Reacties op de aanslagen in Parijs

Print
Reacties op de aanslagen in Parijs

Afbeelding: ANP

De gebeurtenissen in Parijs houden ons in hun greep. Medewerkers van Dagblad de Limburger/ Limburgs Dagblad verwoorden hun gedachten. Lees hieronder de zowel de in de krant gepubliceerde als niet-gepubliceerde reacties van MGL-medewerkers op de aanslagen in Parijs.
Explosies, schietpartijen, soldaten in de straten, de staat van beleg, noodtoestand, onzekerheid, angst en woede. Zo voelt het dus, een oorlog. En dat op een paar uur rijden van hier. Doden in de straten, lelijke beelden uit de stad die je kent van mooie vakanties. Verbijsterend, niet te bevatten. Maar ook al voor de tweede keer. En misschien wel logisch: wie zich mengt in een oorlog, importeert ook de gevolgen: vluchtelingenstromen en vijandelijkheden. Met haatpredikers aan beide kanten, die olie op het vuur gooien. De vraag dring zich op: moeten we hier mee doorgaan, of onze handen er vanaf trekken? Geertjan Claessens, verslaggever

 

In zalige onwetendheid zit ik in de cinema, bij een film met een nogal bizar plot, terwijl zich in de echte wereld een scenario afspeelt dat ik ooit even ongeloofwaardig had gevonden. Er draait een horrorfilm. Je weet dat je gaat schrikken, maar niet wanneer. De terreur krijgt het gewenste effect: afgrijzen, tranen, woede. Angst dat dit het begin is van een oorlog waarvan ik het einde niet meemaak. De gelukkig even voorspelbare boodschap van saamhorigheid die in roodwitblauw op Facebook wordt verspreid, voel ik niet in mijn hart. Dat is nog even bang. Merel Visscher, verslaggever

Nog geen 24 uur na de aanslagen zit ik in een theater. Op het podium wordt gesproken over 'Parijs' en de impact. Mijn blik dwaalt af, naar een van de deuren. Wat als hier, nu, een terrorist binnenkomt en begint te schieten? Net zoals in concerthal Bataclan, vrijdag? Ik wil niet dat mijn twee kinderen opgroeien zonder hun papa en mama. Gekmakende gedachten. Net op dat moment sluit cabaretier Youp van 't Hek de avond af: "Ze maken zich nu zorgen over het EK voetbal 2016, mensen. Wat een geluk dat we daar godverdomme niet bij zijn." Branko Eijssen, waarnemend hoofdredacteur

Mijn vrijdagavond begon met een concert van de New York Gospel Singers. Een swingende show in de Rodahal die eindigde in euforische samenzang: Oh happy day. Het maakt me onvoorstelbaar triest dat op hetzelfde moment, zo dichtbij in Parijs, mannen en vrouwen werden beroofd van hún gelukkigste dagen. Ik hoop dat we er als Nederlanders in slagen het hoofd koel te houden. Polarsatie -wij/zij- brengt ons niets. Bang ben ik niet, wel behoedzaam. Maar ik weiger het zaad van de haat in mezelf te laten groeien. Monique Parren, teamleider Economie

Verbijsterd, maar niet verrast, als de wereld opnieuw roetzwart kleurt. Iedereen wist dat er weer een aanslag zou komen. Toch is er weer een schok. Bij en voetbalwedstrijd, bij een concert. En terwijl iedereen onbewust op de volgende aanslag wacht, weten we dat de volgende nog dichterbij kan zijn. En toch draait onze wereld door. En dat is maar goed ook; geloofsfanatici kunnen niet winnen van de vrije wereld. Emil Visser, verslaggever

God wat ben ik blij dat we in een samenleving leven waarin je niet om je gedachten opgesloten wordt, waarin niet zonder gegronde redenen vrijheid afgenomen wordt. Maar God, wat twijfel ik aan die blijdschap als ik zie dat er nietsontziende maniakken zijn die de verworvenheden van onze samenleving gijzelen om dood en verderf te kunnen zaaien, ontdaan van welke menselijke waardigheid dan ook. Bij iedere laffe terreurdaad, de een nog bloediger dan de ander, groeit de neiging om vrijheden maar eens overboord te gooien wanneer ze onze veiligheid in gevaar brengen. Maar dát, dat is wat terroristen juist willen. God, wat hoop ik dat het ons lukt om stand te houden, om het niet normaal te gaan vinden dat we in een staat van beleg moeten leven. Niki van der Naald, chef Noord- en Midden-Limburg

De aanslagen in Parijs maken duidelijk dat de vrijheid, een groot goed in de Westerse wereld, onder druk straat. Het is onverdraaglijk dat we niet langer onbevangen een restaurant, concertzaal of een voetbalstadion kunnen binnenwandelen, maar voortdurend rekening moeten houden met blinde terreur. De angst dat moslimextremisme nog meer onschuldige slachtoffers zal eisen, maakt me kwaad en verdrietig. Een kant-en-klare oplossing zie ik niet. Alleen dit: laten we haatpredikers - desnoods hardhandig - de mond snoeren zodat ze de samenleving niet nog meer kunnen ontwrichten. Patrick Delait, teamleider sportredactie

Het is the day after, na een doorwaakte nacht waarin ongeloof, woede, verwarring, machteloosheid, medeleven en bovenal onbehagen als een plots opgestoken westerstorm door m'n hoofd zijn getrokken. Ik zit in de auto met onze twee zonen op weg naar het voetbalveld, een wereld van onschuld en kindergeluk. Ver weg van de wereld van angst en terreur die nu zo dichtbij lijkt. Achter op de bank zingen ze, onwetend over Zwarte Vrijdag, dromerig hun lievelingslied. Parijs. 'Mijn gevoel zegt mij/Dat wij vanavond samen kijken/Naar de Champs-Élysées'. Ik kijk om en denk: in wat voor een wereld zullen ze opgroeien? Roel Wiche, verslaggever

Bloed op de stoepranden in Parijs. Chaos in de straten. Tientallen onschuldige doden. Honderden geweerschoten en drie explosies brengen een conflict dat niet het hunne was, en ook niet het mijne, opeens dichtbij. Het bloed in Bataclan had mijn bloed kunnen zijn, of dat van mijn buurvrouw. Het had van ons allemaal kunnen zijn. Geen fijne gedachte. Een dag later zie ik hoe in stilte en in tranen Parijs herdenkt. Had de Franse president echt gedacht de barbaren van IS te kunnen bombarderen zonder represailles? Vrijdag was het Parijs, gisteren Irak en Libanon, vandaag Syrië. En morgen? Josette Mulders, verslaggever

De verschrikkelijke beelden van de IS-aanslagen in Parijs geven eens te meer aan waartoe radicale extremisten in staat zijn. De zich 'IS-strijders' noemende barbaren willen alleen maar angst en verderf zaaien. Maar wij moeten ons niet bang laten maken door deze kleine groep fanatici, die niet voor rede vatbaar is. De enige oplossing is dan ook IS - met behulp van onze partners in de regio - met vastberadenheid aan te pakken en eindelijk het zwijgen op te leggen. Luc Somers, brievenredacteur

Verbijsterd, intens verdrietig en totaal machteloos als verknipte geesten dood en verderf zaaien. Heel even word je overmeesterd door angst en paranoia, maar al gauw kom je tot besef dat extremisten de vrijheid nooit kunnen vernietigen. Rob Meijer, eindredacteur

Gelukkig woon ik niet in een hoofdstad. Gelukkig kom ik zelden op plekken waar mensenmassa's samenkomen. Gelukkig doen mijn kinderen dat ook niet. Egoïstische gedachten eerst. Natuurlijk, gevolgd door duizend-en-een andere overpeinzingen. Des te dichterbij het gevaar komt, des te meer de egoïsmereflex toeslaat. Wat nu als dat bij iedereen zo is? Kitty Borghouts, chef centrale redacties

Hoe onbezorgd waren al die keren in het charmante Parijs. Hoppend van metro naar metro om te eten in Quartier Latin, een opera te beluisteren in een zaaltje bij de Champs-Élysées, verbaasd te kijken naar die piepkleine Mona Lisa en weg te dromen bij de Denker van Rodin. Na de film Ratatouille heb ik de kinderen beloofd dat we de echte Eiffeltoren gaan bekijken. Het is er nog niet van gekomen. Nu wacht ik nog even. Want onbezorgd zal Parijs voorlopig niet zijn. Carola de Boer, verslaggever

Sinds de brugklas heb ik een voorliefde voor La douce France. Was meteen gecharmeerd van het Frans. Las als tiener muziekblad Salut les Copains. De kiem voor vele vakanties was gelegd. Frankrijk staat voor variatie, vrijheid, genot, plezier. Niets kan die voorliefde ondermijnen. Ja, ik was geshockeerd door de aanslag op Charlie Hebdo. En op Facebook heb ook ik gisteren mijn profielfoto in de Franse driekleur gezet. Maar net zoals ergens in de maanden na Charlie Hebdo gaan de meesten weer over tot de orde van de dag. Dat zal na Parijs niet anders zijn, dat is mijn grotere angst. Han Brinkman, waarnemend hoofdredacteur

Het zal nog wel een tijd angstig blijven. Toch moeten we gewoon naar onze favoriete band gaan luisteren. Gezellig een terrasje pikken. Op vakantie gaan met het vliegtuig. Naar een mooie partij voetbal kijken. Met vrienden naar het restaurant, of met de kinderen genieten in het pretpark. De apocalyps in Parijs heeft onze wereld in één klap veranderd: het gevaar loert voortaan overal. Maar daaraan toegeven, is stoppen met ons alledaagse leven. Dat is buigen voor gewetenloze godsdienstfanaten. Dat is het opgeven van onze vrijheid, een zeldzaam en mooi goed. René Vlems, eindredacteur

Parijs. De stad waar ik mijn hart aan heb verpand sinds ik als achttienjarige besloot Franse taal- en letterkunde te gaan studeren. De stad waar ik vele vakanties doorbracht. Een vriendje had. Dagen in mijn uppie rondstruinde terwijl hij aan het werk was. Een praatje maakte met lieden van allerlei pluimage. De trotse Parijzenaren, die vertikken zich in het Engels uit te drukken terwijl ze het wel heel leuk vinden als jij als buitenlander hun taal spreekt. En dan die beelden vrijdagavond. Ongeloof. Onmacht. Boosheid. Maar ook ontroering door die ene Fransman die zaterdag zijn (valse) piano naar buiten sleepte en Imagine van John Lennon ten gehore bracht. Paris, mon coeur pleure pour toi. Gertie Driessen, verslaggever

Tsja, daar zit ik dan, in een aftandse taxi hobbelend langs een favela in São Paulo. Op weg naar het hotel, surfend op de smartphone. 'Aanslag in Parijs: 12 doden' lees ik ineens. De rest van de avond is er niets meer te surfen. Op de hotelkamer is het alleen nog maar Parijs, Parijs, Parijs, van kwaad tot erger. Zaterdagochtend ontmoet ik Pat Behar, perschef van de FIA, met zetel in Parijs. Hij loopt me met zijn immense lijf bijna van de sokken, is er niet met zijn gedachten bij. Neem het 'm eens kwalijk. Nee, dan zijn baas Jean Todt. Vergelijkt het aantal doden bij de aanslagen met het aantal slachtoffers bij verkeersongelukken. Brrrr… kan die man niet gauw naar huis. Ivo Op den Camp, verslaggever

Ik zit op de bank, kijkend naar de schokkende beelden van Parijs. Mijn oudste zoon speelt met de Duplo, de jongste zit op mijn schoot. Een gevoel van angst overvalt me. Wat staat ons te wachten, waar gaat het met deze ellende naar toe? Wat zal het leven nog in petto hebben voor onze zonen als wij er niet meer zijn? Ik word misselijk bij de gedachten en wissel van zender. Ahhhh de intocht van Sinterklaas! Mijn oudste zoon komt bij ons zitten en samen vluchten we weg in de mooie, onbesmette wereld van het kind. Jean Horrichs, accountmanager

Ineens is het er. De angst om dierbaren, een zoon die werkt en woont in een ander land. Om je te begeven in een grote mensenmassa of op reis te gaan. Wonen op het platteland lijkt aan betekenis gewonnen te hebben. Maar angst is een slechte raadgever, eentje ook die mijn leven niet mag gaan bepalen. Ik wil staan voor mijn vrijheid, maar zal ook mijn verstand moeten gebruiken. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee. In de hoop dat we er als samenleving in slagen om de rust en kalmte te bewaren. Lisette Janssen, avondchef

De wereld wordt een global village, mede dankzij het ontzagwekkende bereik van internet. Brandhaarden die vroeger ver weg leken, zijn nu heel dichtbij. Maar omgekeerd geldt ook: onze bevoorrechte positie in de wereld is opeens heel dichtbij voor degenen die het minder hebben getroffen. Gevoelens van jaloezie, achtergesteldheid en onrecht worden schaamteloos in een perverse variant van een religie uitgebuit door rattenvangers met hun totalitaire verleidingstactieken. Onze vrijheid en democratische verworvenheden zijn het waard koste wat kost verdedigd te worden. Frans Stoks, avondchef

Gelukkig wonen we in een dorp, zei mijn broer zaterdag. Probleem is dat de wereld een dorp is geworden. Waar mensen wonen voor wie een leven niks waard is, inclusief dat van henzelf. Vaarwel onbevangenheid. Onbekommerd op pad, op stap, op reis is er niet meer bij. Permanent wantrouwen jegens 'de ander' vreet ons steeds meer op en heeft het laatste restje veiligheidsillusie definitief de nek omgedraaid. De vluchtelingenvloed gaat - helaas - het gelag betalen. John Hoofs, verslaggever

Het is vrijdag, 23.29 uur; met vrienden brengen we de avond door in een prima restaurant in Kerkrade. Mijn telefoon gaat. Mijn jongste zoon, die rond deze tijd nooit belt. Of er moet iets bijzonders aan de hand zijn. Ik neem op en hij vraagt of ik het al weet. Parijs. Kort praat hij me bij. De verbijstering bij mijn tafelgenoten en de andere gasten die het vreselijke nieuws horen is groot. Meer dan honderd mensen de dood ingejaagd tijdens een avond uit. In Parijs. Zou het de volgende keer dichterbij zijn? Marcel de Veen, verslaggever

Onveilig in ons mooie landje. Nostradamus heeft dit reeds voorspeld. Eerst Frankrijk en dan de rest van Europa. Haal nog maar wat meer asielzoekers met terroristen ertussen ons land binnen. Regering doe hier iets aan! Anja Frissen, telesales Zaterdag 8.00 uur. Het Radio 1 Journaal rukt mij uit mijn slaap. Meerdere aanslagen in Parijs. Meer dan honderd doden. Veel zwaargewonden. Rechtop in bed. Klaarwakker. Was vrijdagavond vroeg naar bed gegaan. Want niet lekker. Zaterdagochtend. Beter, maar doodziek. Doodziek van die gekken die proberen onze wereld, mijn wereld, mijn manier van leven te verzieken. Ik zit graag in een kroeg, een restaurant, op een terras, ik ga graag naar een concert en ik zit graag op de tribune om mijn club aan te moedigen. Dat laat ik niet vergallen door gestoorden. Dus ga ik zaterdagavond gewoon naar het theater, naar de première van de toneelvoorstelling Iets van troost. Hoe toepasselijk! Wiel Beijer, verslaggever

Via Jeroen Pauw komen de eerste beelden van de afschuwelijke aanslagen in Parijs tot mij en m'n vrouw. Ongeloof en woede strijden om voorrang in m'n hoofd. Later kijk ik bij de ARD naar de beelden vanuit het Stade de France. Dan komt ook de angst. Ik zie vaders en hun zonen in het stadion. Wezenloos rennen ze over het gras. Met m'n zoon ben ik al vaak naar het voetbal geweest. In de ArenA bijvoorbeeld. Opeens besef ik; dat kan niet meer. Of wel? Moet je een statement maken en toch gaan? En wellicht spelen met het leven van je zoon en je zelf? Daar ben ik voorlopig nog niet uit. Hans Straus, verslaggever

Denk nooit, dat overkomt mij niet. Welke ouder heeft dit lesje niet heel vaak toegevoegd aan waarschuwingen voor de kinderen? Kijk uit in het verkeer! Let op je spullen als je in een grote menigte bent! Ga niet zomaar met iedereen mee! Kijk uit dat niemand iets in je glas doet! Moet daar nu standaard een waarschuwing bij? Pas op voor terroristen! Denk nooit, dat overkomt mij niet, is de les die Parijs ons - opnieuw - heeft geleerd. Jos Emonts, verslaggever

De ware angst schuilt in het besef van de kwetsbaarheid. De fysieke kwetsbaarheid van de mens voorop - de scheidslijn tussen leven en dood is een dunne - maar zeker ook de kwetsbaarheid van de mens in zijn menszijn. Eigenschappen als wrok, jaloezie, geldings- en overheersingsdrang, egoïsme, egocentrisme en radicalisme vormen in combinatie met de eigen wil en het steeds sneller toenemende aantal mogelijkheden tot handelen van de mens, een levensgevaarlijke cocktail die ook nog eens naar eigen smaak te bereiden valt. Een cocktail ook, die op velerlei wijze altijd en overal kan worden geserveerd. Die kwetsbaarheid. Die angst. Ivo Kok, eindredacteur

Parijs, vrijdag de dertiende. Hetzelfde gevoel als New York 9/11. Primaire reacties: onrust, verbijstering, wat een ellende, weer. Maar nu nog dichterbij. Aan de vooravond van wat staan we? Oorlog? Verdomme, dit is oorlog. Op enkele uren rijden van mijn home. Ik hoor me zeggen 'dit is een stap in een reeks; New York, Madrid, Londen. En niet de laatste'. Ik volg de berichten op de voet. En ondertussen maak ik toch ook even de tuin 'winterklaar'. Business as usual. Normaal met het verstand op nul. Ditmaal met een hoofd vol. John Verstraelen, teamleider Noord-Limburg

In Parijs wachten honderden gezinnen tevergeefs op de terugkeer van geliefden. Snijden wanhoop en verdriet door de ziel. Worden littekens voor de eeuwigheid geboren. Ze krijgen niet de kans afscheid te nemen. Moeten het doen met een laatste blik, een laatste herinnering. De droom van morgen gaat op een vrijdagavond ten onder in een regen van geweld. Een aanslag. Zo wordt het genoemd. Het is veel meer dan dat. In Bataclan, Le Petit Cambodge en bij het Stade de France is voor velen de toekomst vermoord. Stefan Gillissen, verslaggever Vrijdag de dertiende We hadden vrijdagavond mijn studievriend Patrick en zijn Zweedse echtgenote Manika op bezoek. Een leuke avond met veel herinneringen en verhalen over onze kinderen werd verstoord door een push bericht van een van de kranten uit onze groep. In een Café in Parijs waren er doden en gewonden gevallen bij een schietpartij. Een afrekening in het Milieu ? Pas later op de avond werd het me duidelijk dat er in Parijs een hele reeks van terroristische aanslagen waren gepleegd. Met groeiende verbazing keek ik naar de verschrikkelijke beelden op televisie. Ik stuurde een sms naar onze zoon Christoph. Of alles ok was met zijn vriendin Julie, die momenteel aan de Sorbonne in Parijs studeert. Het antwoord op de SMS bleef uit. Ik besefte wel dat de kans klein was dat ze bij de slachtoffers was, maar toch was ik ongerust. Een half uur later komt er een geruststellend antwoord. Met de verschrikkelijke beelden in mijn hoofd ga ik slapen. Heel de zaterdagochtend lees ik alles wat ik in kranten en op websites kan vinden. Ik kijk naar alle extra journaals. Zoveel vragen gaan door mijn hoofd. Hebben we de controle verloren ? Is onze vrijheid ,waarvoor in de twee wereldoorlogen zoveel mensen hun leven hebben gegeven, weer in gevaar ? Gaat dit extremisme als reactie ook het westers extremisme voeden ? Waarschijnlijk wel. En dit maakt me niet vrolijk.Mijn zoon Thibaut komt mijn werkkamer binnen. Hij vraagt :" papa wat zou jij doen als je Hollande was ?" Ik kijk hem aan, denk even na en antwoord " Ik weet het niet " . Marc Vangeel ceo MGL

Het zonnetje schijnt me met vriendelijke stralen deze zaterdagochtend wakker. Ik sta met een steen in m'n maag op. Was Parijs een nare droom? Terreur op 'slechts' vierhonderd kilometer afstand, Parijs. Maar het had net zo goed Amsterdam kunnen zijn. Berlijn. Brussel. Onschuldige mensen zijn afgemaakt, een ander woord heb ik er niet voor. Kippenvel golft over mijn huid. Wanneer zijn wij aan de beurt? Ik mag niet bang zijn, zegt mijn hoofd. Mijn hart vertelt me iets anders. Ik ben bang, godverdomme. Dat wil ik niet. Want dan hebben die eikels hun doel bereikt. Dan kan ik net zo goed meteen tussen zes planken gaan liggen. Ondertussen zingt Lenny Kravitz in mijn hoofd, Let love rule...ik neurie zachtjes mee. Kim Noach, verslaggever

Of ik bang ben na wat er in Parijs gebeurd is? Of misschien banger dan voorheen? Ik weet het niet. Daarvoor is het nog te vers. Mijn allereerste reactie was woede, woede om de zinloze dood van zo veel mensen, om de volstrekte minachting voor menselijk leven, voor dat van anderen net zo goed als voor het eigen, die uit dit soort aanslagen spreekt. Maar nu, toch al weer een paar dagen later. Het blijft malen... En wat dat malen tot nu toe heeft opgeleverd, is niet veel meer dan hulpeloosheid, droefheid ook om wat mensen elkaar, geharnast in het eigen onwrikbare gelijk, aan kunnen doen. Droefheid omwille van het feit dat we toch blijkbaar nooit leren van de lange geschiedenis vol geweld die we al achter de rug hebben. Maar bang? Banger? Nog niet echt, denk ik. Misschien ook nog niet genoeg. Guus Urlings, verslaggever

Mensen op de vlucht voor oorlog en vervolging een veilige haven bieden zou een voorrecht voor een democratisch, vrij land als Nederland moeten zijn. Die stelling heb ik altijd aangehangen. Maar nu duidelijk is dat al twee geïdentificeerde daders van de terroristische aanslagen in Parijs via één van de vluchtroutes Europa in zijn gekomen, ga ik twijfelen. Hoezo niet bang zijn? Nog een paar honderd kilometer en 'ze' zijn hier, als 'ze' er al niet zijn. Als mijn kinderen aankondigen straks naar het Glazen Huis in Heerlen te gaan, denk ik stiekem: 'Blijf lekker thuis, daar kan je niks gebeuren.' Jan Cuijpers, verslaggever

Het zal toch niet waar zijn. Ik zit 's avonds te werken als de eerste tweets uit het Parijse voetbalstadion binnenkomen, al snel gevolgd door berichten uit andere delen van de stad. Ik voel het bloed terugtrekken uit mijn aderen, een weeïg gevoel in mijn buik. Ik heb dat helaas vaker ervaren. Eerder dit jaar nog, bij de aanslag op Charlie Hebdo. En voor het eerst veertien jaar geleden toen we live op tv zagen hoe vliegtuigen het World Trade Center binnenvlogen. Verschrikkelijk voor de mensen die het treft. Maar ook een gesel voor de Westerse maatschappij. Het gevoel dat de wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Dat de angst voor terreur het dagelijks leven weer een stukje minder leefbaar zal maken. Iedere gelegenheid waarbij een aantal mensen bij elkaar komt kan een nieuw doelwit vormen. IS wil met deze aanslagen angst en verdeeldheid zaaien en slaagt helaas daar steeds beter in. Een verontrustende gedachte. Peter Bruijns, verslaggever

Zaterdagmorgen, 11.00 uur. Door de straat rijdt een colonne luid toeterende auto's. Een islamitische bruiloft. Normaal blijft het bij een 'daar is die claxon niet voor bedoeld!' ergernis, maar nu bal ik als een boze Cor van der Laak mijn vuist en schreeuw verwensingen naar de verbaasd kijkende feestvierders. Rood van woede, daarna rood van schaamte. Dit is dus wat zo'n aanslag met je doet. Tolerantie wordt intolerantie, gezond verstand blinde woede. Precies wat IS wil. Ben ik er toch ingetuind. Mocht het bruidspaar dit lezen: excuses. Ik verwijt jullie hooguit een ongelukkige timing voor een toeterparade. Veel geluk en vooral veel tolerantie. Ivar Hoekstra, verslaggever

Het terrorisme komt nu wel erg dichtbij en de gebeurtenissen illustreren dat je geen moment van onachtzaamheid meer kunt hebben in Europa. Met de aanslag in Parijs krijgen we deksel nogmaals op de neus gedrukt dat de verschillen tussen normen en waarden die wij in het Westen als 'normaal' beschouwen totaal wordt verafschuwd door een kleine groep extremisten die bereid is heel ver te gaan om het 'Westen' ten gronde te richten. Het zou fijn zijn wanneer de hele wereld hier zich tegen zal keren en elke vorm van extremisme in den beginne al de kop in weet te drukken. Mark Philips, online marketeer

Ik zat in een restaurant toen ik hoorde wat er in Parijs gaande was. Gewoon aan een tafel voor twee met mijn vriendin te wachten op ons hoofdgerecht. Net zoals veel mensen in Parijs die slachtoffer werden van een rampzalige aanslag. Een gevoel van ongeloof en misschien wel angst. Gedachten als 'kun je dan nergens meer heen gaan?' en 'het komt nu wel heel dichtbij', maar vooral de vraag: wat nu? Job Tiems, verslaggever

Ja, ook bij mij groeit de angst. Niet voor nieuwe terroristische aanvallen in mijn omgeving - ik denk niet dat Schimmert hoog op de lijst van IS-doelen staat - maar voor de wereld zoals ik die al 57 jaar ken. Voor Europa, waaraan zelfs Frans Timmermans begint te twijfelen. Voor Nederland, waar de schreeuwers en onruststokers de overhand lijken te krijgen met hun simpele Wilders-kreten. Angst kortom voor een nieuwe wereldoorlog, omdat politici wereldwijd niet in staat (b)lijken verder te kijken dan hun eigen kleine kringetje. Gerda Rijpkema, eindredacteur

Deze aanslagen waren, meer dan andere terreuraanvallen op het Westen tot nu toe, gericht op het alledaagse leven. Op mensen die uit eten waren, een concert bezochten of een potje voetbal wilden kijken. Dingen die ik ook graag doe en die in mijn ogen onschuldig zijn. Dat er mensen - barbaren - zijn die deze onschuld misbruiken om oorlog te voeren, vind ik erg beangstigend. Tegelijkertijd heb ik geen zin om me te laten leiden door deze angst, vooral omdat de ideologie erachter niet gebaseerd is op enige vorm van redelijkheid, maar op volslagen debiliteit. Robin van der Kloor, verslaggever

Eerst ging ik geblinddoekt met het hoofd naar beneden van een flatgebouw, vanwege mijn geaardheid. Nu ga ik met kogels, omdat ik als iedere westerling ga uiteten en concerten bezoek. Nou, denk niet dat ik me gewonnen geef. Schiet maar in het wilde weg, raak maar wie je denkt te kunnen raken. Ik ben niet bang voor de gewapende boze wolf. Ik zal blijven leven, genieten, lachen, eten, drinken, naar theater en concerten gaan. Al is het om hen te eren die dat sinds vrijdag niet meer kunnen. Angstzaaiers zullen nooit winnen. Laat mij dat maar geloven. Ruud Maas, verslaggever

In onze samenleving is elk mensenleven heilig. Dat is een gevolg van de zeventig jaar vrede binnen onze landsgrenzen. Het is een maatstaf en de basis voor onze voor beschaving. Maar het maakt ons kwetsbaar. Bij islamisten is de waarde van een mensenleven nihil. Met aanslagen op weerloze mensen proberen ze onze beschaving aan de basis te ontregelen. De tijd dat we ons leven honderd procent zeker waren, is daardoor voorbij. Ik accepteer dat, maar het verandert niets aan wie ik ben en wat ik denk. Rob Cox, verslaggever

Even een paar dagen weg. Maar ja, waarheen? Parijs? Madrid? Istanbul? New York? Tunesië? Londen? Egypte? Brussel? Of 'gewoon' Amsterdam? En hoe? Met het vliegtuig? De hogesnelheidstrein? Touringcar? Even een paar dagen er tussenuit. Twintig jaar geleden gingen we overal naar toe zonder daarbij na te denken over de eventuele gevaren en risico's. Tegenwoordig is dat een stuk minder vanzelfsprekend. Heel diep schuilen er in elk mens gevoelens van twijfel, vrees en onzekerheid. En tóch gaan we, omdat we de angst niet willen laten zegevieren. We gaan met de enige zekerheid die we hebben: waterdichte veiligheid bestaat niet. Nergens. Frank Buschmann, verslaggever

Laten we ons leven op de kop zetten door angst? Dat mag absoluut niet! Ook al is de wereld veranderd en komen terreurdaden opeens dichtbij. Ik kom al jaren met veel plezier in Parijs. En dat zal ik óók blijven doen. Of het nou Parijs is, of Londen, of Amsterdam. Het maakt niet uit. We laten ons gedrag toch niet bepalen door een stel malloten? Ik ben alert, maar voel me niet onveiliger. Niet zwichten. Terrorisme is van alle tijden, maar heeft nog nooit overwonnen. En dat zal ook nu niet gebeuren. Peter van de Berg, verslaggever

De beelden van afgelopen vrijdag deden mij beseffen dat terreur heel dichtbij kan komen. Het zet je aan het denken. Zijn we nog wel veilig? Is het wel verstandig om zomaar de straat op te gaan? Het antwoord is 'ja'. Terroristen proberen ons een angstgevoel op te leggen, maar laten we daar niet aan toegeven. Angst is de grootste voedingsbodem voor fout handelen. Angst verdeelt mensen. Angst wakkert vreemdelingenhaat aan. We moeten ons niet bang laten maken door de aanslagen van afgelopen vrijdag. Sterker nog, de beelden van Parijs zijn voor mij een extra drijfveer op te komen voor alles waar we in Nederland voor staan. Laten we dat met zijn allen doen. Dat is het krachtigste wapen tegen deze verschrikkelijke terreurdaad. Bram van der Heijden, verslaggever

In de woonkamer roept onze kleinzoon van vijf: "Bompa, doe de tv maar uit, er gaan heel veel mensen dood." In de keuken zegt onze dochter: "Elke week wel ergens een aanslag. De ene nog gruwelijker dan de andere. En het komt steeds dichterbij. Het klinkt raar misschien, maar je raakt er aan gewend. Aan het gevoel dat het noodlot elke dag kan toeslaan. Ik twijfel nu zelfs of ik wel naar de kerstmarkt in Luik ga." Aan tafel voorspelt onze vriendin na drie glazen wijn: "De kans dat je wordt getroffen door een terrorist is binnenkort groter dan de kans op een auto-ongeluk." Op weg naar huis denk ik: de wereld heeft er de voorbije zeventig jaar nog nooit zo beroerd voor gestaan. Laurens Schellen, verslaggever

Drie tieners uit Roermond spreken vol ongeloof over de aanslagen in Parijs. Een van hen tovert al meteen een oplossing uit de hoge hoed. "Waarom gooien ze geen atoombom op die gasten." Dat zijn tieners. Ik hoor ook volwassenteen die hardop roepen dat nog meer geweld een oplossing dichterbij brengt. Tot die conclusie ben ik nog niet gekomen. Ondanks of misschien wel dankzij de vele pratende hoofden op televisie heb ik vooral vragen en behoefte aan bezinning. Wie of wat heeft dit monster gecreëerd? Wie verschaft de daders wapens en geld? Wat is wijsheid? Jan Hensels, verslaggever

Liftend van Eindhoven naar Parijs. Dat was de opdracht van de studievereniging. Onze dochter ging zaterdagochtend een week geleden met de duim omhoog op stap. Samen met een jongen van de studieclub, maar die was bepaald niet gezegend met een imposant postuur. Waren we bang? Nee. Bezorgd? Ja. Gekken kunnen onderweg overal opduiken. Ze hield ons op de hoogte van de vorderingen. 's Avonds eindelijk het verlossend appje. Veilig aangekomen in Parijs. Een hele geruststelling. Met de kennis van nu hadden we ons misschien pas vanaf dat moment zorgen moeten maken. Gekke wereld. Will Gerritsen, verslaggever

Het is moeilijk te bevatten dat mensen uit geloofsovertuiging andere onschuldige mensen doden en zeker nu ook nog volledig willekeurig. Met name dat laatste maakt het zeer beangstigend. Alleen al de gedachte dat we niet meer zo maar even naar Parijs zullen gaan. Ik hou van reizen maar hierdoor wordt de wereld wel kleiner. Marcel Noten, salesmanager

Angst leeft mij bij niet zo, eerder de onmacht of beter gezegd, de woede vanwege de onmacht. Het gevoel zoals dat bij mij opkomt kan ik weergeven als 'individueel sta je machteloos en leg je neer bij de hoop dat men op politiek niveau tot een internationale oplossing kan komen'. Tegelijkertijd weet je dat het een uiterst lastige kwestie is, maar dat tijd dringt. Woede en onmacht dringen zich bij mij op na de aanslagen in Parijs. Robert Muts, beeldredacteur

Geert Wilders retweette vrijdagavond haast wellustig de vreselijke berichten uit Parijs, om daar in zijn natuurlijke reflex aan toe te voegen dat de grenzen meteen dicht moeten. Geen woord over de slachtoffers, geen mededogen. Welk land krijgen wij als Wilders ooit de meerderheid haalt? Of ontstaat nu een tegenbeweging waarin zijn eigen extremisme ook niet langer past? Eerder in de week gaf Frans Timmermans aan het niet langer ondenkbaar te achten dat Europa uiteenvalt. Brengt 'Parijs' die ontwikkeling dichterbij of gaat de gemeenschappelijke vijand Europa juist herenigen? 'Parijs' is een ijkpunt. Joos Philippens, manager innovatie

Tijdens hun bangste en donkerste uren gaven de Parijzenaren het mooiste geschenk en voorbeeld aan de wereld. Ze zetten hun deuren wagenwijd open voor de hun onbekende mensen op straat #PorteOuvert. De Parijzenaren lieten hun angst niet overheersen en staken hun handen uit om te helpen. Zelfs tijdens de meest verschrikkelijke tijden zijn er mensen die helpen. Focus op deze mensen, de lichtpuntjes en probeer er tijdens je leven ook een te zijn. Wat voor jou een klein gebaar is kan voor de ander een wereld van verschil maken. Heidi Peeters, marketing

Werk van fanatieke gekken was de aanslag in Parijs. De doden, de kaarsen, de jankende sirenes en de natte wangen met de uitgelopen solidariteits tricolores zijn, naar ik vrees, de trofeeën, die de IS-haatzaaiers met hun kalasjnikovs koesteren. Hun bloeddorst is grenzeloos. Wat komt après Paris? Berlijn, Londen, Moskou of Amsterdam? Met hekken optrekken redden we het niet. Niet langs grenzen. En zeker niet in ons hoofd. Geen hek tussen moslim, christen, jood en agnost. Geen hek tussen hart en hoofd. Geen afrastering, waarachter onwelkome boodschappen weggestopt worden. Ogen open, oren spitsen en monden zeker niet stil zetten. Iedereen en alles is even hard nodig tegen blinde haatzaaiers. Ray Simoen, verslaggever

Waarom gaan mensen dood, luidt de vraag van onder de dekens. Het is niet voor het eerst dat de oudste filosofisch wordt, zo vlak na de officiële bedtijd. Om de dag een beetje te rekken. Waarom gaan mensen dood? Anders wordt het zo druk, is meestal mijn antwoord. Een knipoog en nu slapen. Zes jaar is ze. En ze kijkt twee journaals; van Sinterklaas en voor de jeugd. In dat laatste gingen vanavond wel erg veel mensen dood. Maar waarom? Daar sta je dan met al je wijsheid, aan de rand van het bed. Waarom eigenlijk, ik weet het even niet, moppie. Slaap lekker. Michiel Goertzen, chef Zuid-Limburg

Nee, ik ben na Parijs geen banger mens geworden. Ja, ik weiger ook na Parijs de Marokkaanse man naast me in de trein te verdenken van het dragen van een bomgordel. Ja, ik ga ook na Parijs nog naar grote steden om ook daar restaurants en andere uitgaansgelegenheden te bezoeken zonder dat ik een moment nadenk over de mogelijkheid dat er een kalasjnikov wordt leeggeschoten. Ik maak vakantieplannen, verheug mij op carnaval en zoek met mijn vriendin vrolijk verder naar een nieuw huis. Naïef? Dan leef ik maar het leven van een naïeve dwaas, alles beter dan dat van een angstig mens die achter iedere boom een terrorist ziet en uit angst mensen uitsluit. Parijs is voor mij geen keerpunt. Harry Lucker, verslaggever

In januari waren het nog cartoonisten. Hun grootste misdaad? Het afbeelden van de profeet. Het ergste waarvan je de slachtoffers van vrijdagavond kunt beschuldigen? Een twijfelachtige muzieksmaak. De boodschap: niemand is meer veilig. Nu verwacht ik niet direct dat onze provincie hoog op de hitlist staat. Al was het wel zo, ik zou er geen concert minder om bezoeken, geen voetbalstadion om mijden. De prijs die we betalen voor onze open samenleving is dat we ons domweg niet honderd procent kunnen beschermen tegen Het Kwaad. Ik accepteer het. Sterker, ik zou het niet anders willen. Peter Leijsten, verslaggever

Explosies. Mitrailleursalvo's. Gegil. Vrijdag de dertiende. Een grap? Was het maar waar! Zieke geesten zaaien dood en verderf in Parijs. Proberen van de Lichtstad een duister oord te maken. Talloze slachtoffers. Gewone mensen. Zoals jij en ik. Pechvogels. Op de verkeerde plek. Op het verkeerde moment. Een emotionele achtbaan. Woede. Onmacht. Angst. Slapeloze nacht. Is het oorlog? Vragen, veel vragen. Maar geen antwoorden. Waarom kunnen onze kinderen niet opgroeien in een veilige wereld? Moeten we ons opsluiten in onze huizen? Nee! Dat is precies wat die weerzinwekkende figuren willen. We moeten doorgaan. Leven. Ons leven leven. Rob Cobben, teamleider Maastricht/Heuvelland

Wat deze zieke geesten willen bereiken is het zaaien van angst, chaos, verdeeldheid en haat. Dat is ze afgelopen weekend gelukt, maar ik geloof niet dat zij zullen winnen. Want zij die ons willen beroven van onze vrijheid en waardigheid, gaan het niet redden. Wij zijn immers met meer. Het tolt in mijn hoofd, ik vrees voor wat komen gaat en sta voor de zoveelste keer stil bij hen die het zoveel slechter hebben getroffen dan wij. En dan bedoel ik niet alleen de slachtoffers in Parijs. Hennie Jeuken, verslaggever

Stel je voor, je gaat naar een concert, maar komt nooit meer thuis. Stel je voor, je zit op een terras, dat ineens in bloed wordt gesmoord. Parijs. 129 onschuldige mensen afgeslacht. Uit naam van Allah. Welke god kan dit goedkeuren? Dit zijn haatzaaiers. Ongrijpbaar, onvoorspelbaar. Jij of ik kunnen het volgende slachtoffer zijn. Willekeurig. Verbijstering. La France n'a pas peur: je suis Paris. Saamhorigheid, het is nu meer nodig dan ooit. Maar hoe lang houden we dat nog vol, polarisatie ligt op de loer. Imagine nothing to kill or die for and no religion too. Lennon zong het, een man in Parijs speelde het zaterdag op straat. Ik stel het me voor, maar ben geen dreamer. Ik maak me zorgen. Serge Sekhuis, verslaggever

Ik ken het fenomeen oorlog alleen uit geschiedenisboeken, kranten en van verhalen van mijn grootouders. In hun tijd was het tamelijk overzichtelijk. Zowel vijand als doelwit waren behoorlijk duidelijk. De Duitse soldaten herkende je aan de nazihelmen en hakenkruizen en in haar straat wist mijn oma precies waar de verraders woonden. Hoe anders is dat nu we sinds zaterdag met IS in oorlog zijn. Je kunt ongemerkt naast een terrorist wonen en worden vermoord als je op de verkeerde tijd op de verkeerde plek bent om een hapje te eten of als je een concert of voetbalwedstrijd bezoekt. Dat vind ik eng en ongrijpbaar. Pieternel Kellenaers, verslaggever

En als ik nou eens níet kijk zou het dan niet waar zijn, of tenminste niet zo erg? Gewoon: handen voor de ogen. Zoals vroeger. Sinds 9/11 voor mij geen beelden meer van horror en terror voor het slapengaan. Het helpt. Voor even, want dan de zaterdag. Paris s'éveille, radio-uitzendingen volgestopt met Bataclan en banlieues, en reportages over omvergeschoten stoelen , bloed op 't asfalt en bungelende bezoekers uit de ramen. Nog even graag geen beelden. Jos van den Camp, teamleider Sittard

Deze laffe aanslagen maken duidelijk hoe kwetsbaar we zijn in ons dagelijks leven. Ik hoor en zie de angst om me heen. Mensen die plots niet meer naar dat festival durven waar ze zich al maanden op verheugen. Hun reisje naar Londen cancelen. Of, nog erger, niet meer hardop durven zeggen wat ze denken. De wetenschap dat tussen de stroom vluchtelingen kwaadwillende extremisten zitten, voedt de angst en het wantrouwen. Het voedt ook mijn angst dat ik de oprechtheid van andere mensen steeds meer in twijfel zal gaan trekken. Altijd. En overal. Jos Adriaens, chef verwerking

Als op plekken waar ook ik graag van vrijheid en welvaart pleeg te genieten de horror toeslaat, strijden ontzetting en vertwijfeling om voorrang. En angst uiteraard, net als op die vreselijke 11de september 2001. Maar wat kan ik doen? Hopen dat de mensen die we leiderschap hebben toevertrouwd deze waanzin snel een halt zullen toeroepen. En mijn eigen bijdrage? Alert zijn maar wegblijven van reflexen als cynisme en intolerantie. Lief en zorgzaam zijn voor naasten, ongeacht de afkomst. Gewoon beschaafd gedrag anno 2015, waarmee ik de vijand zou willen verpletteren. Eric van Dorst, verslaggever

In 1992 was ik met mijn zus en haar man in Israël. De ochtend na een diner in Jeruzalem las ik in de kibboets waar we logeerden in The Jerusalem Post dat er die avond rond half elf een aanslag was geweest in het restaurant waar we gegeten hadden. Wij waren een half uurtje eerder vertrokken. Er waren gewonden. Hadden we een toetje genomen, had het ons ook kunnen overkomen. De dagen erna was ik meer alert, maar niet bang. Ik citeer graag de Amerikaanse president Franklin Roosevelt: 'Het enige wat we moeten vrezen is angst'.'' Caspar Cillekens, opinieredacteur

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →