De beste clown ter wereld, maar niet leuk

Print
De beste clown ter wereld, maar niet leuk

Niet om te lachen. Afbeelding: Fotolia

In de studio van SBS zat Mark van Bommel zonder krullen. Die had hij aan Fortuna gedoneerd of op de kop van Ronald Waterreus gezet. Die laatste zat een dag later namelijk met opvallend veel krullen aan dezelfde tafel. De krullenloze en de krullenbol dachten wel hetzelfde. Dat PSV-Atlético Madrid een heel interessante wedstrijd ging worden. Dat dacht ik ook. Al weken warm gemaakt voor dit speciale dit speciale gerecht, moest het wel een smulpartij worden.


De voorpret deed me denken aan de keer dat het Russisch Staatscircus naar mijn woonplaats kwam, ergens eind jaren zeventig. Want dat circus had volgens mijn ouders de beste clown ter wereld: Oleg Popov, de Cruijff onder de harlekijns. 
Dat werd lachen, gieren brullen! Op de eerste rij zat ik er helemaal klaar voor. Go, Popov! 

Na twee uur liep ik gedesillusioneerd de tent uit. Popov bleek geen type-Bassie, maar een depressieve Oostblokker zonder ballonnen en flapschoenen, waar ik geen seconde om moest lachen. Volgens mijn vader omdat ik de geniale humor van de clown niet begreep. „Je bent nog te jong. Popov is een tragikomisch mimespeler.” Tragisch was het inderdaad, komisch voor geen meter. 

Woensdag keek ik met het 9-jarige voetbalmaffe zoontje van goede vrienden naar PSV-Atlético Madrid. 
Hij mocht er speciaal voor opblijven en was, net als ik destijds met Popov, helemaal opgewonden. Ik zag die opwinding na een half uurtje van hem afglijden als een ouwe onderbroek. „Waarom doet niemand een trucje? Ze spelen elkaar helemaal niet uit.” „Ja, knap hé”, zei ik, „de trainers hebben hun teams zo opgesteld dat ze elkaar het voetballen onmogelijk maken.” Als volwassene zag ik een meeslepende strijd tussen twee vechtmachines die elkaar in hoog tempo bestreden, maar twee vragende kinderogen zagen 22 spelers die elkaar geen centimeter ruimte gaven om te spelen. Geen panna’s, geen schaartjes, geen hakkentrucjes. Niets dat hij met zijn vriendjes op het schoolplein uitprobeert, zag hij terug. 

Net als ik destijds geen boodschap had aan de verstilde, intellectuele humor van clown- Popov, had dit jongetje geen boodschap aan het door coach Cocu gesmeden tactisch meesterwerk. De avond ervoor was hij ook al teleurgesteld. Toen speelde zijn held Messi met Barcelona tegen Arsenal. Hij had alleen de eerste helft mogen zien en zag dat zijn idool werd tegengehouden door een muur van vijf verdedigers. Gemetseld door een Fransman die zijn Gunners normaal laat aanvallen, maar nu zijn kanonnen in het eigen strafschopgebied had geposteerd. 

Toen Messi aan het eind van de wedstrijd toch nog twee gaatjes in die muur vond, lag hij al te slapen. 
En voor een countergoal en een penalty, maakte zijn vader hem niet wakker. 

Hoe prestigieus ook, de Champions League is te vaak het bal van de angst. Zeker in de eerste wedstrijd van het knock-out systeem is de ‘nul’ heilig. Alleen leuk voor de gevorderde voetbalkijker die heeft geleerd dat het in dit circus niet om de lach maar het resultaat gaat. En dat resultaat was, zeker voor PSV, fantastisch. Alle lof. 
Al blijft een jongetje van negen jaar voor de return niet meer op, vrees ik. 

Reageren? i.hoekstra@mgl.nl 


 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →