Papiamento, vetklep en explosiedreiging

Print
Papiamento, vetklep en explosiedreiging

Afbeelding: ANP

Het lijkt wel een zitting van de Rijdende Rechter. Twee echtparen van middelbare leeftijd, buren, strijden om het gebruik van een schutting.

De enige die vandaag terechtstaat, is Winston. Een magere, boomlange man van Antilliaanse afkomst met licht grijzend haar. Hij werkt in een apotheek. Daar leerde hij tien jaar geleden Lara kennen. Ze kochten een rijtjeshuis en staken veel geld in het opknappen van de woning. Met hun toenmalige buren konden ze goed opschieten. Met de nieuwe, John en Mia, stukken minder. Er waren al irritaties over geluidsoverlast. John en Mia beklaagden zich ook over de poort van de garage van Winston en Lara, die met tie-wraps is vastgemaakt aan hun gezamenlijke schutting. Hun schutting, vinden John en Mia.

Hé vetklep, roept ze naar Winston, je woont hier wel in Nederland, hoor.

Op een zondag willen Winston en Lara een uitstapje gaan maken. Winston doet de poort open. De poort schiet ineens los en valt op het hoofd van Winston. Iemand blijkt de tie- wraps doorgesneden te hebben. Buurman John komt naar buiten. Ja, dat heeft hij gedaan. Moet het maar eens afgelopen wezen met dat oneigenlijke gebruik van hun schutting. Winston ontploft. Hij pakt een bezem, dreigt die naar John te gooien, maar bedenkt zich. Winston roept verwensingen in het Papiamento. Mia is inmiddels ook aangeschoven. „Hé vetklep, roept ze naar Winston, je woont hier wel in Nederland, hoor.” Winston loopt weg. Even later komt hij terug met een tegel. Hij gooit de tegel woedend tegen de muur. Een stuk van de kapotte tegel komt op Mia terecht. „Als jullie zo doorgaan”, roept Winston naar John en Mia, „dan blaas ik de hele boel op, net als ze hier verderop gedaan hebben.” Winston verwijst daarmee naar een gasexplosie, een paar huizen verder, die een bewoner het leven kostte. 

Ik blaas de hele boel op

Mia en John voelen zich zo bedreigd, dat ze aangifte doen. Winstons vindt dat niet hij, maar zijn buren voor het hekje zouden moeten staan. Hij had immers wel dood kunnen zijn, door die kapotte tie-wraps. De overlast komt juist van hun kant. Dit met mijn poort, dat was mijn maat vol, zegt Winston. Zijn buren pesten hem door hun auto altijd zo te parkeren dat Winston er met zijn aanhangwagentje niet langs kan. John en Mia, twee doorsnee vijftigers met respectievelijk grijze en donkerrood geverfde haardos, zitten in de zaal en maken sissende geluiden van afkeuring, als Winston aan het woord komt. Nu wordt duidelijk waarom mediaton hier niet haalbaar bleek. De rechter zegt de boosheid van Winston te begrijpen. En hij denkt niet dat de vrees bestond dat Winston ook daadwerkelijk de boel zou opblazen. Dan zou hij immers ook zichzelf opblazen. Maar dat tegelgooien is niet goed te praten: 450 euro boete. Ik wil ook nog spreekrecht, roept Mia. Zij heeft ook last van een opgeblazen gevoel. No way, oordeelt de rechter. Hij weet uit ervaring dat emotionele voordrachten bij burenruzies alleen maar olie op het vuur gooien. Dan gaat Mia maar naar de Rijdende Rechter.

 

Sommige namen van personen zijn uit privacy-overwegingen veranderd.

 

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →