Bulderen om Brabantse buut

Print
Bulderen om Brabantse buut

Peter van der Maas uit Hilvarenbeek als Jo van het Relatiebureau. Foto: Rob Oostwegel

Cadier en Keer was afgelopen weekeinde in de ban van de buut. Of liever: van de ton. Want in plaats van voor Limburgse ‘buuttereedners’ kiest de Stichting Hierezietting Keer veel liever voor Brabantse ‘tonproaters’.

Hij mag dan wel uit Brabant komen, maar Margratens bloed heeft hij zeker. Gelooft het publiek in de kale zaal van gemeenschapshuis ’t Keerhoes in Cadier en Keer dat soms niet? „Natúúrlijk heb ik Margratens bloed”, schreeuwt Peter van der Maas, alias Jo van het Relatiebureau, zijn gehoor toe. „Linksvoor op de bumper van mijn auto. Zijn er nog mensen uit Margraten in de zaal? Ja? Wegwezen!” Even is het stil, kleine ontzetting. 
Oh’s en ah’s stijgen op. Vervolgens hilariteit alom. Dolle pret omdat de komiek uit den vreemde achter de ton zo fijntjes heeft gerefereerd aan de aloude rivaliteit tussen Cadier en Keer en Margraten, de grote broer die het dorp in 1982 annexeerde. 

Stand-upcomedians 
Van der Maas, tonproater uit Hilvarenbeek, illustreert aan het begin van zijn act direct wat de organiserende Stichting Hierezietting Keer - allemaal keurig in het pak met oranje vlinderdasje - even eerder met handen en voeten heeft proberen uit te leggen. Brabantse tonproaters zijn goedgebekt, grof en heel direct met het publiek bezig. „Totaal niet te vergelijken met Limburgse buuttereedners”, zegt secretaris Hugo Geelen (47). „Ik wil de Limburgers niet tekortdoen, zo is het echt niet bedoeld, maar ze kunnen nog niet in de schaduw staan van de Brabantse tonproaters. Dat zijn namelijk echt bijna stand-upcomedians. 
Dat niveau halen de buuttereedners hier bij lange na niet. Het is allemaal zo braaf. En bovendien treden die hier in de regio zo vaak op, dat het echt niet meer origineel is.” Op zoek naar Brabantse tonproaters voor de herenzitting in de aanloop naar carnaval, belandde de organisatie bij het evenement Veghel Lacht! in Brabant. Het stel was direct verkocht. Dit moest in Keer ook kunnen, los van de jaarlijkse herenzitting. 

‘Keer Lach!’
Ziehier het ontstaan van ‘Keer Lach!’, dat afgelopen weekeinde voor de derde keer werd gehouden, en dat zo’n kleine vierhonderd bezoekers trok. Zes Brabantse tonproaters die Cadier en Keer twee avonden deden bulderen van de lach: Hans Eijkemans (Rosmalen), Peter van der Maas (Hilvarenbeek), Jasper van Gerwen (Hilvarenbeek), Rob van Elst (Groesbeek), Jan Strik (Someren) en Frans Bevers (Oirschot). 
En Cadier en Keer kreeg op de koop toe nog behoorlijk wat levenslessen mee. Dat pech een relatief begrip is, bijvoorbeeld. „Weet je wat pech is, wat écht pech is? Als je je verdriet wilt verdrinken, maar ze de brugleuning niet loslaat.”