Aan tafel bij de sportfamilie

Print
Aan tafel bij de sportfamilie

Perr, Monique, Fleau, Lambert en Demi Schuurs (v.l.n.r.). Afbeelding: Ermindo Armino

Op de net niet heilige woensdagavond, als de kans het grootst is dat het gezin compleet is, ging deze krant aan tafel bij de sportfamilie Schuurs in Nieuwstadt. Tussen de pasta en de salade door werd gesproken over kruiwagens, een fanatieke vader, bulldozers en de cruciale rol van moeder Monique.


Perr Schuurs is een grapjas. „Als de krant komt, zullen we dan friet halen en een krat bier op tafel zetten?”, stelde hij zijn moeder voor. En dus schotelt Monique ons een frisse salade en smeuïge penne met gehakt en champignons voor. De fles saus met truffelsmaak gaat rond. Een volle fles sinas blijft dicht. Demi schenkt water in voor iedereen. 

Demi heeft lange tijd gedacht dat ze bij ons ook in een hotel woonde

 

Het is een zeldzame avond in Nieuwstadt. Zo vaak komt het niet voor dat het hele gezin thuis is, laat staan samen eet. Als het al voorkomt, dan is dat op de nog net niet heilige woensdagavond als niemand verplichtingen heeft. De enige die aan tafel zou kunnen ontbreken is tennisprof Demi, omdat zij elders op de aardbol een toernooi speelt. „Ik herinner me mijn eerste reis naar Bangladesh. Mijn moeder bracht me naar Arnhem, waarvandaan we met de hele groep vertrokken. Zij huilen. Húilen. En ik zei tegen de trainer: ‘Hier snap ik nu helemaal niks van.’” Monique: „Ze was soms wel elf weken weg. Dat is lang. En als ze dan weer thuiskwam, was het voor haar lastig weer in het ritme te komen. Demi heeft lange tijd gedacht dat ze bij ons ook in een hotel woonde. Tegen etenstijd kwam ze dan eens tevoorschijn.” 

Zo vanzelfsprekend is het leven als sporter intussen ook voor Perr. Laatst nog, op een vrije dag, stond hij verderop in het dorp vier uur lang vrije trappen te oefenen. Op de velden van FC RIA, de club die hij het liefst nooit vaarwel had gezegd. „Op zijn vijfde werd hij gescout door Fortuna Sittard”, vertelt zijn vader. „Hij zei: ‘Maar dáár ga ik niet naartoe.’ Hij wilde met zijn vriendjes spelen. Later zegde hij zelfs Roda JC af, hoe zeer ze hem ook paaiden met wedstrijden tegen Ajax en Feyenoord.” 

Perr ging uiteindelijk toch overstag. Nu speelt hij bij Fortuna als zestienjarige een leeftijdscategorie hoger. Dat is fysiek gezien - het beugeltje en een enkel jeugdpuistje buiten beschouwing gelaten - niet gek. Bij het laatste meetmoment is hij pa in lengte voorbij geschoten: 1,91 meter. Onlangs was in de beker Ajax A1 de tegenstander. Een uur lang stonden de Sittardenaren met 1-0 voor. Dat het uiteindelijk 1-5 werd, is gezien het niveauverschil geen schande. Toch kan Perr na een nederlaag (het dichtslaan van de voordeur geeft aan hoe het ervoor staat met zijn humeur) urenlang zwijgend balen op de bank. Toen niet, want Wim Jonk - toen nog hoofd opleidingen bij de Amsterdammers, maar toch vooral ook 49 keer Oranje-klant - prees Perr. 

What happens in Nieuwstadt, stays in Nieuwstadt

‘Onvoorstelbaar dat hij niet in het Nederlands elftal onder 17 speelt’, hoorde de trotse vader Schuurs Jonk zeggen. 2015 was voor alle familieleden een succesvol jaar. De Lions met Lambert als assistent-trainer pakten het landskampioenschap, de beker én de titel in de BENE-League. Op een iets lager niveau werd Fleau kampioen met Sittardia. Perr promoveerde met Fortuna en Demi luisterde haar eerste jaar bij de senioren op met een razend knappe ATP-zege in Polen.

Een feestje was daarmee wel verantwoord. Het werd een legendarische tuinparty. Een discomuur, deejay en van alle teams alle spelers met hun partners maakten het tot een onvergetelijke avond. Voor een vrijgezelle handballer was zelfs een stripteaseact geboekt. Filmpjes zijn in zeer beperkte kring doorgestuurd, veilig opgeslagen en snel van de telefoons gewist. „What happens in Nieuwstadt, stays in Nieuwstadt”, lacht Lambert. 

Ook hij - allerminst een feestbeest - liet zich gaan die nacht. Zijn vrouw Monique wist niet wat haar overkwam. „Sinds ze me kent, sla ik dit soort dingen over. Alles is altijd gericht op de sport. Weekendjes weg kwamen vooral toen ik zelf nog speelde meestal op het tweede plan. Het was zelfs zo erg, dat Monique wél deelnam aan familiedagen van mijn kant en ik zelf niet.” 

Daar komt Demi weer met de karaf kraanwater. Ze weet niet beter of haar leven bestaat uit sporten. „Ik nam haar in de sporttas mee naar de hal, toen ze daar nog in paste”, herinnert Lambert zich. „Zette ik haar naast de massagetafel. Schrikken dat die fysio deed toen dat koppie tevoorschijn kwam! En als ik ging rennen, kwam Demi er in haar loopwagentje achteraan.” 

Toen ze die ontgroeid was, zat ze voornamelijk op de passagiersstoel naast haar vader in de auto. „Negen van de tien keer huilend”, zegt ze. Omdat Lambert nooit terugdeinst voor wat advies hier en daar. „Ik kan lastig tegen kritiek en wil het misschien te goed doen.” Alhoewel: „Ik speelde eens de finale van het LK tegen mijn beste vriendinnetje. Haar vader overleed twee weken ervoor plotseling. Ik liet haar met 6-0, 6-0 winnen. Iedereen om me heen was boos op me. Ik mocht niet meer op de step totdat het uitkwam. ‘Oké, is niet erg, maar doe dat nooit meer’, zei pa toen.” 

Er is genoeg. Een nieuwe portie pasta wordt opgeschept. Fleau als laatste, zoals ze ook als laatste viel voor de sport. „Ik heb daarvoor wel gedanst en geturnd, maar werd pas verliefd op handbal toen ik twaalf was. Dat kwam door de wedstrijd van pap met Sittardia tegen Volendam. 

Een finale, die ik daarna elke avond terugkeek op mijn kamertje, zoals ik nu de kampioenswedstrijd van Lions van vorig seizoen weer opzet als er even geen GTST op televisie is. Gewoon, om dat euforische gevoel nog eens te beleven”, zegt de ‘stormram van Sittardia’. Waar Perr en Demi in het veld misschien nog wat te sociaal zijn, is dat bij Fleau zeker niet het geval. „Als ik in de hal tegenover haar zou staan, zou ik bang zijn voor die ‘bulldozer’.” 

Ze brengt regelmaat in de onregelmatigheid

Fleau krijgt het op haar beurt in de nabespreking aan dezelfde tafel waarop nu het avondmaal staat het zwaarst te verduren. „Handbal is de enige sport die ik kan beoordelen op specifieke kwaliteiten. Gelukkig is er dan mijn vrouw die - als ik weer eens doordraaf in mijn gedram en geram - kan relativeren.” 
Waarmee meteen de rol van Monique ter sprake is gekomen. „Taxiën, wassen, koken...”, somt ze zelf op.

„Maar vooral er voor ons zijn”, maakt Demi de zin af. Op een tafeltje in de kamer, die met z’n kaarsjes en potjes in zachte tinten zo lijkt weggelopen uit de brochure van een woonaccessoireswinkel, staat een gedicht van de kinderen om dat te onderstrepen.Waar Lambert volgens zijn kroost de Limburgse sportoeuvreprijs verdient („Waarom Vanderlyde wel en hij niet?”), is Monique moeder van de eeuw. „Ze brengt regelmaat in de onregelmatigheid”, zegt Lambert over zijn vrouw, die hij leerde kennen in zijn eigen textielfabriek. Het is vooral een kwestie van goed nadenken volgens Monique. „Bezig zijn met de dag van morgen. Dan stapt iedereen weer doodleuk in een auto en kan ik verzinnen hoe ik Perr naar Sittard breng. Dat kun je maar beter voor zijn.” 

Het is niet de meest plezierige baan die je je kunt wensen. „Ik heb er wel eens moeite mee, dat ik om 16.00 uur begin te koken en ik het eten om 19.30 uur voor de laatste keer opwarm. En zeker in het verleden had ook het reizen met vooral Demi de nodige impact op het gezin. Tien jaar lang elke dag twee keer op en neer naar Bree in België, waar ze trainde aan de tennisschool van Kim Clijsters. Uitgerekend toen Demi net haar rijbewijs had, verhuisden de trainers naar Maaseik, praktisch om de hoek. Je moet dan goed oppassen dat niet alle aandacht uitgaat naar één kind, want dan krijg je scheve gezichten. Volgens mij is dat niet gebeurd, maar dat kostte moeite. Voor Fleau, die meereed, kochten we tegen alle principes in zelfs een Nintendo om de tijd om te krijgen.” 

Ik heb zelf zó veel bereikt dankzij kruiwagens

Naarmate de kinderen ouder werden, kwam er ook meer ruimte voor discussie aan tafel. Perr kan zich dan hevig verzetten als vader een kruiwagen biedt die hem kan onderbrengen bij PSV. „Ik heb hem voorgesteld eens met Willy Dullens of Mark van Bommel te praten, maar dat wil Perr per se niet, omdat hij het op eigen kracht wil doen. Terwijl ik zelf zó veel bereikt heb dankzij kruiwagens”, zegt Lambert. 

Aan dezelfde keukentafel zit ook Demi graag. Niet alleen om via Facebook andere tennissters te vragen of ze met haar willen dubbelen, maar ook om toernooien te plannen of te sparren over haar toekomst. „Ik kan het me niet voorstellen, maar ik denk wel na over de tijd na het tennis. Misschien word ik trainster, maar wat als mijn schouder straks versleten is? Ik wil hoe dan ook actief blijven in de sport. Nu al help ik uit bij Topsport Limburg met wat administratieve taken.”

Lambert weet nog wel iets. „Je kunt een poetsbedrijf beginnen, Pietje Precies!” Demi: „Ik stop mijn rackets altijd zo in de tas, dat je de naam en het nummer kunt lezen. Ik wil alles tot in perfectie uitvoeren. 
Die neiging hebben we hier allemaal.” 


Pater familias Lambert Schuurs (53) is met 312 handbalinterlands recordinternational. 
Als speler van Sittardia werd hij zes keer landskampioen. Ook is hij ultraloper. Zijn vrouw Monique (48) managet het gezin en is tevens actief als vrijwilliger bij Fortuna Sittard, waar zoon Perr (16) in de jeugd voetbalt. 
Demi (22) is professioneel tennisster en speelde als junior in de dubbelfinale van alle grandslams. Ze won de Australian Open en US Open. In het eerste jaar bij de senioren schreef ze twee WTA-dubbeltitels op haar naam. Fleau (19) handbalt bij Sittardia en werkt daarnaast bij een kinderdagverblijf.