Tijdbom als medisch wonder

Print
Tijdbom als medisch wonder

Bij dit artikel is in de originele versie 1 foto gepubliceerd met het volgende bijschrift: Dokter Cornips controleert de operatiewond, net voordat Francis het ziekenhuis verlaat. Moeder Brenda kijkt toe. Afbeelding: Loraine Bodewes

Afgelopen najaar leek de wereld in te storten voor de 23-jarige Francis van Tol uit Weert, toen een cavernoom (bloedgezwel) in haar ruggenmerg werd geconstateerd. Artsen voorspelden dat er een kans was dat ze verlamd zou raken. Maar nu lijkt diezelfde wereld aan haar voeten te liggen. Eind januari werd ze succesvol geopereerd in het Maastrichts Universitair Medisch Centrum, dat ze vorige week al verliet. Lopend.


Blij en heel opgelucht is ze zeker. Al heeft ze al die tijd niet veel willen praten over haar aandoening, bekent Francis van Tol. Allemaal lief en goed bedoeld. „Maar er waren op een gegeven moment mensen die allemaal bloemen gingen sturen en zo. Alsof ik dood zou gaan. Terwijl ik er gewoon niet over na wilde denken.” 

Nu straalt ze. En wil ze best haar verhaal vertellen, net voordat ze kamer 12 van de afdeling mag verlaten. Samen met haar ouders die de goede afloop nog een beetje moeten laten bezinken. „Het lijkt wel alsof we een beschermengel hebben gehad”, zegt vader Hans van Tol. „Direct na de operatie heb ik constant over haar ledenmaten gewreven om te kijken of haar gevoel niet was weggevallen”, vult moeder Brenda aan. 

Het voelde echt niet goed

Het verhaal begint aan het eind van de zomer in 2015. Terwijl Francis aan het werk is op de kermis - haar ouders exploiteren kermisattracties - voelt ze vreemde tintelingen in een been. Later ook in een arm. Ze laat bloed prikken maar alles lijkt in orde te zijn. Korte tijd later - ze is met haar vriend in Apeldoorn aan het klussen in hun toekomstige woning - wordt ze geplaagd door hoofdpijn, duizelingen en nog meer tintelingen. „Het voelde echt niet goed.” Ze belandt op de spoedeisende hulp, een hersenscan levert echter niets op. „Ze dachten dat het tussen mijn oren zat.” 

Haar klachten nemen toe, haar huisarts doet allerlei testen. Zonder resultaat. Omdat ze zo duizelig is, stuurt hij haar door naar de kno-arts die eveneens geen oorzaak kan aanwijzen, waarna ze - tussendoor bezoekt ze nog natuurartsen - bij een neuroloog belandt die een nekscan laat uitvoeren. En dan is de diagnose snel gesteld en gaan de alarmbellen rinkelen. „Die man zette alles in gang zodat ik snel naar het Maastrichtse ziekenhuis kon, want daar zit expertise. Hij zei dat het geen kanker was, maar wel een bloedgezwel. Cavernoom genaamd. Ik had geen idee waar hij het over had. Ik weet dat je het eigenlijk niet moet doen, maar je doet het toch: je gaat op internet zoeken en dan schrik je wel, want je kunt dus verlamd raken. Ik dacht: waarom overkomt mij dit nu?” Ze is bang. „De angst dat het gezwel zou knappen en ik daardoor een dwarslaesie zou oplopen, was reëel. Ik liep met een tijdbom in mijn lijf.” 

De dokter wilde heel goed voorbereid zijn

Het gezin benadert enkele neurochirurgen maar die durven zoiets zeldzaams niet te opereren. „Zij verwezen ons naar dokter Cornips, dát was de specialist die we moesten hebben.” Zo geschiedt. Voor deze kinderneurochirurg is het duidelijk dat de tumor uit haar lijf moet. „Er zouden bloedingen kunnen optreden en die zouden fataal kunnen zijn”, zegt Hans van Tol. 

Het duurt een paar maanden voor het zover is „want die dokter wilde heel goed voorbereid zijn. Hij ging voor het beste team met de juiste mensen omdat het een zware operatie zou worden”. Hij zegt haar rekening te houden met uitval van ledematen en dat ze wellicht minimaal drie maanden tot wel een half jaar in een revalidatiecentrum moet herstellen. Hij zegt dat het een medisch wonder is als Francis lopend het ziekenhuis zou verlaten, vertelt de familie. 

Dat wonder geschiedt. „Op donderdag werd ik geopereerd, op de dinsdag en woensdag erna liep ik al. Zelfs trappen. De fysio had zoiets nog nooit meegemaakt”, grinnikt Francis. „Die operatie is meer dan geslaagd. Ze denken dat ze het bloedgezwel helemaal hebben kunnen weghalen. Over drie maanden volgt nog een scan, maar wij zijn er eigenlijk wel gerust op. De credits zijn voor dokter Cornips. En voor onze dochter want zij is een echte doorzetter”, verklaren de ouders. 

En dat heeft ze blijkbaar niet van een vreemde, want de familie Van Tol exploiteert kermisattracties en weet van aanpakken. „We maken werkweken van zeven dagen. Stilzitten kunnen wij niet. Francis was achttien toen ze in haar eentje een attractie in Praag runde.” 

Dat doet ze voorlopig even niet. Ze gaat in Weert revalideren en thuis uitrusten op de bank, met yorkshireterriër Bibi aan haar zijde, want die heeft ze gemist. En daarna aan de slag in Apeldoorn. In haar nieuwe huis en in het autobedrijf van haar vriend. De wereld ligt weer aan haar voeten. 

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →