Op herexamen voor het rijbewijs: de praktijk is simpeler

Print
Op herexamen voor het rijbewijs: de praktijk is simpeler

Afbeelding: illustratie Berend Vonk

Het vernieuwde theorie-examen voor het autorijbewijs blijkt zo moeilijk te zijn dat kandidaten massaal zakken. Verslaggever Ivar Hoekstra, geslaagd in 1989, nam de proef op de som en deed herexamen.

Een tamelijk alarmerend telefoontje vanuit Rijswijk. „Hallo meneer Hoekstra, het CBR hier. Is uw rijbewijs soms ingevorderd?” „Wat? Niet dat ik weet!” „Dan klopt er iets niet. Ik kan uw aanvraag voor het theorie-examen auto namelijk niet invoeren in onze computer.” „Nee hoor, mijn rijbewijs heb ik nog, ik wil gewoon nog een keer mijn theorie-examen doen.” „Ho, ho. Als er niets is gebeurd met uw rijbewijs, kunt u niet opnieuw op examen. Heeft u al theorie-examen gedaan voor het motorrijbewijs? Nee? Mooi, dan schrijf ik u daar voor in.” 

Oké, dat verschilt wel van het theorie- examen auto, maar niet heel veel. En zo sta ik vier dagen later op een dinsdagmiddag voor de ingang van het CBR-examengebouw met dezelfde kriebels die ik had voor mijn eindexamen. Onzin, want er hangt niks van af. Ik zal nooit motorrijlessen gaan nemen. Dat is voor mij en zeker voor de andere weggebruikers het beste. 

Net als 25 jaar geleden heb ik mij voorbereid op de 5-havo manier: boekje bladeren, plaatjes kijken. Meer moet dat niet zijn. Het is potdomme een theorie-examen, niet deWiskunde Olympiade. Drie dagen lang een paar uurtjes leren, dat moet toereikend zijn. Toch ben ik lang niet zeker van mijn zaak. Bij het doorbladeren van het theorieboek kwam ik er al snel achter dat er in 25 jaar veel is veranderd. Brommobielen, quads, hipsters op een Segway, sportievelingen op skeelers. De openbare weg kent veel meer rare kostgangers dan in 1989. En dan zijn er ook nog mini- rotondes, turbo-rotondes en wegen doorklieft met groene asfaltstrepen bijgekomen. 

Is dit de spermabank? Waarom moet ik in een hokje? 

Eenmaal binnen zoek ik naar mijn lotgenoten, een groepje van zo’n dertig man verwacht ik, waarmee ik in die ongetwijfeld gezellige zaal met tl-verlichting hetzelfde examen zal gaan afleggen. Het CBR is de enige plek waar alle lagen van de bevolking samensmelten. Burgers, boeren en buitenlui allemaal in hetzelfde schuitje. Van tevoren even snel de brave Pieter Hendrik Hagelslag spotten voor het betere afkijkwerk en na afloop de gezakte dommeriken troosten en in je vuistje lachen. 

Maar ik zie helemaal geen lotgenoten. Het lot treft mij alleen. In de hal moet ik een per e-mail toegezonden code invoeren in een zuil. Die zuil gebiedt mij eerst mijn mobiele telefoon in een locker op te bergen en plaats te nemen. Op een digitaal bord zie ik vijf minuten later dat ik naar de balie mag gaan. Daar zit een vrouw die mijn paspoort controleert en mij vervolgens doorverwijst naar de examenhal. „U heeft hokje acht.” Hokje acht? Is dit de spermabank? Waarom moet ik in een hokje? Nieuw beleid, zo blijkt. Om afkijken te voorkomen, heeft iedere kandidaat zijn eigen afgeschermde plekje met voor iedereen andere vragen. 

En die zijn lastig.Waar je vroeger op een groot diascherm grofkorrelige Kodakfoto’s zag met kruisingen waar van rechts een bejaarde in een Simca 1000 naderde en van links een nozem op een Puch, krijg je als kandidaat bij voorrangsvragen nu volgepropte computeranimaties voor je kiezen. Voor ik alle verkeersdeelnemers (bus, fiets, motor, auto, voetganger) heb weten te onderscheiden, is het al te laat om nog toe te komen aan de vraag wie er voorrang heeft. Tijd voorbij, volgende vraag. Ik voel me traag en oud. 

Na nog wat vragen over negatieve wegverkanting, centrifugale krachten en turbo-rotondes met verhoogde wegafscheiding en gladde wegdekpijlen, breekt mij rond vraag 30 het angstzweet uit. Nog twintig vragen te gaan. Ik ga falen. Zeker nu er vragen komen die niets met inzicht te maken hebben. 
Hoe strak je helm moet zitten, bijvoorbeeld. Hoe je motorolie bijvult. 

Ik koester nog een sprankje hoop dat ik er als een ware havist doorheen glip. In 1989 had ik tien fouten, en dat mocht nog net. Die tien fouten heb ik nu weer, maar je mag er nog maar zes hebben. GEZAKT meldt het computerscherm. 
Ontdaan loop ik de zaal uit. De vrouw aan de balie kijkt niet op of om. Troost moet je als CBR-kandidaat anno 2016 bij jezelf vinden. 


 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →