Het leven lacht de VVV-doelman weer toe

Print
Het leven lacht de VVV-doelman weer toe

Daniel van Straaten van Achilles maakt kennis met de knie van VVV-doelman Jordy Deckers. Afbeelding: Peter van Ninhuys

Het leven lacht VVV-doelman Jordy Deckers (26) weer toe. Sportieve rampspoed en een familiedrama beheersten tot voor kort het leven van de minst gepasseerde keeper van de eerste divisie, maar ze hebben hem niet klein weten te krijgen.


Jordy Deckers was nog niet eens in de hel beland toen hij de ene na de andere tegenslag te verwerken kreeg onder de lat. De terugkeer naar de eredivisie met Excelsior in mei 2014 bleek te mooi om waar te zijn. Op de openingsdag van het nieuwe seizoen blunderde de naar de zijkant van het doel uitgeweken Deckers door de bal in de voeten te schuiven van Adnane Tighadouini. 

De aanvaller van NAC schoot het leer van zo’n meter of dertig in het lege doel: 1-0. „Die maakt hij nooit meer. Uiteindelijk werd het nog 1-1, maar ik voelde me klote”, zegt een voor zich uit starende Deckers. Het ging van kwaad tot erger toen de Amsterdamse doelman een week later te ver voor zijn doel stond en zijn collega van Go Ahead Eagles Erik Cummins met een uittrap bij hem scoorde. „Die wedstrijd wonnen we gelukkig nog, maar een week later tegen Heerenveen kreeg ik bij een stand van 0-0 rood en verloren we met 2-0.” 

De poorten van de hel hadden zich daadwerkelijk geopend

Deckers had het verbruid bij hoofdtrainer Marinus Dijkhuizen. „Binnen een mum van tijd degradeerde ik van eerste naar derde keeper. Ik viel in een zwart gat. Op de club bleef ik me professioneel gedragen, maar thuis was ik niet te genieten.” Het ergste moest nog komen. „Ik was op de club toen ik werd gebeld door mijn vader. Hij vertelde me dat hij ongeneeslijk ziek was. Alvleesklierkanker. 
Ik heb anderhalf uur zitten te janken. Ik voelde me verslagen.” 

De poorten van de hel hadden zich daadwerkelijk geopend, maar Deckers weigerde in vlammen op te gaan. „Ik wilde mijn kop niet laten hangen. Toen mijn vader zijn eerste chemokuur kreeg, ben ik meegegaan. De dokteren waren positief gestemd over de behandeling, en dat gaf ons vertrouwen.” 

Geloof hield Deckers ook in zijn kwaliteiten als keeper. Ooit was hij begonnen als linksbuiten bij de amateurs van JOS. Het geven van een puntgave voorzet ging hem echter lang niet zo goed af als het tegenhouden van ballen. Deckers keepte een jaar in de jeugdopleiding van Ajax en kwam later via de amateurs van FC Omniworld terecht bij AZ. De dag van zijn zestiende verjaardag, 20 juni 2005, was er een met een gouden randje. „Ik had getraind met Jong AZ toen meneer Van Gaal naar me toekwam. Hij zei tegen me: ‘Zet het geluid van je mobieltje aan en houd ‘m in de gaten. Het kan nog wel eens een heel mooie dag gaan worden.’ 

Ik schreeuwde het uit van geluk

’s Avonds belde Van Gaal zelf mij op en vertelde dat ik voortaan bij het eerste mee zou gaan trainen. Ik schreeuwde het uit van geluk.” Deckers debuteerde nooit in de hoofdmacht van de Alkmaarders, maar maakte wel deel uit van de selectie die met Van Gaal landskampioen landskampioen werd in 2009. Zijn debuut als prof maakte hij toen AZ hem een jaar uitleende aan Telstar. AZ verlengde zijn contract uiteindelijk niet, maar plots stond Ajax weer op de stoep. „Uiteindelijk heb ik alleen bij Jong Ajax gespeeld.” Deckers zag het eerste elftal wel kampioen worden in 2011. „Volgens mij heb ik die titel wel achter mijn naam staan.” 

De landstitels met AZ en Ajax wogen niet op tegen zijn definitieve doorbraak in het betaald voetbal. 
Deckers tekende in 2011 een contract bij Excelsior waar hij drie seizoenen de onbetwiste nummer één was. De rest is bekend. „Toen mijn situatie uitzichtloos was bij Excelsior gaf ik aan te willen vertrekken.” 

VVV toonde snel interesse. „VVV wilde me al tijdens de winterstop huren, maar dat zag ik niet zitten. Niki Mäenpää was eerste keus en dan zou ik weer op de bank terechtkomen.” Deckers kwam afgelopen zomer als vervanger van Mäenpää naar Venlo, de beste VVV’er van het afgelopen seizoen. Een flinke erfenis, maar een half jaar later is Deckers de minste gepasseerde doelman van de eerste divisie en hield hij acht keer de nul. Hij haalt zijn schouders op. „Ik had liever bovenaan gestaan met iets meer tegendoelpunten.” 
Met zijn vader gaat het inmiddels ook weer een stuk beter. „Zijn toestand is stabiel. Dat is het allerbelangrijkste.”