De dood als verzoekplaat

Print
De dood als verzoekplaat

Afbeelding: Fotolia

Het woord van de week? Huppakee. Het zat in een documentaire op tv over de levenseindekliniek in Den Haag. ‘Huppakee, weg’, herhaalde een vrouw die dood wilde steeds, voordat zij thuis in haar leunstoel naar de overkant werd gespoten.


Huppakee, een enkeltje naar het land van Magere Hein, alstublieft. 
Wie in Nederland euthanasie wil, moet steun krijgen van de eigen arts en een tweede die speciaal is aangesteld om zulke verzoeken te beoordelen. Zij kijken of sprake is van ‘ondraaglijk’ en ‘uitzichtloos’ lijden. Die twee begrippen zijn het graniet waarop het huis van de euthanasie is gebouwd.Wie niet aan de criteria voldoet, maar toch niet meer onder de mensen wil zijn, kan naar de levenseindekliniek. 
Raar woord overigens. Kliniek suggereert genezing, maar de behandeling is pas geslaagd als de patiënt dood is. 
In Den Haag werd weinig gesproken over ondraaglijk en uitzichtloos. In de levenseindekliniek trekken de artsen ruimere jassen aan. 

Patiënten waren vooral ‘klaar met het leven’, hadden het ‘helemaal gehad’, en wilden niet meer, want ‘op is op’. Onlangs ontraadde een commissie nog met klem om ook voor deze groep euthanasie mogelijk te maken.Want dan is het einde zoek. Sorry voor de ongelukkige beeldspraak. 
Een tegenslag voor de Levenseindekliniek? 

Niet echt. Net als bij sektes wordt het geloof in de missie er alleen maar sterker door. En de kliniek heeft de tijdgeest mee. De mens wil de regie over hemel en aarde.Wat is de dood straks meer dan een verzoekplaat? 

Reageren? g.kessels@mgl.nl 
 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →