‘Ik, een sociale hork? Forget it’

Print
‘Ik, een sociale hork? Forget it’

Wim Dusseldorp neemt ook als assistent-trainer bij MVV geen blad voor de mond: „Als ik vind dat ik iets moet zeggen, dan doe ik dat.” Afbeelding: Ermindo Armino

Voor het eerst sinds zijn vertrek als technisch manager bij VVV in het voorjaar van 2014 keert Wim Dusseldorp vanavond terug in De Koel. Als assistenttrainer van provincierivaal MVV. „Mijn sociale antenne is echt wel ontwikkeld.”

Ver voor zijn terugkeer in Maastricht wasWim Dusseldorp al aanwezig in het knusse kantoor van de trainersstaf van MVV, gesitueerd pal onder de tribune waar de Angel Side tweewekelijks de sterrendragers naar voren schreeuwt. Aan de wand, achter het bureau van hoofdtrainer Ron Elsen, hangt een grote canvasfoto. 
Daarop afgebeeld een half dozijn lachende MVV’ers na een derbyzege op Fortuna. Ook zichtbaar, tenminste voor de kijker met oog voor detail: een kale man in een grijs trainingspak. Fortuna-trainer Wim Dusseldorp. „Dat heeft Elsen dus al die tijd niet in de gaten gehad, dat had ie nog nooit opgemerkt”, wijst Dusseldorp naar de foto. Lachend: „Toen ik hier voor de allereerste keer binnen kwam, heb ik even mijn gram gehaald. Ik zei: ‘Hoe kun je dit nu ophangen? Is dat nu jouw hoogtepunt, die ene keer in je carrière dat je van mij gewonnen hebt?’.” 

Tweede viool
De toon is gezet.Wim Dusseldorp, 54 ondertussen en oud-trainer van onder meer VVV, Fortuna, Oranje onder 19 alsmede voormalig hoofd jeugdopleiding van Heerenveen, mag dan vanaf dit seizoen assistent zijn in Maastricht, hij speelt er geen tweede viool. „In de vier maanden dat ik hier zit, heb ik me nog geen één keer geremd gevoeld om iets te zeggen op basis van het feit dat ik maar - tussen aanhalingstekens - assistent ben. Als ik vind dat ik iets moet zeggen, dan doe ik dat.” Sowieso, de Meerssenaar heeft naar eigen zeggen weinig met hiërarchische verhoudingen. „Mij boeit vooral de inhoud: wat doe ik de hele dag?Wat ik leuk vind en wat ook bij me past, is wat ik hier doe: werken aan de ontwikkeling van spelers, van mensen, van een team en van de club. Natuurlijk, formeel is Ron (Elsen, red.) eindverantwoordelijk. Maar we verdelen de werklast op basis van competenties. Niet op basis van titel.” 

Vier Limburgse clubs
Hij werkte in het verleden bij alle vier de Limburgse clubs. „En een journalist hoort het misschien niet graag, maar geloof me: overal met plezier.” Bezig aan zijn in totaal dertiende seizoen bij MVV durft hij de stelling wel aan dat de provinciehoofdstad nét een streepje voor heeft op de andere Limburgse voetbalsteden. „Ik ben in het ziekenhuis in Heerlen geboren, maar opgegroeid in Maastricht. Al ben ik niet een echte Sjeng zoals Ron. 
Zo’n Maastrichtenaar die al in paniek raakt wanneer hij een week lang het Vrijthof niet heeft gezien.” 
Sinds deze zomer is Dusseldorp dus terug op de plek waar hij ook in zijn actieve profloopbaan speelde. „Of eigenlijk vooral op de bank zat.” Na het laten ontbinden van zijn contract bij VVV - vanavond de tegenstander van MVV in Venlo - in het voorjaar van 2014 duurde het ruim een jaar voordat Dusseldorp weer emplooi vond. „Als je in juni vertrekt bij VVV, dan is de realiteit dat je het volgend seizoen geen hoofdtrainer zal zijn. En ik moet ook eerlijk zijn: de ideale kandidaat die bovenaan staat op ieder lijstje om ergens tussentijds aan de slag te gaan, ben ik ook niet.” 

Netwerk
Zijn naamsbekendheid buiten de provincie is nu eenmaal niet erg groot. „Daar hoeven we niet moeilijk over te doen. En ik hoor ook niet bij de jongeren die net van de cursus afgekomen zijn en een goede naam hebben als speler. Die nieuwe garde spreekt aan, veel meer dan de oude, gevestigde orde die al tien keer de carrousel rond heeft laten draaien.” „Daarnaast ben ik ook geen netwerker. Ik ben niet gelieerd aan zaakwaarnemers of bureaus. Noem het maar een stukje beroepseer. Ik heb altijd gevonden dat dat verplichtingen schept of belangenverstrengeling met zich meebrengt. Ik zou het niet fijn vinden om als trainer in de positie te zitten dat mijn zaakwaarnemer spelers uit zijn stal aanbiedt aan mijn club.” 

Sociale antenne
Voor tv-camera’s wil Dusseldorp nog wel eens afstandelijk, zeg maar gerust horkerig overkomen. „Ik, een sociale hork? Forget it. Even voor alle duidelijkheid, mijn relatiebehoefte is gewoon niet zo groot, snap je. Ik ben niet voor iedereen ‘die vriend’.” Wat niet wil zeggen dat hij à la Huub Stevens voor zijn spelers een ‘harter Hund’ is. „Ik ben ook Achterberg (Eddy, oud-assistent van Stevens, red.) als het moet. Natuurlijk ben ik dat. Een arm om een speler heen: ‘kom eens even zitten’. Mijn sociale antenne is echt wel ontwikkeld.” Spelers helpen zich te ontwikkelen, nog altijd geniet Dusseldorp van het werk dat hij mag doen. „Al is het na zoveel jaar wel zo dat ik niet meer in de auto stap om te gaan analyseren bij Telstar - RKC vanuit de optiek ‘zo, ik ga eens lekker naar het voetbal’. Nee, dat is inmiddels puur werk. Zo eerlijk moet ik wel zijn.” Vanavond schudt hij oude bekenden in Venlo de hand. „Het is de eerste keer dat ik weer terug ben in De Koel waar ik met veel mensen fijn heb samengewerkt. Maar nu kom ik uiteraard terug als onderdeel van een MVV-team dat maar met één bedoeling naar Venlo reist: de goede lijn doortrekken. Ik kom terug om te winnen.”