier cadeautjes tot aan het plafond stonden opgestapeld, vond Tara veel interessanter. Met veel gewijs en gelach werden alle geschenken bestudeerd. Klaas kreeg helemaal op het laatst alleen nog even snel een handje, voordat het volgende pakje aan een grondige inspectie werd onderworpen. "Dootjes", zegt ze dan. "Van Tara". Ze leren snel, die kleintjes. Gelukkig pikt ze niet alleen het cadeautjesgedoe van sinterklaas op. Ze loopt ook regelmatig te zingen van "ziegikostooboopaneaaaaa". Tara-taal voor: 'Zie ginds komt de stoomboot'. Klinkt 'in het echt' stukken beter en is herkenbaarder dan het nu zo op het eerste gezicht lijkt.

Een stapel cadeautjes krijgt ze vanavond, dus. En pepernoten. Want ze houdt erg van pepernoten. En van schuimpjes, terwijl  ze van gevulde chocolade kikkers en muizen niks moet hebben. Verder heeft Klaas ontdekt dat je peuters die nog maar net hun melktandjes hebben geen plezier doet met chocolade letters. Zo'n schaap bijt zich de tanden stuk op die grote, dikke brokken chocolade. En die kleine chocolade letters zijn er alleen maar in de letter 'S'. Ja, van 'sint', ik weet het. Daarnaast kan Tara toch nog niet lezen. Maar als ik een 'S' in haar schoentje stop, heb ik het gevoel dat ik mijn dochtertje 'Sara' noem. Of zoiets.

Geen chocolade letters meer dus, na die ene keer. Maar wel telkens een handje pepernoten in de schoen. Of, nou ja, ernaast...die dingen kruimelen heel erg en ik kreeg het spul na die eerste keer nog maar amper uit de voering van haar laarsje. Ook sinterklaas wordt al doende wijzer, zo blijkt. Hij heeft nu zelfs pepernoten gevonden in handige uitdeelzakjes. Die kunnen ook heel fijn dicht blijven totdat het ontbijt op is, wat ook wel van pas komt. 

Hoewel het me aanvankelijk best moeilijk leek om leuke cadeautjes voor een kindje van twee uit te zoeken -je kunt peutertjes van die leeftijd tenslotte niet echt vragen wat ze graag van sint willen hebben- heb ik het heel leuk gevonden om allerlei spulletjes in te slaan voor ons kleintje. Gewoon een kwestie van goed opletten waar ze op reageert, denk ik. Dat Tara op een ochtend een Lego-versie van het Mickey Mouse Clubhuis in haar schoen aantrof, was bijvoorbeeld een schot in de roos. Ze trekt het rompje en de beentjes van de muis elke dag wel een paar keer met een brede grijns uit elkaar, om de boel vervolgens weer in elkaar te zetten. Intussen roept ze dan "toeoedeels" (dat zegt die muis op de televisie ook altijd).

In de cadeautjesberg zitten vanavond in ieder geval ook nieuwe voorleesboekjes. Da's misschien meer een geschenk voor deze mama, eerlijk gezegd. Tara heeft natuurlijk al een grote stapel boekjes, maar ze wil altijd dat ik 'de wolf en de zeven geitjes' voorlees uit een bepaalde serie. Het dikke boek van Jip en Janneke, met veel variatie dankzij minstens vijftig verschillende verhaaltjes, daar is ze volgens mij nog niet helemaal aan toe. Een dat andere boekje van Sesamstraat waar ze altijd mee komt aanzetten, vind ik verschrikkelijk. Ik heb al duizend keer verteld over Pino en Tommie die kijken hoe een blaadje uit een boom valt.

Ik ken Tara's meest favoriete verhaaltjes zo'n beetje uit mijn hoofd en ben ze op zijn zachtst gezegd een beetje beu. Soms probeer ik of ze niet eens met haar boekjes bij Frank op schoot kruipt, maar om de een of andere reden heeft ze besloten dat voorlezen alleen iets van mama is. Dat vind ik leuk, begrijp me niet verkeerd: ik vind het zelfs een hele eer. En ik lees altijd voor als ze erom vraagt. Of als ze er niet om vraagt. Maar ik weet nu zo onderhand wel dat de geitjes gaan ganzenborden als moeder eten in het dorp gaat halen. Dus probeer ik vanavond op slinkse wijze Tara's voorkeur te beinvloeden. Vorige week zag ik tot mijn grote blijdschap 'opruimdag in het sprookjesbos' liggen en iets met een heks. Deze nieuwe boekjes zien er hetzelfde uit als 'de wolf en de zeven geitjes'. Hopelijk valt dat Tara ook op en pakt ze daardoor soms eens wat anders. Het is het proberen waard.

Verder is er een cadeautje waar ze in eerste instantie helemaal niks in zal zien. Een stapeltje met 18 cd's. Maar er staan allemaal sprookjes op. Afgelopen zomer, toen we na een dagje Efteling naar onze auto liepen, werd ons door een elfje of kabouter (ik weet het al niet meer) zo'n gratis schijfje in handen gedrukt. We dachten nog dat het reclame was. Maar eenmaal thuis, bleek het om een heel leuke sprookjesbos-cd'tje te gaan. Met liedjes en verhaaltjes. Tara danst erop en luistert ernaar. Frank kwam er al snel achter dat er in totaal iets van twintig van deze schijfjes bestaan. Zelf hebben we er inmiddels twee. We waren die dag met twee stellen en twee kindjes in het pretpark en elk kind kreeg een ander schijfje. Kopietje is snel gemaakt, nietwaar?

Al zoekend op internet heeft Frank ontdekt dat er mensen zijn die deze gratis cd'tjes verkopen. En dus hebben we ze maar gekocht. Klinkt best raar, gratis cd's kopen. Maar ja, we zien hoe intens Tara van die andere twee geniet. Dus hebben we de hele serie laten komen. Volgens mij kostte dat ons een euro per cd. Ik vind het nog steeds een beetje vreemd. Zeker, omdat de schijfjes die we thuis kregen zelfs nog netjes in het hoesje en in het plastic zaten. We hadden kopietjes verwacht, kregen ongeopende originele schijfjes. Mooi. Daar niet van. Maar hoe komen mensen toch aan zoiets? Misschien wil ik dat helemaal niet weten. In ieder geval brengt sint dit jaar leuke sprookjes in huize Tara.

Wees niet bang. Ik ga u niet vervelen met alle geschenkjes die Tara dit jaar in haar 'geschenkenberg' krijgt. Ben er intussen wel al achter dat deze sinterklaas anno 2011 nog een klein beginnersfoutje heeft gemaakt. We vieren sinterklaas dit jaar ook echt op de vijfde december. Zoals gezegd: ik heb er speciaal vrij voor genomen. Ik heb echter verzuimd om ook de zesde december een snipperdag te nemen. Stom, stom, stom...want dat is nou net de dag dat de kindjes thuis kunnen spelen met hun nieuwe speelgoed. Tara heeft vrij van de peuterspeelzaal en we hadden de hele dag samen boekjes kunnen lezen en het nieuwe spelletje met het olifantenslurfje kunnen spelen. Da's dan weer een goede les voor het volgend jaar.

Gepubliceerd op: 05.12.11 01:00