Onno Hoes is er weer klaar voor

Print
Onno Hoes is er weer klaar voor

Afbeelding: Ermindo Armino

Gebroken was hij, Onno Hoes. Na twee affaires moest hij afstand doen van wat hij zijn droombaan noemde: burgemeester van Maastricht. Hoes maakte zijn hoofd leeg, zette de frustraties aan de kant en kijkt inmiddels weer vooruit. Met zijn verleden als stevige basis. Een gesprek over de band met zijn ouders, homodiscriminatie en de toekomst. „Ik ben er weer klaar voor.”

Een meisje op een molentje. Breed lachend, de haren dansend in de wind. Onno Hoes (54) kan de zwart-witbeelden weer zien. Hij kan er weer over praten. Iets dat hij lang niet kon. Te emotioneel. Te confronterend. Het meisje in kwestie is zijn moeder.

Even voor de Tweede Wereldoorlog. Een jonge en onbevangen Emma de Winter. Die dan nog totaal niet weet wat haar als joods meisje boven het hoofd hangt. Niet veel later zit ze ondergedoken. Alleen. Haar ouders en broertjes en zusjes zitten elders. Ze houden zich schuil, in de hoop te kunnen ontsnappen aan de gruweldaden van de nazi’s. Dat lukt. Na de oorlog komen ze weer bij elkaar. Ze hebben het overleefd. Allemaal. Het gezin De Winter wordt herenigd. Maar Emma, dat kleine meisje op dat molentje, is voorgoed getekend. 

Haar zoon Onno Hoes staat anno 2016 vaak stil bij het verleden van zijn ouders. Misschien wel meer dan ooit. Emma huwt Ton Hoes. Een joodse vrouw met een katholieke man. Het laat de wenkbrauwen in Brabant fronsen. Het echtpaar Hoes trekt zich er weinig van aan. Hard werken en sociaal-maatschappelijk bezig zijn, luidt het credo in huize Hoes. Vader Hoes is voorzitter van de lokale en regionale VVD, moeder Hoes-De Winter zit namens die partij in de gemeenteraad van Den Bosch. Haar portefeuille is gevuld met vooral sociale onderwerpen. Iets voor de mensen betekenen. 

Mijn moeder stond altijd klaar om te helpen

Onno Hoes, zijn twee zussen en zijn broer krijgen het met de paplepel ingegoten. De ouders zijn altijd druk. Met de eigen textielgroothandel, met de politiek, met mensen helpen. „Ik weet nog goed dat ’s avonds regelmatig de telefoon ging. Belde weer iemand voor hulp bij een probleem. Mijn moeder stond altijd klaar om te helpen. En dat de aardappelen dan aanbrandden, ach, dat was dan maar zo. Eerst moest die beller geholpen worden.” 

Niet dat Onno Hoes zijn ouders veel heeft moeten missen in zijn jeugd. Althans, zo ervaart hij het niet. „Natuurlijk waren ze veel onderweg. Het kwam zelden voor dat wij als gezin compleet voor de televisie zaten. Maar dat heeft ons wel gevormd. Het oorlogsverleden van mijn ouders (Hoes’ vader diende vrijwillig in Nederlands-Indië, red.) en daarna die grote maatschappelijke betrokkenheid. Het heeft ons als kinderen allemaal een groot verantwoordelijkheidsgevoel gegeven. Je krijgt het niet voor niks in het leven. Onze opdracht is andere mensen helpen. Nog steeds.” 

Hoes denkt veel na over de band met zijn inmiddels overleden ouders. Zeker als hij in de zomer van 2015 door Scandinavië trekt. Even daarvoor is hij afgetreden als burgemeester van Maastricht. Een tweede affaire rond zijn privéleven wordt hem fataal. Hoes besluit op te stappen. 
In Scandinavië probeert hij zijn hoofd leeg te maken. Zichzelf terug te vinden. Hij denkt na. Hij denkt veel na. Over het leven. Over zichzelf. Over zijn ouders. „Ik ben me nog beter gaan realiseren waar ik vandaan kom. Ik zie het als mijn opdracht om het levenswerk van mijn ouders, dat zich inzetten voor anderen, voort te zetten. Zo spannend is het allemaal niet in het leven. Je wordt gevormd door je ouders en daar ga je mee verder. Dat gevoel heeft me rust gegeven.”

Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje