Wie schuilt achter die populaire (nep)bejaarde?

Print
Wie schuilt achter die populaire (nep)bejaarde?

Afbeelding: Standaard.be

Het mysterie Hendrik Groen houdt lezers al twee jaar bezig. Zeker nu zijn tweede, alweer geheime, dagboek net uit is.

Moeten we Hendrik Groen zoeken in het Eduard Douwes Dekkerhuis? Of toch in verpleeghuis De Die? Lezer Ans Velthuijsen (86) houdt het op ’t Schouw. „Daar was net een verbouwing, precies toen Hendrik Groen daarover schreef. Als ik dan lees dat hij daar in een winkel komt, denk ik: daar zou het weleens kunnen zijn.” Maar ja, lacht ze: het Korthagenhuis had ook net een verbouwing.Het is precies dat gevoel van herkenning dat het eerste dagboek Pogingen iets van het leven te maken van de geheimzinnige Groen in Amsterdam-Noord een nog grotere bestseller heeft gemaakt dan in de rest van het land. Volgens zijn geheime dagboeken woont de nu 85-jarige Groen in een bejaardenhuis in Amsterdam-Noord. Daarvan zijn er een stuk of acht. Dus waar hij elke dag een mild spottend stukje schrijft over zijn ‘eeuwige all-inclusive’, het blijft een mysterie. Ook in ’t Schouw. „Die vraag gaat nog steeds rond bij de koffie”, beaamt locatiemanager Hans Mijnen. Maar nee. Ook Mijnen heeft de tegen de directrice van het verzorgingshuis rebellerende aanvoerder van de ‘Oud-maar-niet-doodclub’ niet in het vizier. „De vraag is of het iemand is die in Noord woont.” Hij leest het boek met plezier. „Door de manier van schrijven, met veel humor. Het is ook voor iemand uit de verpleging heel herkenbaar.” 

De vraag is of het iemand is die in Noord woont.

Hij rijdt bij ons door het dorp, was het gevoel dat Marieke Maars (51) uit Broek in Waterland, iets ten noorden van de hoofdstad, kreeg bij het lezen. Maar ook de kritiek op de manier waarop we onze ouderen wegstoppen, sprak haar aan. „Hoe we met z’n allen zo tekortschieten. Tegelijk is het boek een schop onder de kont voor de oudere garde. Het is nog steeds hun eigen verantwoordelijkheid om iets van het leven te maken.”
Ook in het zojuist verschenen nieuwe dagboek Zolang er leven is speelt de noordzijde van Amsterdam weer een mooie bijrol door de uitstapjes die Groen in de omgeving maakt per scootmobiel; naar een ijssalon, een pannenkoekenhuis, de Noorderbegraafplaats of een zorgboerderij. In zijn wildste fantasieën stuurt hij zijn ‘scoot’ hartje winter zo de bevroren Gouwzee op, richting Marken. Dat spreekt aan in Noord, zegt Anne-Mariken Raukema van de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Namens de bibliotheken organiseert ze evenementen, zoals vorig jaar in de Buiksloterkerk, rond Hendrik Groen. „Een stampvolle avond.” Maar van het plan dat te herhalen in Amsterdam-West kwam ze snel terug toen bleek dat het boek in Noord ruim tien keer zo veel verkocht als in de Westerstraat. „Hendrik Groen is iets van henzelf. Ze voelen zich niet zozeer Amsterdammers, het zijn Noorderlingen. Het IJ is een mentale grens.”

In zijn wildste fantasieën stuurt hij zijn ‘scoot’ hartje winter zo de bevroren Gouwzee op, richting Marken.

Bij boekhandel Van der Plas op het Buikslotermeerplein wordt de plaatselijke trots al anderhalf jaar van harte aanbevolen. „We vonden het meteen een geweldig boek. Iedereen die wel eens in een bejaardenhuis komt voelt: zo is het”, zegt eigenaar Frank Reijgwart. Ook landelijk staat het al het hele jaar in de top 60 best verkochte boeken. De vertaalrechten zijn verkocht aan 25 landen en er komt een tv-serie. Bij Van der Plas gaan nog steeds allerlei speculaties over de toonbank. „Dát bejaardenhuis kan het niet zijn, want dat heeft geen vijf verdiepingen”, zo vat Reijgwart de bespiegelingen van zijn klanten samen. „Maar dát bejaardenhuis kan ook niet, want daar hebben ze geen aquarium. Zo zijn er heel veel aanwijzingen en niemand die het weet.” Ook Reijgwart niet. ‘Bij boekhandel Van der Plas in ons winkelcentrum sta ik al weken op plek één’, zei Groen zelf in een cryptisch interview met Torpedo Magazine, waar het voor hem in 2013 allemaal begon met een dagelijks weblog. „Misschien is hij hier geweest, ik weet het niet”, zegt Reijgwart. „Er zit weleens iemand tussen van wie je denkt: dat zou Hendrik Groen kunnen zijn.”

Er zit weleens iemand tussen van wie je denkt: dat zou Hendrik Groen kunnen zijn.

Of schrijft Hendrik niet zelf en wordt hij geholpen door iemand die geregeld bij hem over de vloer komt met een bandrecorder, vraagt Reijgwart zich af. Zo hebben veel kranten op hun boekenpagina’s namen van schrijvers genoemd die schuil zouden kunnen gaan achter dit pseudoniem. Stijn Aerden, Paul Abels, Paulien Cornelisse, Arnon Grunberg zelfs. Dat Hendrik Groen echt 85 jaar oud is, lijkt bijna niemand voor mogelijk te houden.
In de Buiksloterkerk gaan al deze namen over de tong. „Het lijkt wel Wie is de Mol?”, zegt schrijver Kluun bij het aannemen van het eerste exemplaar. „Ik werd erop aangekeken dat ik nadacht over de vraag hoe ik mijn eerste boek het beste aan de man kon brengen. Maar wat een briljant idee om jezelf nooit bekend te maken.” Hij is alle vragenstellers voor: „Ik Hendrik Groen? Mocht ik willen...”

 Hendrik Groen - Zolang er leven is. Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Uitgeverij Meulenhoff, 19,99 euro.