Je kunt Linda gewoon zien bij de Albert Heijn

Print
Je kunt Linda gewoon zien bij de Albert Heijn

Linda de Mol zou zo graag zien „dat we in Nederland wat minder hard tegen elkaar zijn, niet meer lijnrecht tegenover elkaar staan”. Afbeelding: Pepijn Leupen/HH

Voor Linda de Mol was 2015 een fantastisch jaar dankzij de goedbezochte film Gooische Vrouwen, de lancering van Linda.tv en de oeuvre-award van Televizier. Maar de ziekte van haar moeder heeft haar geleerd om grenzen te verleggen: „Ik ben nu al blij met een glimlach.”

Elk jaar neemt televisiester Linda de Mol (51) zich voor het rustiger aan te doen. Maar meestal stapelt het werk zich toch weer op en begint in het nieuwe jaar voor haar het circus weer van voor af aan. Studiowerk voor Ik hou van Holland, vergaderingen voor haar anti-armoedefoundation en haar magazine. En dan zou ze dit jaar graag een wat kleinere speelfilm willen maken dan de kaskraker Gooische Vrouwen 2. Ze multitaskt zich door de dagen. 

Toen ze ’s avonds laat weer eens in de regen stond voor opnames voor het tweede seizoen van de tv-serie Familie Kruys, dacht ze wel eens: waarom vind ik dit ook alweer leuk? „Maar dat is het allermooiste: zien hoe goede acteurs door mij bedachte personages leven inblazen. Karakters waar mensen van gaan houden. Net als bij Gooische Vrouwen. Het is zo gaaf dat ik nog steeds te horen krijg dat zeWillemijn of Claire missen.” 

Misschien wordt het wel eens tijd om tevreden te zijn met wat ik heb

Is dat een reden om een ‘Gooische Vrouwen 3’ te maken? „Wat mij betreft niet. Ik zou echt niet meer kunnen verzinnen wat ze nu nog mee moeten maken. En het zou heel moeilijk zijn om over die twee miljoen bezoekers heen te gaan. Bovendien: ik heb die hele brandende ambitie niet meer. Ik weet wat ik goed kan en waar ik minder in ben. Ik zal in Linda’s Zomerweek nooit die scherpe interviewer worden, daarvoor mis ik de harde mentaliteit en ben ik te veel een gezelligerd. 
Bovendien heb ik in mijn programma vaak vrienden zitten die ik niet wil kwetsen. Ik kan altijd wel blijven wensen: nog meer, nog beter, nog hoger. Maar misschien wordt het wel eens tijd om tevreden te zijn met wat ik heb.” 

Hoe zou jij het afgelopen jaar omschrijven? „Carrièretechnisch was het met Gooische Vrouwen, de lancering van Linda.tv en de oeuvre- award van Televizier een goed jaar. Ik ben trots op die prijs, bewaar hem op een mooie plek in mijn kantoor. Alleen Mies Bouwman en Willem Duys hebben die ring ook.” 

Hoe moeilijk is het dat je zo’n prestatie niet meer kunt delen met je moeder? ,,Ik heb het haar wel verteld, doe nog altijd alsof ik hele gesprekken met haar voer. Klets honderduit tegen haar aan. Soms komt er een soort reactie alsof ze het begrijpt. Maar ze is moeilijk te verstaan, ze brabbelt meer dan ze praat. En een ‘Hallo Linda’ als ik binnenkom, is er niet meer bij.” 

Ik vind onze nieuwe liefde op een bepaalde manier ook bijzonder

Wat doet dat met jou? „Het gekke is dat ik mijn grenzen steeds blijf verleggen, steeds een beetje meer afscheid neem van de persoon die zij was. Toen mijn vader twee jaar geleden overleed, ging mijn moeder fysiek en mentaal heel hard achteruit. Het afgelopen jaar was dat minder. Ze maakt nu een redelijk gelukkige indruk en dat is belangrijk voor mij. Terwijl ik in de fase daarvoor de paniek en angst en verdriet zag op de momenten dat ze zich realiseerde wat er met haar gebeurde. Dat vond ik afschuwelijk. Ik rijd nu bijna blij naar huis als ik een glimlach van haar heb gekregen. Als iemand mij dit twee jaar terug had gezegd, had ik hem voor gek verklaard. Ik vind onze nieuwe liefde op een bepaalde manier ook bijzonder. De rollen zijn omgedraaid. Mijn moeder die nooit knuffelig was, vindt niets fijner dan dat ik haar hand vasthoud en over haar rug aai.” 

Ben je bang dat dit jou ook overkomt? „Natuurlijk ben ik voor dat soort dingen bang nu ik ouder word. Maar ik heb mijn hoop op de voortgang van de medische wetenschap gevestigd. Dat er iets wordt gevonden tegen alzheimer en dat kanker in plaats van een dodelijke een chronische, behandelbare aandoening wordt. Ik ben van het halfvolle glas.”

Je bent druk met je anti-armoedefoundation, komen vluchtelingen ook in aanmerking bij de foundation? „Ik probeer de allerarmste gezinnen in Nederland een steuntje in de rug te geven. Deze keer hebben we 2500 families kunnen voorzien van bonnen voor kleding en cadeaus. Dat is fijn om te doen, maar nog steeds slechts een druppel op een gloeiende plaat. Om dan te zeggen dat ik ga uitbreiden naar vluchtelingen? Nee. Dat is ook te ingewikkeld met alle regelgeving. In mijn blad en op de website besteed ik aandacht aan de vluchtelingenproblematiek. Nooit in de trant van: oh help wat moeten we met die asielzoekers en wat gaat dat kosten, maar door middel van persoonlijke verhalen. Als ze me zouden vragen om een grote landelijke actie te presenteren: geen enkel probleem. Maar de Linda.foundation blijft bij de doelstelling.” 

En 99 procent van je bezit weggeven, zoals Mark Zuckerberg van Facebook doet? Is dat een idee? „In mijn geval zou ik dan een groot probleem hebben: van 1 procent van mijn vermogen kan ik echt de kosten van mijn huis niet betalen en mijn kinderen laten studeren. Ik zit toch in een iets andere categorie dan Zuckerberg, dus dat is geen optie. Maar wat ik kan missen, gaat naar de stichting en dat is elk jaar een substantieel deel van mijn inkomen. Met dat geld betaal ik alle kosten zodat er nooit een cent aan de strijkstok blijft hangen.” 

Plekken mijden is exact wat ik niet moet doen

De aanslagen in Parijs maakten diepe indruk, zelf heb je te maken gehad met een afperser, ben je anders gaan leven? „Na die aanslagen gingen mijn gedachten alle kanten op. Zo van: weer een plek waar ik niet naartoe kan. Maar dat ebt weg en ik vind ook: plekken mijden is exact wat ik niet moet doen, angst is de allerslechtste raadgever die er is. Hetzelfde geldt voor die afpersingszaak. 
Ik heb echt momenten gehad dat ik bang was, maar wel steeds gedacht: ik wil niet dat dit mijn leven en dat van mijn kinderen bepaalt en beperkt. Ik wil kunnen doen wat ik altijd deed en dat gebeurt, helaas wel met beveiliging erbij.” 

Zou je overwegen een chip in je lichaam te bouwen, zodat je constant traceerbaar bent? „No way. Zo wil ik niet leven. Ik vind die persoonsbeveiliging al best lastig in sommige opzichten. Dat betekent toch een kleine inbreuk op je privacy.” 

De beveiliging, een drukke agenda, hoe gewoon is jouw leven eigenlijk nog? „Ik doe zelf mijn boodschappen, je kunt me gewoon zien bij de Albert Heijn in Laren of de slager in Bussum. 
Gelukkig wel. Als ik geen tijd heb, gaat een ander soms naar de winkel of Jeroen (Rietbergen, haar partner, red.). Ik wil ook al die dingen doen. Als ik niet weet wat er speelt of wat mensen bezighoudt, kan ik geen blad maken voor Nederlandse vrouwen. Uit kleine situaties put ik ook veel inspiratie voor mijn series. Maar ik vind het ook leuk om elke zaterdag bij het hockey van mijn dochter te gaan kijken. En ja, dat betekent weleens dat ik met twintig meiden op de foto moet, dat hoort er nu eenmaal bij. Ook draai ik net als ieder ander de vuile was van mijn studerende zoon als hij thuiskomt.” 

Ik weet dat ik mazzel heb gehad met zulke relaxte, leuke en bescheiden kinderen

Viel zijn vertrek mee? „Het moment dat ik zijn sporttas onder aan de trap zag staan, waarna vervolgens zijn fiets in de achterbak werd geladen en ik hem stond uit te zwaaien, was heftig. Je kon mij en Jeroen opvegen. Natuurlijk: hij gaat naar het conservatorium, is happy en gezond en heeft er veel zin in. Maar het is zo definitief. De afsluiting van een periode. En ik heb zo genoten van die tijd met z’n allen. Ik weet dat ik mazzel heb gehad met zulke relaxte, leuke en bescheiden kinderen. En dat terwijl ze niet onder de meest normale omstandigheden zijn opgegroeid. Dat ze dan gaan juist als ze op hun allerleukst zijn, vind ik een moeilijk concept. Ik moet ineens loslaten en dat is niet mijn sterkste kant. Als ik nu bij hem ben, zie ik de kruimels op het aanrecht en kan ik niet nalaten om te zeggen: wordt er niet gestofzuigd? Maar het is zijn domein en daar moet ik me bij neerleggen. Gelukkig komt hij nog vaak thuis, zodat er per saldo niet heel veel veranderd is.” 

Nog goede voornemens gemaakt? „Ik zou zo graag willen dat we in Nederland wat minder hard tegen elkaar zijn, niet meer lijnrecht tegenover elkaar staan. Je ziet het bij de zwartepietendiscussie, de vluchtelingenproblematiek en rondom de berichtgeving over de aanslagen. In plaats van saamhorigheid is er juist hardheid. Dat vind ik deprimerend, het maakt me somber. En verder wil ik natuurlijk weer een kilo of wat afvallen. Dat zeg ik elk jaar en elk jaar komt er weer een bij. Dan laat ik drie weken al die vettige en zoete happen en wijn staan en dan denk ik: als ik morgen onder een tram kom, heb ik dat allemaal niet genomen en ga weer voor de bijl.”