Er was altijd wel een Cruijff om van te houden

Print
Er was altijd wel een Cruijff om van te houden

Het Nederlands elftal stond gisteren tijdens de oefeninterland tegen Frankrijk in de 14de minuut stil bij de dood van Johan Cruijff. In de Are- na was het vo´o´r de wedstrijd ook een minuut stil voor de slachtoffers van de aanslagen in Brussel. Nederland Afbeelding: ANP

Als Johan Cruijff ons nog één les leerde, bij zijn dood, dan was het die van eensgezinde bewondering.

Zelfs Louis van Gaal, bepaald geen boezemvriend, noemde Johan Cruijff donderdag ‘een echte legende’. Niet zomaar een legende, kortom, maar een échte. Op de website van Manchester United stond het er nog ietsje mooier, want Engels klinkt nu eenmaal warmer en krachtiger. Daar zei Louis, en het klonk best wel vloeiend: „We’ve lost a true legend.” In Huis ter Duin legde Danny Blind ondertussen uit hoe belangrijk Cruijff was geweest voor zijn carrière - en hoezeer hij die herinneringen koestert. Marco van Basten bracht in zijn column in Voetbal International een eerbetoon aan de man die hij ‘mijn idool’ noemde. David Endt, bloemrijk bespraakt als hij is, omschreef Cruijff als ‘de exotische bloem in de tuin van Amsterdam’. Henk Spaan droeg een prachtig gedicht voor bij De Wereld Draait Door. Al die Duitsers uit 1974: niets dan lof en liefde. Je kunt dat hypocriet vinden, een hele of halve vijand bij zijn dood alsnog de hemel in prijzen, maar ik zie dat liever anders. Dat handjevol woorden van Van Gaal en Van Basten, het ontroerde me méér dan de optredens van Frits Jelle Barend, maar misschien kwam dat omdat Frits Jelle Barend het stiekem steeds over Frits Jelle Barend had.

We’ve lost a true legend.

Het mooist aan alle lyriek rond Cruijff vond ik: de bewondering overwon al het andere. Ook dat was zo uniek aan Cruijff, bij leven al. Je kon je doodergeren aan zijn politieke spelletjes, of aan de hielenlikkers in zijn kielzog, maar haast tegelijk kon je wegsmelten bij zijn grootsheid, of bij zijn onmetelijke voetbalculturele waarde. Cruijff was zo oneindig veel tegelijk, dat er altijd wel een Cruijff was om van te houden. Van Basten was óók kritisch en eerlijk in zijn eerbetoon, niet voorbijgaand aan de zo koude laatste jaren met zijn leermeester. Edgar Davids, ook bepaald geen vriend, bedankte op Instagram nadrukkelijk ‘de voetballer Cruijff’ voor al het mooie dat hij bracht. Maar als er nou iets is wat Cruijffs dood wat draaglijker maakte, dan was het de tederheid die hij losmaakte. De ongeëvenaarde, alomtegenwoordige liefde voor het fenomeen Cruijff, als de grootste, meest iconische Nederlander van onze tijd. Al die herinneringen, groot of juist heel klein. Al die verhalen, columns, ingezonden brieven, zinnetjes, tweets, filmpjes, speciale bijlagen, voorpagina’s, foto’s, gedichten, spandoeken en lyrische beschouwingen. Wie bereid is het allemaal te absorberen, is er nog het hele paasweekeinde zoet mee.

Cruijff was zo oneindig veel tegelijk, dat er altijd wel een Cruijff was om van te houden. 

Dat massale applaus in de Kuip en de Arena. Die minuten stilte in alle uithoeken van de wereld. Dat open gezicht van Jopie, op billboards en posters, in die mooie contrastrijke kleuren van de jaren 60 en 70. Ik wil er ook weer niet al te pathetisch over doen, want de halve wereld staat in brand, en dit land is nog lang niet verlost van al zijn kille tegenstellingen. Maar als Johan Cruijff ons nog één les leerde, bij zijn dood, dan was het die van eensgezinde bewondering. Durf te bewonderen. Doe wat minder cynisch. Geef wat meer liefde.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →