Leeftijd maakt geen fluit uit

Print
Leeftijd maakt geen fluit uit

Afbeelding: Ermindo Armino

Bejaarde arbiters, je ziet ze bijna niet meer in het Limburgse amateurvoetbal. De 77-jarige Harrie Sieben uit Elsloo is de oudste van allemaal. „Nooit gedacht dat ik er zoveel plezier aan zou beleven. Zonder fluit kan ik niet leven.”

Hij moet er hartelijk om lachen. Een wedstrijd gestaakt? „Nee, nog nooit.” Bedreigd? „Niet gebeurd.” En aangevallen? „Eén keertje maar. Bij een wedstrijd van Wit Groen in Vaals gaf ik de aanvoerder een gele kaart voor een forse overtreding. Hij rende achter me aan en trok me aan het shirtje om me staande te houden. Toen moest ik wel rood trekken. Bijna niet te geloven, maar het is het enige incident dat ik me kan herinneren.”
Harrie Sieben, 77 jaar, en nog steeds gepassioneerd scheidsrechter. Niemand die hem dat op die leeftijd in Limburg nadoet. Al 41 jaar gaat hij fluitend naar de amateurvelden. Van Gronsveld tot Venray, van Landgraaf tot Weert. Elk weekend is hij drie keer in de weer om wedstrijden in goede banen te leiden. Hij schopte het tot de eerste klasse van de KNVB en ontfermt zich nu over de jeugd en de minder getalenteerde senioren. Op het veld én in de zaal. Ruim vierduizend duels staan inmiddels achter zijn naam. En de teller loopt nog steeds door. „Ach, wat is leeftijd? Ik voel me fit. Dat fluiten gaat me nog steeds goed af. Het omgaan met de mensen, geweldig. Nooit gedacht dat ik daar zoveel plezier aan zou beleven. Spijt heb ik vooral dat ik niet eerder ben begonnen. Wie weet hoever ik dan had kunnen komen. Leiding geven aan 22 voetballers en samen met een goed gevoel van het veld stappen. Er bestaat niks mooiers.” Dan schaterend: „Zonder fluit kan ik niet leven. Ik neem ‘m nog net niet mee naar bed, al ligt-ie wel in de buurt....” 

Zonder fluit kan ik niet leven.

Zijn onafscheidelijke zwarte tas ruimt hij altijd zelf in. „Eén keer heeft mijn vrouw dat gedaan. Had ik geen sokken bij me....” Een TomTom is niet aan hem besteed. Sportparken in de provincie kan-ie blindelings vinden.
Ziet hij regionale verschillen? „Jazeker”, klinkt het zonder spoor van twijfel. „Voetballers in Noord-Limburg zijn rustig en gedisciplineerd. Je voelt daar echt het respect voor het gezag. In de regio Kerkrade spelen ze over het algemeen hard en in Maastricht praten de jongens veel meer in het veld. Daar vragen ze bij elke beslissing om uitleg. In Partij sta je met agrariërs op het veld en bij DBSV in Maastricht heb je te maken met veel buitenlandse studenten. Brazilianen, Italianen, het loopt er allemaal rond. Geschoolde jongens die zich keurig gedragen. Dan houd je moeiteloos de kaarten op zak.” 

Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.