Heb jij ook last van netflixisering?

Print
Heb jij ook last van netflixisering?

Kevin Spacey in House of Cards Afbeelding: MGL

Netflixisering. Soms heb je van die termen die plotseling, vanuit het niets, opduiken en de toverwoorden van de moderne tijd worden.

Ik heb geen abonnement op Netflix of vergelijkbare diensten. Ik voel ook niet de aandrang om op elk door mij gewenst moment van de dag of nacht zes of zestien afleveringen van een bepaalde tv-serie achter elkaar te zien. Ik lees dat vier op de tien Nederlanders wel aan ‘binge-watching’, zoals dat in de VS wordt genoemd, doen. Het is een verslaving. Of die verslaving ook gevaarlijk is - er lijkt een relatie met depressies te zijn - wordt onderzocht. Ik krijg wel eens vragen van mensen die willen weten wat ik vind van een bepaalde serie. As ik dan zeg dat ik die serie niet volg, zijn ze, merk ik, licht verbijsterd. Terwijl ik op mijn beurt verbijsterd ben door de vraag waar ze de tijd vandaan halen. In het weekeinde las ik een artikel in The Washington Post over House of Cards. De centrale vraag was of die veelgeprezen serie nu, in het nieuwe seizoen, plotseling in kwaliteit is afgenomen of dat het - als je het goede acteren buiten beschouwing laat - altijd al een soap-opera met opgeblazen pretenties is geweest. In het artikel werd het punt gemaakt dat bij tv-kijken te veel en te snel iets ten koste gaat van de beleving. Het kijken naar een reeks afleveringen van een serie in korte tijd is als met hoge snelheid over een snelweg rijden. Je ziet de mestvaalten en lelijke gebouwen langs de weg niet meer. Het doet me ook denken aan gulzigerds bij het lopend buffet. Ze scheppen een bord vol beenham, pakken er alvast een kaasplank bij, een bak friet (extra mayonaise), ijs met aardbeien en een vaas witbier. De helft blijft over en wat naar binnen gaat, zorgt voor een vaag schuldgevoel.