Ouderwets, maar effectief

Print
Ouderwets, maar effectief

Afbeelding: MGL

Ik was vorige week op een bijeenkomst over burgerkracht toen ik tijdens het avondeten dit verhaal hoorde. Het speelt zich af in Limburg, in een plaats waar al jaren wordt geklaagd over hangjongeren die overlast veroorzaken.

Niet ver van de plek waar de jongeren rondjes draaien met brommers of in auto’s met lopende motoren hangen te ‘chillen’, woont een bejaarde dame. De herrie die de jongeren maken, overstemt het geluid van haar televisie. Ze staat op, doet haar jas aan en loopt naar buiten, richting groepje jongeren. Ze spreekt degene aan van wie ze vermoedt dat die de leider is. Dag jongeman, jullie maken zoveel herrie dat ik mijn eigen televisie niet meer kan horen, zegt ze. Is dat zo, zegt de jongen. Hij zegt dat hij zich dat niet heeft gerealiseerd. Hij geeft wat instructies en het wordt stil. Dankuwel, zegt de dame. 

Later vertelt ze dit verhaal tegen haar dochter als die op bezoek komt. Dat je dat hebt gedurfd, god- weet wat allemaal had kunnen gebeuren, zegt de dochter. Nee, het ging eigenlijk heel goed, zegt haar moeder. Die vertelt dat ze zelfs nog een tweede keer ’s avonds naar buiten is gegaan toen het lawaai weer begon toe te nemen. Toen hoefde ze helemaal niets te zeggen. Toen ze naderde, werd al gezwaaid van ‘we hebben het begrepen’. We praten er nog even over na. Wat haar moeder heeft gedaan, is eigenlijk heel ‘ouderwets’. Ik kan me nog goed herinneren dat ik als kind en puber ook werd aangesproken door ouderen, ook vreemden, als ik me niet gedroeg. Daar zijn we collectief mee gestopt. Tegenwoordig bellen we de politie.