Faillissement van de sportbonden is onafwendbaar

Print
Faillissement van de sportbonden is onafwendbaar

Afbeelding: ANP

Dreigt het imago van het internationale toptennis een forse knauw te krijgen nu uit een onderzoek van de BBC blijkt dat matchfixing schering en inslag is, komt ATP-topman Chris Kermode plots met sussende woorden.

Geen sprake van dat de ATP de ogen sluit voor corruptie en bezwarende rapporten negeert. 
Als we Chris Kermode mogen geloven is het allemaal een verzinsel, sensatiejournalistiek die in geen enkel opzicht rijmt met de ‘nul-tolerantie’ die de ATP hoog in het vaandel draagt. Als voorzitters van grote sportbonden opstaan om uitslaande branden te blussen, weet u hoe laat het is. 

Het faillissement van de grote sportbonden is onafwendbaar. Eerst was er de totale ontmaskering van de FIFA, de wereldvoetbalbond die al jarenlang onder verdenking stond van louche deals en zakkenvullerij, maar op de een of andere manier altijd de dans ontsprong. 

Dankzij de vasthoudendheid van de FBI is het koninkrijk van Sepp Blatter en zijn corrupte vazallen eindelijk gevallen. Dat de dominosteentjes in de Zwitserse ‘villa manipulata’ één voor één omver zijn gekegeld, betekent overigens nog niet dat het mondiale voetbal automatisch in schone handen terecht zal komen. De FIFA was rot tot op het bot en zal vanaf de grond opnieuw moeten worden opgebouwd. 

Ook de atletiekbond zal zichzelf opnieuw moeten uitvinden, nu is aangetoond dat de IAAF onder het bewind van Lamine Diack allerlei dopingexcessen bewust jarenlang onder de pet heeft gehouden. 
En wat te denken van de UCI, de internationale wielerunie die begin 2015 genadeloos werd aangepakt in een rapport van CIRC, een onafhankelijke commissie die onderzoek deed naar het dopinggebruik in de afgelopen decennia? Ook al beweren ze zelf nog altijd het tegendeel, onder het voorzitterschap van Hein Verbruggen en Pat Quaid heeft de wielersport zoveel deuken opgelopen dat het maar de vraag is of ze er nog ooit van zal herstellen. 

De ethische codes en reglementen die ze aanhangen zijn slechts een maskerade voor profiteurs

Nog meer wantoestanden? Toen Ruben Acosta in 2009 van het toneel verdween als grote baas van de mondiale volleybalbond (FIVB) bleek dat hij 29,1 miljoen euro had weggesluisd naar privérekeningen. 
Het bestuur van grote sportbonden bestaat uit potentaatjes die niet worden verkozen om wat ze kunnen, maar louter om wie ze kennen. De ethische codes en reglementen die ze aanhangen zijn slechts een maskerade voor profiteurs. 

Eigenbelang eerst: het zou zomaar het grafschrift kunnen zijn voor de witteboordencriminelen die de mondiale sport besturen. Zelfkritiek, transparantie, rechtlijnigheid: het zijn waarden en normen die niet meer voorkomen in de grote sportbondenbijbel. 

Neem KNVB-directeur Bert van Oostveen. De constructie waarin Guus Hiddink werd aangesteld als bondscoach van Oranje en Danny Blind al van tevoren werd aangewezen als diens opvolger, bleek een groot fiasco, maar ook na het demasqué van Oranje in de EK-kwalificatie bleef Van Oostveen zijn handen wassen in onschuld. Het Deense bureau Play the Game onthulde vorig jaar dat slechts een op de drie sportbonden de jaarcijfers publiceert. Geen enkele bond gaf openheid van zaken over de vergoedingen van zijn bestuurders en personeel. 

Verantwoording afleggen zit niet in de genen van de sportbonden. Dat het zo lang heeft geduurd voordat dit gebrek aan zelfcontrole is afgestraft, komt ook door het wegkijkgedrag van de media.Wielerjournalisten wisten dertig jaar geleden al dat het peloton gespecialiseerd was in slikken en prikken, maar deden alsof hun neus bloedde. 

Financiële malversaties, dopingpraktijken: voor de traditionele sportjournalistiek die niet verder keek dan het scorebord, was het een ver-van-mijn-bed-show. En dat is het grotendeels nog altijd, ware het niet dat er nu wel dissidenten zijn (David Yallop, DavidWalsh, Pierre Ballester) die de beerput hebben geopend of op zijn minst een steen in de vijver hebben gegooid. 

Dat laatste was en is broodnodig. De beslotenheid waarin de grote sportbonden nog altijd opereren is een broeinest voor scheefgroei en corruptie. Dus geloof de ATP-baas vooral niet op zijn blauwe ogen als hij beweert dat de ATP niets weet van matchfixing in het tennis. 

Reageren? p.delait@mgl.nl 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →