Jos Hermens: ‘Afrikanen lachen ons nog net niet uit’

Print
Jos Hermens: ‘Afrikanen lachen ons nog net niet uit’

Foto: Laurens Eggen

Voormalig topatleet, anarchist, ondernemer, huisvader en idealist: Jos Hermens (67) is het allemaal. Met zijn bedrijf Global Sports Communication, gevestigd in Nijmegen, begeleidt hij sinds 1985 de fine fleur van de mondiale atletiek.

Hermens is begaan met zijn atleten en met de wereld. „98 procent van de mensen die ik tegenkom, heeft goede bedoelingen. 
Een kleine minderheid maakt er een puinhoop van en die krijgt alle aandacht.” 

Als topsporter was je maatschappelijk betrokken. Geschokt door de aanslag op Israëlische atleten verliet je in 1972 de Olympische Spelen in München. Je profileerde jezelf als anarchist; wars van gezag. Wat is overgebleven van dat engagement?
„Onze Afrikaanse atleten brengen miljoenen naar hun land en niemand van hen rijdt in een Porsche of Ferrari. Daar zorg ik wel voor. Wij begeleiden hen. Leren hen wat ze met hun geld kunnen doen voor hun dorp en familie. Dat is betere ontwikkelingshulp dan die van minister Ploumen. De Afrikanen lachen ons nog net niet uit met al het geld dat we daarheen brengen. Dat wordt door dictators allemaal weggesluisd naar Zwitserse banken. Ik kom sinds 1982 in Ethiopië. Er is daar nog nooit een weg aangelegd met Nederlands geld. De Chinezen pakken dat veel beter aan. Toen zij zeven, acht jaar geleden naar Ethiopië kwamen voor de grondstoffen waarmee ze hun telefoons produceren, zijn ze zelf meteen wegen gaan aanleggen. Chinezen zijn zelf ook corrupt. Zij weten dat als ze geld geven, dat het dan in verkeerde handen terechtkomt.” 

Global Sports Communication is geen liefdadigheidsinstelling. Je hebt in Nijmegen ongeveer twintig mensen in dienst en wereldwijd vijftig. Dat betekent dat er omzet gedraaid moet worden.
„Op jaarbasis heb ik drie miljoen nodig om de toko draaiende te houden. We begeleiden momenteel ongeveer 150 atleten. Een accountant zou zeggen: waarom kap je niet met 80 procent? Zij leveren niets op en dan kun je ook nog bezuinigen op personeel. Zo heb ik er nooit naar gekeken. Ik ben hier niet ingestapt om rijk te worden. Aan een atleet die 3000 dollar per jaar verdient, houden wij 450 dollar over. Daar gaat de schoorsteen niet van roken. Maar als je ziet dat zij van dat geld hun broers en zussen laten studeren, een tractor kopen of een boerderij verbouwen, dan kun je het niet maken om met die mensen te stoppen.” 
 

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu