Keulen is nerveus. Bloednerveus

Print
Keulen is nerveus. Bloednerveus

De Dom in Keulen, gespiegeld in de ramen van het station. Op het Domplein werden in de nieuwjaarsnacht vrouwen betast en aangerand. Afbeelding: ANP

Het nieuwjaarsdrama in Keulen schokte de hele wereld. In Duitsland wordt nu aarzelend een discussie gevoerd over het Schweigekartell, het onzegbare pact tussen politie, pers en politie om negatieve ervaringen met asielzoekers onder het tapijt te vegen. Bericht uit de Domstad.

Hij is modern gekleed. Westerse jeans. Parka. Baseballpet met X erop. Noem mij maar Mohammed, zegt hij. Dan heet ik Saddam, lacht zijn maatje, een dikkige jongen, met grote zwarte bril.‘Mohammed’ komt uit Syrië. ‘Saddam’ uit Irak. Ze staan, geleund tegen de deur van Flüchtlingsheim Vorgebirgsstrasse, in de ijzige natte sneeuw een sigaretje te roken. Nee, zegt Mohammed, ik was er niet. Ik ook niet, haast Saddam zich. 

Zij waren er niet bij, toen een horde migranten/vluchtelingen (doorhalen wat niet gewenst is) Duitse vrouwen betastten en aanrandden. Zij waren in de Silvesternacht hier, in het opvangcentrum, zweren ze. Wel weten ze dat een groepje mannen die avond de kant van de Dom en het station is opgegaan. 
Een aantal van hen is nog steeds niet terug. De anderen hebben ze niets gevraagd. 

Steeds meer mensen lopen gehaast door, als ze Mohammed en Saddam zien

Het begint hard te regenen. De jongens vluchten naar binnen. Staande bij de receptiebalie vertellen ze dat het drama nu al grote gevolgen heeft voor de manier waarop de Duitse bevolking hen bejegent. Door sommige buurtbewoners worden ze niet meer begroet. Steeds meer mensen lopen gehaast door, als ze Mohammed en Saddam zien. Een beveiligingsman komt een eind maken aan ons gesprek. Presse raus, snauwt de man. 

Keulen is nerveus. Bloednerveus. Er is een run op pepperspraybusjes. De cursussen zelfverdediging voor vrouwen zijn populairder dan ooit. Toeristen zeggen hun geplande verblijf in de domstad af. Duitsland wil al decennia lang het meest gastvrije land ter wereld zijn. Maar die droom heeft plaatsgemaakt voor de Alptraum, dat prachtige Duitse woord voor verschrikkelijke nachtmerrie. Silvesternacht is het kantelpunt. 

Heel veel Duitsers kunnen de zelf opgelegde politieke correctheid niet langer opbrengen. Al werden in de eerste dagen na de Alptraum nog wel verwoede pogingen gedaan om het kwaad ten gunste van de vluchtelingen te duiden. Nee, het ging hier niet om vluchtelingen, maar om Marokkaanse bendes. Criminele jongeren, die al vele jaren het gebied rond de Dom en het station onveilig maken met drugshandel en berovingen. Ze komen uit de buurt achter het station, uit Köln-Nord en andere Mahgreb Viertels, zoals de Duitsers de concentraties van migrantenfamilies aanduiden. 

Hendrik Rottmann wist al beter. Rottman, officier in de Bundeswehr, getooid met een martiale snor (maar ook met een zijden sjaaltje) is voorzitter van de Keulse afdeling van de AfD, de Alternative für Deutschland. De AfD is een snel opkomende politieke beweging, iets rechts van het politieke midden. De AfD, vertegenwoordigd in de Keulse gemeenteraad, is het gematigde alternatief voor mensen die de bestaande partijen beu zijn, maar zich ook niet willen aansluiten bij partijtjes als Pro NRW of Die Republikaner, die in de Duitse media consequent worden weggezet als extreemrechts. 

De politie kwam arrestantenbusjes tekort om iedereen mee te kunnen nemen

Wat hier gebeurd is, is een rechtstreeks gevolg van het beleid van de huidige regering, stelt Rottmann. „Ze hebben de grenzen opengezet. De enige hoofdschuldige aan dit drama heet Angela Merkel. Het is inmiddels bekend dat er in de bewuste nacht meer dan honderd mensen zijn gearresteerd. De politie kwam arrestantenbusjes tekort om iedereen mee te kunnen nemen. Er zitten inderdaad migranten bij die hier al langere tijd wonen en die zich bezighouden met allerlei criminele activiteiten. Zij zijn een typische uitwas van de falende politiek door de jaren heen, als het gaat om asielzoekers en migranten. Maar veel van de arrestanten zijn asielzoekers, die pas sinds korte tijd hier zijn. Dat vind ik schokkend. Er zitten nota bene Syriërs bij, mensen die wij met open armen hebben ontvangen. Er zijn momenteel tienduizend vluchtelingen in Keulen ondergebracht. Deze stad is door de eeuwen heen altijd een gastvrij oord geweest, waar veel buitenlanders en mensen met andere culturen een plek konden vinden. Maar hier is iets gebeurd dat ons gevoel van gastvrijheid zwaar op de proef stelt.” 

Een groep van twintig asielzoekers stormde naar buiten

Vorig jaar zomer werd de Willkommenskultur ook in Flüchtlingsheim Vorgebirgsstrasse beproefd. Mohammed en Saddam waren er er toen nog niet, maar ze hebben wel de verhalen gehoord. De meest neutrale versie van het voorval geeft een beeld van het soort incidenten dat zich kan voordoen als twee culturen botsen. Scholieren uit de wijk Köln-Porz vierden uitbundig hun traditionele eindejaarsfeest. Dat ging, even traditioneel, gepaard met het gebruik van nogal wat alcohol. De stoet scholieren trok op luidruchtige wijze langs het opvangcentrum. Bewoners van het centrum stoorden zich aan het lawaai en maakten de scholieren duidelijk dat er kinderen lagen te slapen. De scholieren antwoordden door grappen over moslims en de ramadan te maken. Dat was olie op het vuur. Een groep van twintig asielzoekers stormde naar buiten. Een deel van hen, onder wie een kind van zes jaar, was bewapend met honkbalknuppels. Twee scholieren werden met verwondingen naar het ziekenhuis gebracht. 

Als het gaat om vluchtelingen hebben ze die Hosen gestrichen voll

Rottmann benadrukt dat er al langere tijd problemen zijn met zowel de groep ‘oude’ migranten als de kersverse vluchtelingen. Die problemen zijn volgens hem onder het tapijt geveegd door wat ook wel het Schweigekartell wordt genoemd: een onzegbare afspraak tussen delen van de Duitse politiek, pers en politie. „Ze wachtten het onderzoek niet eens af. Ze wisten niet hoe snel ze na de Silvesternacht moesten melden dat zich onder de daders geen vluchtelingen bevonden. Dat zegt alles over het politiek correcte denken, dat dit land vergiftigt. Als het gaat om vluchtelingen hebben ze die Hosen gestrichen voll, bang als ze zijn om iets fouts te zeggen. Maar nu is het voorbij met het Schweigekartell. De burger ziet nu in hoe hij in de maling is genomen.” 

Er lijkt nu in Duitsland een proces van zelfreiniging te ontstaan, waarbij politiek, pers en politie in de spiegel kijken en meer bereid zijn om toe te geven dat vluchtelingen niet allemaal engeltjes uit de hemel zijn. Het Deutsche Journalisten-Verband verklaarde echter al snel dat journalisten niets te verwijten valt in dezen, ‘omdat ongefundeerde en onvolledige berichtgeving onverenigbaar zijn met het principe van professionele journalistiek’. 

Rottmann betwijfelt of alle goede voornemens serieus moeten worden genomen. „Zelfkritiek kennen ze niet. De pers in Keulen is zéér politiek correct. U zit nu hier. Straks word ik geïnterviewd door Russia Today. Gisteren was hier de Franse pers over de vloer. Maar van de Duitse pers heeft nog helemaal niemand met ons gesproken. Dat krijgt zo langzamerhand iets van een Gschmäckle, zoals de Schwaben zeggen. Een komische bijsmaak.” 

Op die grote groep mensen zijn we de grip helemaal kwijt

De oplossing is simpel, weet Rottmann. „Meteen alle grenzen sluiten. De schattingen zijn dat er in dit land zo’n 350.000 niet-geregistreerde personen rondlopen. Mensen van wie we niet weten wie ze zijn, waar ze vandaan komen, waar precies ze zich bevinden, wat ze daar doen en wat ze willen. Je moet je afvragen wat voor mensen dat zijn, die niet in de hangmat van de Duitse sociaalstaat willen liggen. Op die grote groep mensen zijn we de grip helemaal kwijt. Met alle gevolgen van dien, zoals we hebben kunnen zien. We moeten dus meteen de grenzen sluiten. Om eerst eens te inventariseren wie er allemaal in dit land rondlopen. Wie asiel wil, kan dat aanvragen. Wie dat niet wil, die moet vertrekken. We kunnen niet langer doorgaan met deze rechteloze situatie, die doet denken aan het Duitsland van vlak na de oorlog, toen groepen plunderende mensen door het land trokken. Laten we dat nou eens onder ogen zien.” 

Het beroemde carnaval van Keulen staat voor de deur. Rottmann en met hem vele andere Keulenaren vrezen met grote vreze. „Als er geen uitgebreide veiligheidsmaatregelen worden getroffen, dan kan het zo weer gebeuren.” 

In die andere NRW-stad Düsseldorf willen nogal wat burgers het heft in handen nemen, zo lijkt het. Binnen een dag had de Facebook-groep Düsseldorf passt auf duizend leden gerekruteerd, die mee willen doen in zogeheten Bürgerwehren, ‘om onze dames adequaat te beschermen’. In dergelijke burgerwachten ziet Rottmann vooralsnog niets. Daar is hij natuurlijk ook beroepsmilitair voor. „Het geweldsmonopolie ligt bij de staat. Met burgerpatrouilles ga je het recht in eigen hand nemen. Ik hoop dat het niet zover komt. Wel kan ik begrijpen dat er nu carnavalsgroepen zijn, die extra maatregelen hebben getroffen om hun vrouwelijke leden te beschermen.” 

Het klinkt natuurlijk uiterst wrang. Maar de Alptraum van nieuwjaarsnacht heeft dan toch opgeleverd dat het zwijgkartel zijn laatste tijd heeft gehad. En als de Karnavalszüge volgende maand traditiegetrouw over het plein bij de Dom en het station paraderen, dan is de kans groot dat elk klein incident uitgebreid besproken en geëvalueerd zal worden. 

Voor sommigen lijkt het toch nog vrij moeilijk om te onderscheiden wie hier te goeder en wie te kwader trouw is. Bij de ingang van het station wemelt het van camerateams uit alle delen van de wereld. Een Japanse anchorwoman in mantelpak schiet een Noord-Afrikaans ogende man aan. Ze duwt een grote microfoon onder zijn neus. „Are you ashamed about what your people did?”, vraagt ze. De man verstijft. De vrouw herhaalt haar vraag. Een oudere voorbijganger hoort het en geeft een vertaling. De man zet grote ogen op. „Aber ich bin Deutscher”, zegt hij in vlekkeloos Duits. Hij loopt hoofdschuddend weg. Omstanders lachen. De Japanse verkleurt niet. Zij ziet alweer een nieuw slachtoffer.