Max slaat met de deuren (bekijk ook de graphic)

Print
Max slaat met de deuren (bekijk ook de graphic)

Gespiegeld in de helm van een monteur: Max Verstappen tijdens de bandenwissel die hem kostbare seconden kostte. Afbeelding: ANP

Al na één race is de toon gezet bij Toro Rosso. Wat leek te kunnen eindigen in een glorieuze opening van het seizoen, mondde uit in slaande deuren. Max Verstappen voelde zich het kind van de rekening en liet zijn ongenoegen luid blijken. Aan die staat van beleg leek, ook na lang debatteren, nog geen einde gekomen.

Bekijk hier een graphic met uitslagen van het F1-seizoen 2016



Met ferme tred walst Max Verstappen door het rennerskwartier. Vuurspuwende ogen, de blik strak voor zich uit. Hij is zojuist, na een teleurstellende tiende plaats in de Grand Prix van Australië, ziedend uit zijn auto gestapt. De Limburger zoekt de snelste route naar zijn kleedhok in de hospitalityruimte van Toro Rosso, waar vader Jos al staat te wachten. Met een ferme klap slaat de coureur de deur achter zich dicht, met in zijn kielzog teambaas Franz Tost. Die voelt onraad en voegt zich bij vader en zoon. Daarna ontstaat een ijzige stilte. De schuifdeuren van de ontvangstruimte gaan dicht. Pottenkijkers zijn even niet welkom; het is tijd voor crisisoverleg. 

Het is het voorlopig einde van een heet middagje Melbourne, waar de eerste Formule 1-race van het jaar uitmondt in een sfeer van achterdocht en wantrouwen. Een vervolg op Singapore 2015, waar Verstappen een teamorder naast zich neerlegde en ‘no’ zei op het verzoek van plek te wisselen met Carlos Sainz. Die houding leverde de jonge coureur toen veel lof op. Hij werd er door de autosportbond FIA voor beloond met de prijs van ‘persoonlijkheid van het jaar’, iets wat de Spanjaard nog niet vergeten lijkt. Die toont zich nu van zijn stugste kant door geen plaats te maken voor de snellere Verstappen. 

Botsende ego’s op een héél ongelukkig moment

De Limburger klaagt steen en been over de boordradio, maar vindt weinig gehoor. Kortom, botsende ego’s op een héél ongelukkig moment: bij het begin van het seizoen. Dat het zover kwam, lag aan de pitstops van Verstappen en Sainz halverwege de race. Op dat moment rijden de twee op een voortreffelijke vierde en vijfde plaats, maar moeten nog één keer naar de pits voor een bandenwissel. Uit tactische overwegingen is het een ongeschreven wet in de Formule 1 dat bij een dergelijk scenario de best geklasseerde rijder als eerste de pits in duikt, Verstappen in dit geval dus. In ronde 31 is het echter Sainz die aangeeft dat hij dringend nieuwe banden nodig heeft en besluit de pits op te zoeken. Als één ronde later ook Verstappen voor zijn wissel komt, is het team daar niet klaar voor. De banden liggen niet op hun plek en Verstappen verliest bijna zeven seconden door het geklungel. 

Veel beroerder voor hem is echter dat hij achter Sainz, die er tien ronden over doet om de tragere Jolyon Palmer in de Renault voorbij te komen, op de baan belandt. Dat het zover komt, heeft volgens Tost een reden. „Carlos blokkeerde zijn voorwielen, daarom riepen we hem binnen. Max kwam vervolgens zonder dat wij het wisten.” 

Scheldend en tierend verzoekt hij de teamleiding in te grijpen

Op dat moment zijn alle kansen op een topklassering verkeken en kookt Verstappen van woede. „Het zal wel miscommunicatie met het team zijn, maar ik had eerder dan Carlos aangegeven dat ik naar de pits wilde voor nieuwe banden”, verklaart Verstappen, als hij zich na een afkoelingsperiode en overleg met de ingenieurs redelijk mild uit. 

In het heetst van de strijd gebruikt Verstappen fermere taal. Scheldend en tierend verzoekt hij de teamleiding in te grijpen, omdat Sainz maar niet voorbij Palmer komt. „Come on, we have to do something”, klinkt het. En even later: „It’s a joke.” Tegen die tijd is de Spanjaard voorbij de Brit, maar blijft hij steken achter de langzamere Valtteri Bottas. Twee ronden voor het einde van de race leidt de ergernis er bijna toe dat de twee elkaar van de baan rammen. Sainz blokkeert zijn wielen, waarna Verstappen hem niet meer kan ontwijken. 

Stukken plaatwerk vliegen in het rond, Verstappen spint, maar kan zijn race vervolgen om uiteindelijk - achter Sainz - als tiende over de finish te snellen. Eén WK puntje is de schrale oogst van een race vol ergernis. „Terwijl een vijfde plaats mogelijk was geweest”, denkt Verstappen. „Dit ene punt maakt mij geen zak uit.” 

Hier was zoveel meer mogelijk geweest

Die gemiste kans en vooral de wijze waarop Toro Rosso in de ogen van Verstappen de mogelijkheden voor een topklassering heeft verkwanseld, zetten meteen na afloop kwaad bloed. De gezichten bij Toro Rosso staan op oorlog; de sfeer is ijzig kil. Pas na bijna twee uur teamoverleg schuift Verstappen aan bij de pers. De eerste woede is dan geweken, maar de teleurstelling druipt er nog altijd vanaf. „Hier was zoveel meer mogelijk geweest. Dat is het meest frustrerende.” Wat hij geleerd heeft ervan? „Dat dit niet meer moet gebeuren. We moeten betere afspraken maken.” 

Nog even rept Verstappen over teamorders. „Ik was sneller, de hele race. Dat is Carlos ook verteld, maar hij heeft er niets mee gedaan. Ik weet genoeg voor een volgende keer...” Een minzaam glimlachje volgt. „Ik ben blij naar huis te gaan.” Sainz houdt zich op de vlakte en beweert geen teamorder gehoord te hebben: „Ik herinner mij dat niet. Voor mij is het ook geen thema.” 

Dat is het duidelijk wel. Als Franz Tost om nadere uitleg wordt gevraagd, geeft de teambaas aan daar geen zin te hebben. Nors draait hij zich om, loopt naar zijn kantoortje en slaat de deur dusdanig hard dicht dat de sponningen bijna losschieten. 
Wordt vervolgd, over twee weken in Bahrein.