Vrouwendag: ‘Vrouwen knokken niet meer’

Print
Vrouwendag: ‘Vrouwen knokken niet meer’

Thea Moors: „Tegenwoordig gaan vrouwen echt niet meer de straat op.” Afbeelding: Mijntje Wismans

Het woord feminist neemt Thea Moors liever niet in de mond. Daar kleeft een zure smaak aan. „Ik was fel, maar niet verbeten.” Moors - de eerste vrouwelijke wethouder van Tegelen - kijkt op Internationale Vrouwendag vooruit.


Thea Moors ziet ze vaak van hot naar her rennen: die vrouwen van tegenwoordig die fulltime werken en daarnaast moeten zorgen voor de kinderen en het huishouden. Moe wordt ze ervan als ze het ziet. „Nee, ik benijd jullie generatie vrouwen niet in dat opzicht.Er wordt een te grote wissel getrokken op de vrouwen van nu. Die rennen zich kapot.” 

Ja, die vrouwen verdienen tegenwoordig misschien wel hun eigen geld en zijn financieel onafhankelijk van hun partner, maar of de kwaliteit van hun leven daarmee is verbeterd, is nog maar de vraag, zegt Moors. Vrouwenemancipatie is volgens haar dan ook veel meer dan onafhankelijk zijn. Het gaat erom dat je keuzes kunt maken. „Ik heb er geen moeite mee dat vrouwen ervoor kiezen niet te werken en te gaan zorgen voor de kinderen. Die kiezen daarvoor. En zodra ze kunnen kiezen en niet iets moeten, is er sprake van emancipatie.” 

Een gehuwde vrouw hoorde thuis te zijn

Zelf had zij die keuze niet. Toen ze begin twintig was en trouwde - halverwege de jaren vijftig - hield per direct haar baan bij de Belastingdienst op. Een gehuwde vrouw hoorde thuis te zijn, zo ging dat in die tijd. „Iedereen vond het gek, maar het was nu eenmaal zo. Ik ben er een poosje boos over geweest en daarna ging ik over tot de orde van de dag.” 

Moors blijft niet lang thuiszitten. Ze gaat als vrijwilligster aan de slag, zoals bij de Katholieke Vrouwengilde en de Vrouwenadviescommissie die zich bezighield metWoningbouw. „Ik zie die mannen nog achter het raam staan naar ons te kijken. Gniffelend, dat een groep vrouwen ze kwamen vertellen dat er bij de bouw van een woning ook zaken waren die voor vrouwen van belang waren. De stopcontacten bijvoorbeeld. Die zaten in die woningen van toen te hoog. Dan kon je echt niet stofzuigen. Dat moest anders. Ja, als wij onze mond niet roerden, gebeurde er niets.” 

Als vrouwen niet willen, waar ligt dat dan aan? 

Moors valt op. Het CDA vraagt haar begin jaren tachtig om zich kandidaat stellen voor de gemeenteraad. Dat doet ze en in 1986 wordt Moors als raadslid beëdigd. In 1998 wordt ze de eerste vrouwelijke wethouder van Tegelen, dan nog een zelfstandige gemeente. „Ja, het was rijkelijk laat dat pas eind jaren negentig een vrouw in het college kwam. In Venlo waren ze daar veel eerder mee. Ik weet niet waarom Tegelen laat was. Misschien waren er geen geschikte vrouwen of wilden de vrouwen niet. Die vraag stel ik me nog steeds. Waarom lukt het bedrijven niet om meer vrouwen in topposities te krijgen? Zijn ze er niet, of willen ze niet? En als vrouwen niet willen, waar ligt dat dan aan? Dat blijft toch wel een actueel punt.” 

Volgens Moors is het naïef om te denken dat het klaar is met de strijd voor gelijke rechten tussen mannen en vrouwen. „Wat te denken van de gelijkheid van pensioenen en gelijke lonen? En, ook belangrijk, we weten dat er over een tijd niet voldoende werk is voor iedereen. Als we iedereen een gelijke kans willen geven, moet je anders gaan denken over banen. Creëer meer deeltijdbanen of duobanen, zodat ook vrouwen die niet zestig uur per week willen werken, maar wel een hoge functie ambiëren aan de slag kunnen.Want waarom zou je zo hard werken, terwijl de kwaliteit van het leven daalt? Het probleem is dat mannen daarover moeten beslissen en de meesten vinden het niet prettig om hun terrein prijs te geven. Maar met mannen kun je best werken en je hebt ze nodig om als vrouw te kunnen emanciperen. Maar weinig mannen beseffen dat, maar dat is hopelijk een kwestie van tijd. Het verschil met vroeger is dat vrouwen er toen nog echt voor wilde knokken. Je kent de beelden toch wel van de Dolle Mina’s in Amsterdam? Maar tegenwoordig gaan vrouwen echt niet meer de straat op. Ja, de vakbond. Die nog wel.”

Vrouwen zijn onvoldoende solidair met elkaar, vindt ze. „Zij kijken vaak wantrouwend naar de ander. Ik begrijp bijvoorbeeld niet waarom vrouwen niet op vrouwen stemmen. Mannen hebben altijd veel meer stemmen. Ik stem altijd op een vrouw. Als ze op een lijst staat, zal ze wel capaciteit hebben, denk ik dan.” 

Wie Moors kent, kent haar als een gedreven persoonlijkheid. La Pasionaria noemden haar collega’s haar. Een geuzennaam, zegt ze. „Ik ben altijd gedreven en als het in het belang is van mijn mede-mens kan ik heel ver gaan.” 

Komende zondag vertelt Moors haar verhaal in de Nieuwe Scene in Venlo voorafgaand aan de film ‘Suffragette’. 


 

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje