Zo redde André (69) het leven van een moeder en vier kinderen: 'ik moet dat water in'

Print
Zo redde André (69) het leven van een moeder en vier kinderen: 'ik moet dat water in'

Foto: AD

Toen een moeder met haar bakfiets met vier kinderen in het kanaal raakte, wist André Krens: ik moet dat water in. Hij redde hun leven. ,,Ik voel me een held."

Wat als het stoplicht op rood had gestaan of er meer mensen in de rij stonden bij de bakker? Was hij dan ook op tijd terug geweest bij het water en had hij dan ook de levens van alle vier de kinderen kunnen redden? André Krens denkt liever niet na over hoe slecht het had kunnen aflopen met de moeder en de vier kindjes in de bakfiets, die in oktober te water raakten in de Vliet.

,,Je moet me excuseren hoor, af en toe kan ik blijven hoesten. Ik zit aan mijn derde antibioticakuur." André (69) kampt de laatste weken met een lichte longontsteking. ,,De dokter denkt dat het komt doordat ik toen met natte kleren een uur lang in de kou heb gestaan."

Hij gaat zitten op de rode, suède bank in zijn woonkamer in Leidschendam. Voorlopig gaat hij niet meer vissen. ,,Eerst maar even beter worden."

Normaal gaat de gepensioneerde buschauffeur drie tot vijf keer in de week hengelen met een vriend. 17 oktober is ook zo'n visdag. Het is mooi weer: de zon schijnt en het is wat fris. De mannen kiezen een plekje langs de Vliet, het kanaal dat van Leiden naar Delft loopt, waarvan anderen hadden gezegd dat er veel te vangen valt. Ze strijken neer in Leidschendam.

,,En dat bleek ook zo te zijn, want die dag ging het heel goed. Ik viste niet met wormen, maar met brood." Het gaat zelfs zo goed dat zijn aas opraakt. Hij laat zijn vismaat achter en besluit met zijn auto even op en neer te rijden naar de bakker voor een half brood. ,,Toen ik terugkwam, wees mijn vriend naar het water en zei: 'Daar gaat iets niet goed'."

Rubberboot
André herinnert het zich als de dag van gisteren. Op het moment dat hij zijn auto uitstapt, ziet hij wat in het water liggen. Hij denkt in eerste instantie dat het een rubberboot is. ,,Ik dacht: wie gaat er nu met kinderen in een rubberboot de Vliet op in de winter? Gek, wat er allemaal door je hoofd gaat op zo'n moment."

Hij gaat op zijn instinct af en rent naar het water. In de Vliet ligt een vrouw met haar bakfiets met vier kinderen erin. De twee oudsten van 3 en 5 liggen spartelend in het water. De moeder houdt met al haar kracht de bakfiets vast. Ze staat tot haar nek in het water en schreeuwt om hulp. Onder de fiets is het water drie tot vier meter diep. In haar bak: twee kinderzitjes met een baby van 9 maanden en een peuter van 2 jaar. Alleen het zadel steekt nog boven het water uit.

Een stem in Andrés hoofd bereidt hem voor op wat komen gaat: 'André, je moet erin'. Hij trekt zijn schoenen en jas onderweg naar het water uit en springt erin. ,,Ik kon het jongetje in zijn kraag vatten. Mijn maat zat al op zijn knieën aan de kade en kon hem aanpakken. Daarna heb ik het meisje uit het water gevist."

,,Samen met de moeder sjorden we aan de bakfiets. Langzaam kwamen de stoeltjes bovendrijven. Ik haalde het meisje eruit en ze was als een slappe pop. Ik dacht: foute boel."

Aan de kant was een automobiliste gestopt. Zij pakte het meisje aan en begon meteen op haar rug te wrijven en te slaan. André: ,,Terwijl ik bezig was om het andere kindje te bevrijden, hoorde ik gehuil aan de kade. Ik ben nog nooit zo blij geweest om gehuil te horen."

De 2-jarige peuter, die het langst onder water zat, begint op het droge ook te huilen. Als de vier veilig in de auto van de automobiliste zitten, gewikkeld in warme dekens, valt André op het gras neer. ,,Vijf minuten moest ik uithijgen."

Verklaring
De vrouw heeft op die ongeluksdag haar twee eigen kinderen en twee oppaskinderen bij zich. Ze wil niet meer terugkijken, wil rust voor haar gezin en verklaarde tegenover Hart van Nederland dat ze door een steentje de macht over het stuur is kwijtgeraakt.

,,Mijn vriend en ik hebben niet gezien wat er is gebeurd", zegt André resoluut. ,,Ik heb het haar ook nooit gevraagd. Ik wilde haar niet kwetsen. Veel mensen die reageerden op sociale media hadden allerlei theorieën. Alleen zij weet wat er is gebeurd."

Hij wil niet te veel kwijt over het feit dat de moeder, ondanks de goede afloop, een klacht indient bij de politie. Volgens haar hebben de agenten niet adequaat gehandeld. ,,Ik denk dat ze er spijt van heeft. Die klacht kwam denk ik door frustratie, omdat de politie haar als verdachte aanmerkte, terwijl haar kinderen nog niet eens in het ziekenhuis waren."

Trots
Nu, ruim twee maanden na de reddingsactie, is André nog steeds trots. ,,Ik voel me een held. Ik ben zo blij dat die kinderen weer allemaal de oude zijn." Om de paar weken stuurt de Leidschendammer een appje naar het gezin om te vragen hoe het gaat. Hij is erdoor veranderd. ,,Ik ben sentimenteler. Ik weet nog dat mijn vismaat en ik twee dagen na de redding op bezoek gingen bij de kindjes. Hun vader deed open. Echt zo'n sterke vent. Hij pakte mijn vriend beet en liet niet meer los. Ik kreeg ook zo'n knuffel. Dat doet wat met je."

Premier Rutte huldigt hem in het Vredespaleis tijdens de Nationale Heldendag; zijn buren hangen een portret van Superman op zijn voordeur. ,,Hartstikke mooi. En vorige week ging ik mijn kleinkind van school halen. 'Die man is mijn opa! Hij heeft vier kinderen gered', schreeuwde ze over het schoolplein. Geweldig."

Hij wil liever niet dat zijn eigen kleinkinderen nog worden vervoerd in een bakfiets. ,,Je ziet ze natuurlijk overal. Ook toen we voor het eerst weer langs de Vliet zaten te vissen, keken mijn vismaat en ik elkaar aan. Kijk, daar gaat er weer een."